Περπατούσε μόνος. Σε ένα σκοτεινό μεσοαστικό δρόμο. Ήταν τέσσερις το πρωί. Κρατούσε ένα μισοτελειωμένο μπουκάλι ουίσκι, που αν ήταν λιγότερο απρόσεκτος δεν θα λέρωνε το λευκό του πουκάμισο με αυτό.Είχε προηγηθεί ένα εξωφρενικό βράδυ που είχε ανεβάσει παροδικά την αυτοπεποίθηση του. Με το ένα χέρι έπινε και με το άλλο κάπνιζε. Είχε διανύσει περίπου εκατό μέτρα ώσπου συναντήθηκαν.

Ήταν το δικό του φάντασμα, η δική του κεκαλυμμένη συνείδηση. Μια πιο σύγχρονη μορφή του δαιμονίου του Σωκράτη. Σήμερα το φάντασμα του είχε τη μορφή μιας σκεπής. Μιας κόκκινης σκεπής με μεγάλα χαμογελαστά δόντια και έντονα μάτια.

«Απαιτήσεις, δεν ανταποκρίνεσαι στις απαιτήσεις μου. Έμεινες πίσω.» Προχώρησε βιαστικά. Δεν είχε όρεξη να τον ακούσει απόψε. Όμως το φάντασμα συνέχισε. Αυτή τη φορά πήρε την μορφή ενός λεωφορείου.

«Απαιτήσεις. Πρέπει να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις» φώναξε πιο έντονα. Προχώρησε ακόμη πιο γρήγορα, πίνοντας δυο γουλιές από το μπουκάλι του.

Το φάντασμα όμως ήταν επίμονο. Αυτή τη φορά βρέθηκε μέσα στο μπουκάλι. «δεν μπορείς να ξεφύγεις. Έχεις υποταχθεί σε μένα. Θυμήσου τις απαιτήσεις μου» είπε και χάθηκε στον ορίζοντα.

Εκείνος έμεινε μόνος. Έκατσε σε ένα παγκάκι. Δεν ήταν τόσο γοητευτικός όπως πριν, παρατήρησε κάτι σημάδια στο χέρι του. Έμοιαζαν με τσιμπήματα. Έπρεπε να συμμορφωθεί στις απαιτήσεις, σε αυτό που πρόσταζε η νεότητα του. Όμως κάτι μέσα του έμενε κενό. Ποιος ξέρει σε πόσα ακόμη ανούσια ξενύχτια και ξοδέματα θα χρειαζόντουσαν για να γεμίσει. Έστω για λίγο να γεμίσει.

Βάιος Ντάφος