Στη Χαριλάου Τρικούπη η λέξη «αλγόριθμος» δεν είναι ποτέ αθώα. Η πρόσφατη γκρίνια στο ΠΑΣΟΚ για τον τρόπο συγκρότησης του συνεδρίου ξύπνησε μνήμες από άλλες εποχές, τότε που τα εσωκομματικά μαθηματικά έλυναν ή δημιουργούσαν προβλήματα.

Οι παλαιότεροι αφηγούνται ακόμη τον περιβόητο «αλγόριθμο Δασκαλάκη». Ο Μανώλης Δασκαλάκης, με σκέψη ακαδημαϊκού αλλά ένστικτο κομματικού μηχανισμού, επιχείρησε τη δεκαετία του ’90 να βάλει τάξη σε μια διαδικασία που συχνά έβγαζε εκπλήξεις. Η ιδέα απλή αλλά ιδιοφυής: οι ψήφοι δεν μετρούσαν όλες το ίδιο υπήρχε στάθμιση, ένα «φίλτρο» που –κατά τους επικριτές– προστάτευε τα βαριά ονόματα και περιόριζε τους απρόβλεπτους.

Στην πράξη, άλλοι μιλούσαν για δικλείδα σταθερότητας και άλλοι για κομψή μέθοδο ελέγχου. Όπως συμβαίνει πάντα στο κόμμα των εσωτερικών ισορροπιών, η αλήθεια βρισκόταν κάπου στη μέση. Η ειρωνεία; Ο ίδιος ο εμπνευστής αποχώρησε αργότερα, βρίσκοντας πολιτική στέγη στο ΔΗΚΚΙ του Δημήτρη Τσοβόλα.

Γιατί στο ΠΑΣΟΚ, τελικά, οι αλγόριθμοι μπορεί να αλλάζουν, αλλά οι καχυποψίες μένουν διαχρονικές.