Της Δρ. Άννας Ελευθεριάδου-Γκίκα
Το γνωστό στιχάκι της Λίνας Νικολακοπούλου έχει κολλήσει στα χείλη μου από προχθές , που χάζευα στις ειδήσεις τις κορόνες Σαμαρά και ΟΛΜΕ , να εκτοξεύονται ένθεν και ένθεν, εκείθεν και εντεύθεν, με πάθος. Ο λαϊκισμός κι η υποκρισία περίσσευε…
Άκαιρη η επιστράτευση , άκαιρη κι η πίεση των εκπαιδευτικών. Η κυβέρνηση στέλνει φύλλο επιστράτευσης προληπτικά, αβάσιμα, αστήριχτα και κόντρα σε οποιαδήποτε λογική. Λόγο αδυναμίας να διαχειριστεί την κρίση και να επιδείξει ουσιαστική πυγμή αλλά και διαλλακτικότητα , όχι λόγο αναγκαιότητας. Αντί να διαπραγματευτεί και να επιχειρηματολογήσει, καταφεύγει σε αυθαιρεσίες. Οι δε εκπαιδευτικοί, αντί να τοποθετηθούν επί των άμεσων, απτών αιτημάτων τους , επιδίδονται σε πολιτικές γενικόλογες δηλώσεις περί «κοινωνικών αγώνων», εναντίον της τρικομματικής, του μνημονίου, της Γερμανικής Φεουδαρχίας και λοιπών «ορατών πάντων και αοράτων» εχθρών. Κι όλα αυτά λίγο πριν τις Πανελλαδικές, με ομήρους χιλιάδες παιδιά.
Θυμήθηκα το καλοκαίρι του ‘90 που έδινα Πανελλαδικές. Θυμήθηκα το φασισμό της απεργίας εν μέσω εξετάσεων που έζησα τότε στο πετσί μου και ακόμα με στοιχειώνει. Είκοσι τρία χρόνια μετά, ακόμα κοιτάζοντας πίσω τρομάζω με τη φθορά που μου προκάλεσε ο ατελείωτος εκείνος μήνας ομηρίας του καλοκαιριού του 90. Βάζοντας δε στη ζυγαριά το που κατέληξε όλος αυτός ο πολυετής μου αγώνας κυνηγώντας τη γνώση (πανεπιστημιακή εκπαίδευση, ειδίκευση, υπερ-εξειδίκευση και διδακτορικό) , σε δουλειά κακοπληρωμένη και με άθλιες συνθήκες στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, ξαναπέφτω στην κατάθλιψη του στίχου …«και τέλειωσα με άριστα, αλλά δεν έχω ευχάριστα». Με θλίβει η ματαιότητα της πορείας μου. Τότε το 90 νόμιζα ότι όταν μεγαλώσω θα είναι αλλιώς , εμείς θα είμαστε καλύτεροι… Νόμιζα ότι εγώ θα ήμουν η τελευταία γενιά που θυσιάστηκε σαν παράπλευρη απώλεια στο παιχνίδι αυτό των «λυγμών», προς ικανοποίηση κλαδικών διεκδικήσεων… Τόσα χρόνια μετά, δεν βλέπω να άλλαξε τίποτα. Δεν βλέπω οι εκπαιδευτικοί να προτάσσουν αιτήματα που να άπτονται της αναβάθμισης της παρεχόμενης εκπαίδευσης, που να προωθούν μεταρρυθμιστικούς μοχλούς. Αρνούνται την αξιολόγηση, αρνούνται να λογοδοτήσουν, αρνούνται τον ρεαλιστικό εξορθολογισμό. Πριν δυο μήνες βρέθηκα στις Μέλαμπες της Επαρχίας Αγίου Βασιλείου του Ρεθύμνου για προληπτικό έλεγχο της ακοής των παιδιών, και είδα ένα 2θεσιο σχολείο και δυο καταπληκτικές δασκάλες να παλεύουν. Να παλεύουν στην εποχή της πληροφόρησης , της εξειδίκευσης και της παγκοσμιοποίησης γνώσης και υπηρεσιών να μορφώσουν παιδιά από πρώτη μέχρι και έκτη τάξη! Δυο δασκάλες ,σε αυτή τη δημοσιονομική ένδεια! Και ντράπηκα που συμβαίνει αυτό. Για μικροπολιτικούς τοπικιστικούς λόγους, για την στενομυαλιά που επιβάλλεται στη λογική, για την ευαισθησία των συνδικαλιστικών φορέων που εξαντλείται σε στείρες διεκδικήσεις, απολύτως αυτιστικά, στον μικρόκοσμο της συντεχνίας τους. Σα να ζουν αλλού!
Εν προκειμένω, δεν είδα την ΟΛΜΕ να παίρνει συντεταγμένες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης ώστε να στηρίξει τους οικονομικά ασθενείς μαθητές οργανώνοντας κάποια έστω φροντιστηριακή βοήθεια σε εθελοντική βάση των μελών της. Δεν είδα να ζητούν να επιμορφώνονται οι εκπαιδευτικοί τα καλοκαίρια σε τακτική βάση, να επικαιροποιούν τις γνώσεις και τις δεξιότητες τους, μιας κι η σχολική χρονιά τελειώνει μόλις στις αρχές Ιούνη. Δεν τους είδα να αγωνιούν για προγράμματα ενισχυτικής διδασκαλίας τώρα που η κοινωνική συνοχή απειλείται από την οικονομική κρίση ούτε και να εκφράζουν την ανάγκη να βελτιώσουν τις μεθόδους διδασκαλίας. Το μόνο που είδα, να ενίστανται για τις 2 ώρες παραπάνω δουλειάς που τους ζητούν! Με τόσες ειδικότητες στα σχολεία μας και τόσο καλή αναλογία διδασκόντων ανά μαθητή, αναρωτιέμαι γιατί τα παιδιά μας γεμίζουν το μυαλό τους με γνώση που αμέσως ξεχνούν και στο δια ταύτα χρειάζονται φροντιστήριο για να εισαχθούν στο Πανεπιστήμιο;
Φυσικά οφείλουμε να μην ισοπεδώνουμε τα πάντα. Έχω δει σε κάποια σχολεία να γίνονται θαύματα από ανθρώπους που προσπαθούν συνέχεια χωρίς κάποιο προσωπικό όφελος, που θεωρούν τους εαυτούς τους λειτουργούς και όχι δημοσίους υπαλλήλους. Ένα λαμπρό παράδειγμα έχουμε στο Ρέθυμνο, το δάσκαλο των παιδιών μας στη μουσική, ένα λαμπερό αστέρι, τον Αντώνη τον Μαυράκη. Απολύτως αφιλοκερδώς και με αστείρευτο κέφι παίρνει τα παιδιά μας από το χέρι σαν να ήταν δικά του και τα μυεί στην ομορφιά και το μεγαλείο της μουσικής, προάγοντας τον πολιτισμό και την πνευματική τους ανάταση. Κάνει ακόμα και τα πιο απείθαρχα να πειθαρχούν, κάνει και τα πιο μικρά ακόμα να ψάχνουν στο youtube μελοποιημένο Ελύτη. Μιλώ σαν μαμά κάποιων εξ αυτών. Αυτά τα δείγματα με κάνουν ακόμα να ελπίζω.
Κλείνοντας να παραθέσω άλλο ένα στιχάκι του 90 που με σημάδεψε… «Κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα παντού, και τα μυαλά στα κάγκελα του αόρατου εχθρού». Α ρε Πανούση, τα ’λεγες εσύ αλλά δε σ ‘άκουγα!
