Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com
Κάποτε εργαζόσουν και αισθανόσουν χρήσιμος. Πήγαινες στη δουλειά με όρεξη. Μετά σε απέλυσαν. Πέρασες δύσκολα ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Από τύχη βρήκες ξανά μια δουλειά. Παλεύεις να κλείσεις τρύπες. Υποθηκεύεις το μισθό σου μεταθέτοντας υποχρεώσεις στο τέλος του μήνα. Δανειζόσουν χρήματα και πούλαγες περηφάνια. Έριχνες κάτω στο πάτωμα τον εγωισμό σου και σήκωνες την ελπίδα για κάτι καλύτερο. Στην καινούρια σου εργασία διαπίστωσες ότι στο τέλος του μήνα ότι δεν πληρώνεσαι. Μιλάς με τους παλιότερους και σου λένε ότι αν πληρωθείς κανονικά μετά από έξι μήνες να είσαι ευχαριστημένος. Δεν μιλάς. Δεν ζητάς ότι δικαιούσαι για να μη χάσεις κι αυτή τη δουλειά. Αποφεύγεις να βλέπεις τους φίλους και τους συγγενείς που σε δάνεισαν γιατί δεν έχεις να τους επιστρέψεις τα δανεικά. Σε χάνουν. Κρύβεσαι. Κλείνεσαι στον εαυτό σου και σε ένα δανεικό διαμέρισμα με δάνειο «αγορασμένο». Ένα χρόνο έχεις να πληρώσεις τις δόσεις και σου στέλνουν επιστολές οι τράπεζες. Σε παίρνουν και τηλέφωνο τακτικά. Ενδιαφέρονται για σένα. Ντρέπεσαι τα παιδιά σου, τους γονείς σου, τους φίλους σου, ντρέπεσαι ακόμα κι εκείνους που δεν σε γνωρίζουν. Φοβάσαι και τρομάζεις. Έχεις πάψει πλέον να λογαριάζεις.
Αποφασίζεις να γραφτείς στη Χρυσή Αυγή. Δεν γίνεται αλλιώς. Τον εαυτό σου φασίστα δεν τον λες. Αν αρχίσουν να εκτελούν τους φασίστες εσύ θα «πας τζάμπα». Το κεφάλι σου δεν το ξυρίζεις. Το σώμα σου δεν έχει όγκο μπράβου. Οι μύες σου είναι χαλαροί και δεν σου αρέσουν οι καβγάδες. Τον παππού σου τον εκτέλεσαν οι Γερμανοί το ΄44. Και τώρα Χρυσαυγίτης; Πόθεν πως;
Σαράκι και καημός. Πίκρα και μένος. Απελπισία και τρόμος. Ούτε τάξη, ούτε νόμος. Μέσα εκεί αισθάνεσαι δυνατός. Γίνεσαι στρατιωτάκι που έχει αποστολή και σκοπό. Θα περπατάς και η γη θα τρέμει. Θα βοηθάς γέρους κι ανήμπορους συνταξιούχους. Θα δέρνεις Πακιστανούς. «Pac-man» τους αποκαλούν οι φίλοι σου και οι δυνάμεις της τάξης. Τα «pac-man» που μισείς θα σε κάνουν να ξεχάσεις τη ντροπή σου, τα δανεικά σου, τη μιζέρια σου. Θα είσαι εσύ εκείνος που θα κάνει κουμάντο. Θα φωνάζεις «εγέρθητω» και θα σηκώνονται. Θα λες «κάτω» και θα κάθονται. Κι όλα με μιας θα νομίζεις ότι είναι ωραία. Θα σε χαίρεται πλέον η καινούρια σου παρέα.
Ήμασταν κάποτε φίλοι. Είδα την καινούρια σου έκδοση να περπατάει καμαρωτά στο δρόμο και ξαφνιάστηκα. Σου φώναξα κι έκανες πως δεν άκουγες. Έτρεξα και σε έπιασα από το μπράτσο. «Δεν θέλω τα χρήματα που σου δάνεισα κάποτε» σου λέω. «Πες μου μόνο κάτι. Τι δουλειά έχεις εσύ με αυτούς; Θα σου πληρώσουν το δάνειο; Θα σου εξοφλήσουν τους λογαριασμούς; Θα λύσεις όλα σου τα προβλήματα ή έστω ένα μέρος από αυτά αν γραφτείς σε μια οργάνωση μπράβων νεοναζί με ξυρισμένα κεφάλια; Τρελάθηκες;»
Με κοίταξες. Είδα στο βλέμμα σου το φόβο που είχε γίνει επιθετικότητα. Είδα στο στέρνο σου το φούσκωμα της αγανάκτησης. Είδα στα ξερά χείλη σου την ειλικρίνεια που ήξερα πάντα και πάσχιζε τώρα να αρθρωθεί σε λέξη. Είδα το φίλο μου που λύγισε, που δεν μπορούσε άλλο να αντέξει. «Ξέρω ότι δεν πρόκειται να λύσω κανένα από τα προβλήματά μου» απαντάς. «Δεν θα έρθει κανείς να μου πληρώσει τα χρέη μου. Δεν θα μου αγοράσει φάρμακα και τρόφιμα ο σύνδεσμος. Το ξέρω.». «Είδες; Τότε τι θέλεις εκεί;» του λέω. Με κοιτάζει κατάματα και μου λέει: «Θέλω να φοβηθούν όπως φοβάμαι κι εγώ. Θέλω να τους δέρνουν. Αυτό θέλω». Έμεινα εκεί. Στη θέση μου ακίνητος για ώρα και με το στόμα ανοιχτό σαν χάνος. Εσύ συνέχισες σκυφτός να περπατάς. Κι εγώ δεν πρόκειται να κρίνω ποτέ ξανά κανέναν για τις επιλογές του. Σε αυτή τη ζωή τελικά ο καθένας πάει εκεί που θέλει.
