Του Γιάννη Μποτονάκη

Κακά τα ψέμματα. Ζούμε σε εποχές που δυσκολεύεται πιά κανείς να περηφανευτεί για τον τόπο του. Σπανίζουν πιά οι πράξεις που θα σε κάνουν να σηκώσεις τον μπέτι σου και το κούτελο σου ψηλά, που λέμε.

Μιά τέτοια πράξη που σε κάνει να θες να βροντοφωνάξεις σαν άλλος Μάνος Κατράκης «Αυτή είναι η Κρήτη μωρέ» και που σκόρπισε ένα άρωμα περηφάνιας σε όλο το νησί ήταν η προχθεσινή στα χωριά του Ηρακλείου. Μιλάω για την περίφημη «πόρτα» των κατοίκων  της Βιάννου στη χρυσή αυγή. Αφορμή βέβαια για το άρθρο δεν ήταν τόσο η πράξη αυτή καθ’ αυτή, όσο διάφορα σχόλια περί αντιδημοκρατικής κίνησης και φιμώματος. Όχι κύριοι, αυτή ήταν ΝΙΚΗ της δημοκρατίας.

Δε θέλησε ο κρητικός λαός σουλάτσα στα αιματοβαμμένα από τους ναζί χώματα του από ανθρώπους που κρατούν σημαίες με αγκυλωτούς σταυρούς. Δε θέλησε να δει στον τόπο του σύμβολα που έχει να τα δει από το σαράντα. Δε θέλησε να μάθει τις θέσεις τους που πραγματικά καταλύουν κάθε έννοια της δημοκρατίας. Δεν αποδέχεται ο φιλόξενος κρητικός λαός οτί οι ξένοι είναι εχθροί του γιατί πολυ απλά σε καιρό ειρήνης οι κρητικοί δεν έχουν εχθρούς. Οπότε για μας κάθε απόκρουση διάδωσης «καραμελωμένων» και πασπαλισμένων με χρυσόσκονη, φασιστικών ιδεών, είναι νίκη της δημοκρατίας.

Συνήθως σε ένα χωριό το εκλογικό κέντρο είναι το σχολείο και συνήθως δίπλα στο σχολείο υπάρχει μνημείο με τα ονόματα αυτών που έχασαν τη ζωή τους στη διάρκεια της προσπάθειας εξάπλωσης της ναζιστικής αυτοκρατορίας. Σε αυτούς οφείλουμε να δείχνουμε σεβασμό με τις πράξεις μας και τη δημοκρατική μας ψήφο.

Γιατί όπως λέει και η μαντινάδα:

«Πέτρα απο αίμα άβαφτη, στην Κρήτη δεν υπάρχει,

μα κι αν βρεθεί ποθές καμιά, άλλη ιστορία θα ‘χει»

(αφιερωμένο στον αδερφό του παππού μου Γιάννη Αραπλή που το κορμί του κείτεται κάπου στα βουνά της Αλβανίας.)