Στους δρόμους του αγώνα συναντήθηκαν στις 15 Δεκέμβρη εκπαιδευτικοί και μαθητές στις μεγάλες πόλεις της χώρας, και στο Ρέθυμνο, προτάσσοντας την ανάγκη για σύγχρονα και ασφαλή σχολεία, επαρκή χρηματοδότηση της Παιδείας, με την 3ωρη στάση εργασίας της ΔΟΕ και την 24ωρη απεργία των ΟΛΜΕ και ΟΙΕΛΕ, τις κατά τόπους απεργιακές συγκεντρώσεις να οργανώνουν τα πρωτοβάθμια σωματεία. Βασικό περιεχόμενο της απεργίας ήταν τα ζητήματα της χρηματοδότησης και των αναγκών των σχολείων, το αίτημα άμεσης καταβολής του Δώρου Χριστουγέννων, της επαναφοράς 13ου και 14ου μισθού, των αυξήσεων στους μισθούς, της απόδοσης του μισθολογικού κλιμακίου 2016 - 2017 κ.ά., καθώς και η καταγγελία της δολοφονίας του 16χρονου Ρομά στη Θεσσαλονίκη από την αστυνομία και του θανάτου του 11χρονου μαθητή στις Σέρρες από έκρηξη στο σχολείο του.
Πρόκειται για απεργία-σταθμό στην κλιμάκωση του αγώνα, μετά τη μάχη ενάντια στις εκλογές-παρωδία των υπηρεσιακών συμβουλίων, ράπισμα ενάντια στη γενίκευση του εκτρωματικού νόμου Χατζηδάκη στα σωματεία, και τη μεγαλειώδη πανεργατική απεργία της 9 Νοέμβρη, και πιο πίσω, τη μαζικότατη απεργία - παρακαταθήκη της 11 Οκτώβρη 2022.
Μετά την απεργία της 15 Δεκέμβρη, οι εκπαιδευτικοί ήδη μέσα από τα σωματεία και τις ομοσπονδίες τους θα αποφασίσουν για την κλιμάκωση του αγώνα, προετοιμάζοντας έναν θερμό, αγωνιστικό χειμώνα στην κυβέρνηση και σε όλους όσοι τους λένε να «κάτσουν στα αυγά τους» και να κάνουν υπομονή. Για να μην επιτρέψουν κανένα σχολείο να παγώσει, κανένας μαθητής να πεινάσει, να μείνει μόνος και μόνη στο έλεος της οικονομικής, εργασιακής και παιδαγωγικής εξαθλίωσης.
Οι αγώνες των εκπαιδευτικών είναι ελπιδοφόροι, όπως ελπιδοφόρα είναι η κοινή δράση του κινήματός τους με το κίνημα των μαθητών και των γονέων. Πρόκειται για αγώνα δύσκολο. Η αποτροπή αντεκπαιδευτικών μέτρων, η διεκδίκηση μισθολογικών και άλλων απωλειών, δεν πρόκειται για μάχη «μια κι έξω», ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες.
Ο αγώνας αυτός απαιτεί αντοχή, απαιτεί καθημερινή δουλειά, επίμονη συζήτηση με τους συναδέλφους. Απαιτεί να «σπάει» η μοιρολατρία και η απογοήτευση. Απαιτεί την ολοένα ευρύτερη συμμετοχή στην καθημερινή λειτουργία και δράση των σωματείων, τη διαρκή αντιπαράθεση πάνω στην επεξεργασία και ιεράρχηση των αιτημάτων, να τίθεται στο επίκεντρο, πλάι στα μισθολογικά και άλλα εργασιακά ζητήματα, το ζήτημα «τι σχολείο θέλουμε». Απαιτεί απάντηση στο «τι κίνημα θέλουμε;»: κίνημα με το οποίο να οργανώνεται η πάλη των εκπαιδευτικών για την ικανοποίηση των σύγχρονων εργασιακών δικαιωμάτων τους, των σύγχρονων μορφωτικών και άλλων δικαιωμάτων της νεολαίας, χειραφετημένο από την κάθε κυβέρνηση, ή ένα κίνημα το οποίο υποτάσσεται στο σύνθημα «να φύγουν ετούτοι - να έρθουν οι άλλοι», κίνημα-σκαλοπάτι για ορισμένους «συνδικαλιστές» να ανελίσσονται σε στελέχη του υπουργείου;
Απαιτεί να ξεφύγουμε από τις λογικές για συνεργασία των «αριστερών δυνάμεων» στο κίνημα, που χωρίζει, διαιρεί τους εργαζόμενους ανάλογα με την τρέχουσα προτίμησή τους στις βουλευτικές εκλογές. Συσκοτίζει τον πραγματικό αντίπαλό τους και τον περιορίζει στη σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ. Καλλιεργεί αυταπάτες για τη δυνατότητα φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού. Οδηγεί στην παγίδα της αναμονής και της αναζήτησης σωτήρων «από τα πάνω». Απαιτεί να σπάει ακριβώς αυτή η δηλητηριώδη στάση αναμονής για μια λύση από κάποιους «σωτήρες από τα πάνω», να καταφέρνει μην περιορίζει τον αντίπαλο και την αιτία των προβλημάτων σε μια μονάχα υπουργό, σε μια κυβέρνηση. Απαιτεί να σημαδεύει τον πραγματικό αντίπαλο, την αντιλαϊκή πολιτική και την εξουσία του κεφαλαίου, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ που την στηρίζουν.
