Η υπόθεση της 17χρονης κοπέλας, που κρίθηκε πως έπρεπε να απομακρυνθεί από το οικογενειακό της περιβάλλον για να προστατευθεί, προκάλεσε έντονα συναισθήματα στην κοινωνία.
Όχι μόνο γιατί όλοι θέλουμε το καλύτερο για αυτό το παιδί και μακάρι όλοι μας να μπορούσαμε να συνδράμουμε με ένα τρόπο. Περισσότερο από τα συναισθήματα συγκίνησης για το κορίτσι, προκλήθηκε θύμος και αγανάκτηση για τις κρατικές κοινωνικές υπηρεσίες. Διότι, ενώ φάνηκε πως υπάρχουν οι μηχανισμοί που μπορούν να παρέμβουν και να κρίνουν πως ένα παιδί πρέπει να προστατευτεί, διαφάνηκε, πως δεν υπάρχουν οι αντίστοιχοι μηχανισμοί για την προστασία του.
Κανονικά, θα έπρεπε η απόφαση για την απομάκρυνση ενός ατόμου από το οικογενειακό του περιβάλλον, να συνοδεύεται και από το που πρέπει να μεταφερθεί για την προστασία του, με τους μηχανισμούς να είναι απολύτως έτοιμοι για να παραλάβουν το άτομο αυτό και να το μεταφέρουν με ασφάλεια στο ανάλογο ίδρυμα. Το ίδρυμα, δηλαδή, που θα έπρεπε να υπάρχει! Όχι να το ψάχνουμε!
Αυτό είναι που προκαλεί την κοινωνία! Αυτό είναι που αποδεικνύει την γύμνια της κρατικής μέριμνας. Η ανυπαρξία αυτής, σε όλο της το μεγαλείο!
