Γράφει ο Χαράλαμπος Ν. Κοκονάς
Ένας πολιτικός μπορεί να κριθεί με βάση την εντιμότητα του ή τη μαχητικότητά του, την ικανότητά του να πείθει ή το ταλέντο του να παρασέρνει τα πλήθη. Σπανιότερα αξιολογείται η ικανότητά του να ασκεί αυτοκριτική και μάλιστα όσο είναι εν ενεργεία και έχει πολιτικό κόστος.
Κι όμως η ειλικρινής αυτοκριτική είναι ένα σπάνιο προσόν, αποδεικνύει ότι είσαι σκεφτόμενο ον και σε κρατά προσγειωμένο. Τον Γρηγόρη δεν τον ξέρω προσωπικά, παρακολουθούσα τις εκπομπές του στο ραδιόφωνο και με ενδιαφέρον την πολιτική του πορεία. Στη συνέχεια έμαθα αρκετά για την κουλτούρα και το ήθος ενός συγκεκριμένου χώρου διαβάζοντας τις αήθεις προσωπικές επιθέσεις εναντίον του. Από την συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε εδώ και αρκετό καιρό στην «Καθημερινή» κρατώ ένα απόσπασμα: «Μέχρι πριν από λίγα χρόνια πίστευα ότι ο νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ο νόμος είναι το δίκαιο. Τελεία, ούτε του εργάτη ούτε του συνδικαλιστή ούτε του καλλιτέχνη ούτε του επιχειρηματία. Δίκαιο είναι το δημόσιο συμφέρον, το καλύτερο για το σύνολο». Δεν έχω ακούσει πολλούς πολιτικούς και δη αριστερούς να μιλούν έτσι. Επειδή δεν έχουν κάνει λάθη; Δύσκολο. Μάλλον επειδή δεν τολμούν να εκτεθούν δημοσίως, να δείξουν την ανθρώπινη (δηλαδή την αδύναμη)πλευρά τους, να θέσουν τον εαυτό τους στην κρίση του αδηφάγου κοινού και να προχωρήσουν «καθαρμένοι» παρακάτω. Έτσι για παιχνίδι γκουγκλάρησα προχθές τη λέξη «αυτοκριτική» και έπεσα στην αποχαιρετιστήρια ομιλία της Αλέκας, όπου αναγνωρίζει ότι «το κόμμα δεν απέφυγε τον εφησυχασμό» και φέρει ευθύνη για «την καθυστέρηση της αναδιάταξης των κομματικών εργατικών δυνάμεων», δεν είναι ακριβώς ο δικός μου ορισμός για την αυτοκριτική. Αναρωτιέμαι, αντίθετα, πόσο επώδυνο – αλλά και χρήσιμο- θα ήταν να εξέφραζε η απερχόμενη γραμματέας τη λύπη της για το γεγονός, πώς όταν πέθανε ο Λεωνίδας Κύρκος ο «Ριζοσπάστης» αφιέρωσε στο γεγονός μόλις ένα κείμενο ενενήντα λέξεων…
Βρήκα επίσης στην «Αυγή» μιας δήλωση του Ευκλείδη Τσακαλώτου με την οποία ασκεί, λέει, δημόσια αυτοκριτική για τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο Φρανσουά Ολάντ. Επειδή μιλούσαν για «ολαντρέου», όχι βέβαια. Επειδή ήταν υπερβολικά επιεικείς. Ο βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπόσχεται ότι το κόμμα του «δε θα ξαναπεί στο λαό να στηρίξει τις ελπίδες του σε ένα ηγέτη της κεντροαριτεράς», ο οποίος μάλιστα επισκέφτηκε την Ελλάδα «σαν πλασιέ μεταχειρισμένων σκουπών» Ακούς με; Μακριά από την κεντροαριστερά. Παραλίγο να ενδώσω στον πειρασμό να υποστηρίξω ότι με τέτοιους πολιτικούς αποκλείεται οι φοιτήτριες που φέρθηκαν όπως φέρθηκαν τις προάλλες στον πρόεδρο των ΤΕΙ της Πάτρας να κάνουν μια μέρα την αυτοκριτική τους. Αποκλείεται, ναι, αλλά για βαθύτερους πιο ουσιαστικούς και πιο ανησυχητικούς λόγους.
