Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ - ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΣΤΑ ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ
Μια αποχώρηση που δεν περνά απαρατήρητη καταγράφεται στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του νοσοκομείου Ρεθύμνου, φωτίζοντας με τον πιο ανθρώπινο και άμεσο τρόπο τις πιέσεις που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι επαγγελματίες υγείας. Η νοσηλεύτρια Κατερίνα Καλοειδά - Κοτζανάκη, μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες συνεχούς παρουσίας στην «πρώτη γραμμή», επιλέγει να κλείσει έναν απαιτητικό κύκλο, όχι από έλλειψη αγάπης για το λειτούργημά της, αλλά ως αποτέλεσμα βαθιάς ψυχικής και επαγγελματικής φθοράς. Η απόφασή της αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα που αφορά τη λειτουργία του δημόσιου συστήματος υγείας, την υποστελέχωση και τα όρια αντοχής των ανθρώπων που το στηρίζουν.
Σε μια εκτενή δημόσια τοποθέτηση, η ίδια περιγράφει την εμπειρία της και εξηγεί γιατί οδηγήθηκε σε αυτή την επιλογή, θέτοντας στο επίκεντρο την ανάγκη για σεβασμό, αξιοπρέπεια και ουσιαστική στήριξη του νοσηλευτικού προσωπικού. Η μαρτυρία της δεν αποτελεί μόνο προσωπική εξομολόγηση, αλλά και μια ηχηρή υπενθύμιση των συνθηκών που επικρατούν στα επείγοντα περιστατικά, εκεί όπου η ένταση και η ευθύνη είναι καθημερινότητα.
Μετά από 19 χρόνια υπηρεσίας στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του νοσοκομείου Ρεθύμνου, αποχώρησε από το ΤΕΠ, όχι «γιατί έπαψε να αγαπά τη νοσηλευτική», αλλά γιατί «η αξιοπρέπεια και ψυχική της ισορροπία» της το «επέβαλαν».
Σε ανάρτησή της στο προσωπικό της προφίλ, εξηγεί τους λόγους της απόφασής της. Ακολουθεί ολόκληρη η ανάρτηση που έκανε:
«Ένας κύκλος κόβεται: Η αξιοπρέπεια πάνω από την αυτοθυσία...
Ένας κύκλος που άνοιξε το 2007 με διάθεση προσφοράς, κλείνει σήμερα με μια αναγκαστική αποχώρηση. Μετά από χρόνια στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) —εκεί που η ζωή και ο θάνατος αναμετρώνται σε δευτερόλεπτα— η πορεία μου υπήρξε σταθερή και ξεκάθαρη. Δούλεψα πάντα στις επάλξεις, μακριά από «βολέματα», τιμώντας τη στολή μου. Η νοσηλευτική είναι λειτούργημα, αλλά δεν μπορεί να ασκείται σε συνθήκες που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Η απόφαση μου αυτή αποτελεί τη μοναδική διέξοδο απέναντι σε ένα σύστημα που: Αγνοεί την επαγγελματική εξουθένωση: Η χρόνια υποστελέχωση και οι εξαντλητικές βάρδιες έχουν καταστήσει την εργασιακή καθημερινότητα επικίνδυνη.
Υποτιμά το λειτούργημα: Η έλλειψη σεβασμού μετατρέπει τη νοσηλευτική από επιστήμη σε απλή διεκπεραίωση υπό πίεση.
Αδυνατεί να προστατεύσει το προσωπικό: Η στασιμότητα καθιστά αδύνατη την παροχή της ποιότητας φροντίδας που οφείλουμε στους πολίτες.
Φεύγω από το ΕΣΥ όχι γιατί έπαψα να αγαπώ τη νοσηλευτική, αλλά γιατί η αξιοπρέπεια μου και η ψυχική μου ισορροπία δεν μου επιτρέπουν πλέον να αποτελώ μέρος αυτής της κατάστασης.
Η φυγή των νοσηλευτών δεν είναι πια «φυγή», είναι λύτρωση.
Ελπίζω η παραίτησή μου να αποτελέσει άλλη μια αφορμή για να αναλογιστούν την ευθύνη τους απέναντι σε όσους παραμένουν στην «πρώτη γραμμή».
Ευχαριστώ από καρδιάς τους πραγματικούς συναδέλφους και μέντορες.
Η συνεργασία μας στις εύκολες αλλά κυρίως στις δύσκολες στιγμές. Γίναμε μια ομάδα που δεν υποχώρησε στα εμπόδια και αυτό το κρατώ ως την πιο δυνατή ανάμνηση!
Φεύγω σοφότερη, έχοντας δει στην πράξη όχι μόνο τι σημαίνει άριστη συνεργασία, αλλά και τι σημαίνει τοξικότητα ή κακή πρακτική. Τα παραδείγματα προς αποφυγήν που συνάντησα ήταν εξίσου διδακτικά, καθώς με βοήθησαν να ορίσω τα δικά μου επαγγελματικά όρια και την ταυτότητα.
Μου έδειξαν με σαφήνεια ποιες αξίες δεν διαπραγματεύομαι και τι είδους ηγεσία και κουλτούρα θέλω να υπηρετώ στο μέλλον.
Η σκέψη μου στους συναδέλφους που δεν βρήκαν ακόμα τη δύναμη να ακολουθήσουν· ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα δίπλα σας, απλά τώρα θα τα λέμε εκτός νοσοκομείου, εκεί που θα είμαστε άνθρωποι και όχι απλά «νούμερα» σε μια βάρδια!
Κλείνω την πόρτα των ΤΕΠ με βλέμμα καθαρό... Αφήνω πίσω μου τη στολή, αλλά παίρνω μαζί μου κάθε άνθρωπο που κράτησα από το χέρι... Η προσφορά δεν τελειώνει, η ανθρωπιά δεν μπαίνει σε βάρδιες...
Εις το επανιδείν... με την αξιοπρέπεια ως πυξίδα»
