Τελικά αυτά τα τέρατα που μας κυβερνούν, έχουν προ πολλού βαλθεί η να μας πεθάνουν, η να μας τρελάνουν. Στην προκειμένη περίπτωση βέβαια πρέπει να ισχύει το πρώτο, και αυτό με κάθε βεβαιότητα. Πριν κάποια χρόνια, οι ίδιοι άνθρωποι, με κάποιες παραλλαγές στους θώκους, μας τρελαίνανε να μας λένε - και πολύ σωστά - πως τα κρεβάτια στα νοσοκομεία δεν έφταναν και οι διάδρομοι δεν χωρούσαν τα ράντζα. Πριν λίγα επίσης χρόνια μας πιπιλούσαν το μυαλό - και πολύ σωστά - οι ίδιοι άνθρωποι, πως οι εντατικές μονάδες, λόγω έλλειψης προσωπικού δεν λειτουργούσαν και αυτό φυσικά σε βάρος της υγείας και της ζωής των πολιτών.
Σήμερα οι ίδιοι - όπως είπαμε - άνθρωποι, έρχονται και μας λένε, ούτε λίγο ούτε πολύ, πως τα νοσοκομεία που κτίζαμε τόσα χρόνια, κακώς τα κτίζαμε και τουλάχιστον για να μην τα γκρεμίσουμε, να τα συνενώσουμε.
Σε άλλες εποχές, τους ανθρώπους αυτούς θα τους χαρακτηρίζαμε τρελούς και επικίνδυνους, και θα ζητούσαμε να κλειστούν σε φρενοκομεία.
Σήμερα όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Οι άνθρωποι μπορεί να είναι τρελοί, μα οι πράξεις τους δεν είναι τρελές. Η πράξεις τους εντάσσονται μέσα σ' ένα γενικότερο προγραμματισμό που στόχο έχουν το γενικό αφανισμό του ελληνικού στοιχείου, κι ας μη σπεύσουν κάποιοι να με χαρακτηρίσουν υπερβολικό.
Μη σπεύσουν κάποιοι να με ρωτήσουν αν μου άρεσε η πρότερη κατάσταση, γιατί θα τους απαντούσα σαφώς όχι. Το πανηγύρι, η ρεμούλα και η αρπαχτή που γίνονταν στα νοσοκομεία και βέβαια κάποτε θα έπρεπε να σταματήσει, και όχι μονάχα στα νοσοκομεία, αλλά και σε πολλούς άλλους τομείς. Όπου το κράτος πατούσε πόδι.
Αυτό όμως είναι Άλλο και Άλλο αυτό που επιχειρούν να κάνουν. Όταν με πονά το πόδι, να μου κόβουν το κεφάλι.
Τώρα ξαφνικά και το προσωπικό στην υγεία πλεονάζει και τα κτίρια που κάποτε δεν χωρούσαν τον κόσμο, τώρα πρέπει να συνενωθούν;
Αντί να χτυπήσουν την φοροδιαφυγή, πέταξαν - και πετούνε - στους δρόμους ενάμισι εκατομμύριο κόσμο και από πού; Από τον ιδιωτικό τομέα, που καμιά σχέση δεν έχει με την κρίση. Τουναντίον μάλιστα. Η ύπαρξη των εργαζομένων στους δρόμους, επιδείνωσε την κατάσταση.
Ήταν λάθος; Όχι! Καθόλου λάθος δεν ήταν. Πολιτική επιλογή μιας χούφτας πουλημένων τομαριών ήταν για να εξαθλιώσουν τη χώρα και το λαό της.
Το γεγονός πως τόσες λίστες με κολοσσιαία αφορολόγητα ποσά, δεν τα ακουμπούν καθόλου, τι είναι; Δεν είναι πολιτική επιλογή; Ποιος θα κατεβάσει τα βρακιά ποιανού; Αφού όλοι τους είναι ξεβράκωτοι, στη συνείδηση του λαού;
Αφού ο ένας έχει στο χέρι τον άλλον. Ο Σόρας αν είναι τρελός, αν είναι απατεώνας, - όπως τον παρουσιάζουν - έχει το δικαίωμα, έχει την ασυλία, να τους ονομάζει έναν έναν, πως έχουν και από ένα σκελετό στην ντουλάπα τους και να μη φιλοτιμηθεί ένας από αυτούς, να τον μηνύσει; Για τον Σαμαρά, είπε, για τον Βενιζέλο είπε, για τον Παπούλια είπε, μα όλοι σιγή ιχθύος. Όλοι είπαν - ίσως - κακιά ώρα είναι θα περάσει.
Ε! Μ' αυτούς τους. πατριώτες θα περιμένουμε να βγούμε από την κρίση;
Αν ζούσε ο μακαρίτης ο Κακαουνάκης θα έλεγε, πως ο καλύτερος από αυτούς έχει σκοτώσει τη μάνα του. Όμως για να μην τα φορτώνουμε όλα σ' αυτούς. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν, και μάλιστα με την ψήφο των αφελών.
Δεν φτάνει όμως μονάχα αυτό. Η ευθύνη των αφελών είναι διπλή, αφού με την ανοχή τους συνεχίζουν να τους στηρίζουν, συνεχίζοντας με τη σειρά τους, το καταστροφικό τους έργο.