Αυτή είναι η γραμμή πάλης που προωθούν μέσα στο εργατικό-λαϊκό κίνημα οι κομμουνιστές, αυτή η αντιμονοπωλιακή-αντικαπιταλιστική γραμμή πάλης μπορεί να φέρει και ορισμένες προσωρινές κατακτήσεις, όπως στην e-food εμποδίστηκε η μετατροπή των μεταφορέων σε «μπλοκάκια», στην COSCO οι λιμενεργάτες επέβαλαν κανονισμό υγιεινής και ασφάλειας και συλλογική σύμβαση, οι οικοδόμοι υπέγραψαν νέα κλαδική σύμβαση με αυξήσεις κλπ. Όμως, πάνω απ’ όλα διασφαλίζει τη συνέχεια, τη διάρκεια και τη νικηφόρα προοπτική του αγώνα. Γιατί μόνο αυτή η συνεχής προσπάθεια της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος και της προώθησης της συμμαχίας με τους βιοπαλαιστές αυτοαπασχολούμενους μπορεί να συμβάλει στην πραγματική ριζοσπαστικοποίηση ευρύτερων πρωτοπόρων δυνάμεων μέσα στο λαό.
Η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ για την κοινωνική συμμαχία, σε αντιμονοπωλιακή-αντικαπιταλιστική γραμμή πάλης, το σύγχρονο Πρόγραμμά του που απαντάει σε έναν δρόμο ανάπτυξης της οικονομίας και μια οργάνωση της κοινωνίας, τον Σοσιαλισμό, που απαντά στην ικανοποίηση των διευρυνόμενων λαϊκών αναγκών, οι επεξεργασίες του για την εκπαίδευση, δίνουν την προοπτική του αγώνα και το κουράγιο στην καθημερινή πάλη. Αυτό που επείγει είναι να ενισχυθεί το αγωνιστικό πνεύμα μέσα στην εργατική τάξη και όλο τον λαό, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, που θα εκφράζεται και στην αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών παντού: από το κάθε σωματείο, σε συμπόρευση με τους κομμουνιστές, και άλλους αγωνιστές, μέχρι τις βουλευτικές εκλογές, που φαίνεται θα πραγματοποιηθούν στις αρχές του 2023, αλλά και στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές τον Οκτώβρη του 2023.
Οι εκπαιδευτικοί έχουν τη δύναμη να επιβάλουν το δίκιο τους, να πετύχουν νίκες ακόμα και κόντρα στον αρνητικό συσχετισμό, φτάνει να σπάσουν τον φόβο, να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους χωρίς ανοχή στην αντιλαϊκή πολιτική, χωρίς να ζυγιάζουν τις ανάγκες τους με τις επιδιώξεις των λίγων, χωρίς αναμονή για «Μεσσίες» που υπόσχονται ότι θα μας λυτρώσουν και τελικά, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση, ψηφίζουν και υλοποιούν τους αντιλαϊκούς νόμους. Ναι, πρέπει να δυναμώσει ο αγώνας απέναντι στη βάρβαρη και κυνική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, να ανατραπεί η αντιλαϊκή πολιτική που μας μαυρίζει τη ζωή. Ταυτόχρονα, όμως, χρειάζεται να καταδικαστούν όλοι όσοι από κοινού και εναλλάξ μας φόρτωσαν ένα βουνό από άδικους νόμους στις πλάτες, όλοι όσοι δεσμεύονται από την κοινή αντιλαϊκή στρατηγική, πίνουν νερό στο όνομα της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, του οποίου κανονικότητα είναι η φτώχεια, ο πόλεμος, η προσφυγιά, ή το να εκτελείται ένα παιδί για 20 ευρώ, του οποίου κανονικότητα είναι οι υποκλοπές, οι «Κιβωτοί του Τρόμου», οι «Καϊλήδες» και οι «Πάτσηδες».
Ελπιδοφόρα είναι η κλιμάκωση της πάλης των εκπαιδευτικών, μαζί με τους υπόλοιπους εργαζομένους, με τα συλλαλητήρια της 17/12 σε όλη τη χώρα, ενάντια στον αντιλαϊκό προϋπολογισμό του 2023, για ουσιαστικά μέτρα αντιμετώπισης της ακρίβειας και της ενεργειακής φτώχειας, πλάι στα αιτήματα για «μόρφωση - ζωή».
Από αύριο κιόλας κλιμακώνουμε τον αγώνα, παίρνουμε τη ζωή μας στα δικά μας χέρια για να στρέψουμε τη βαρυχειμωνιά σε όλους αυτούς που θέλουν να παγώσουν τα όνειρά μας, τις ζωές μας!
