- Η απαγωγή Λεμπιδάκη φανέρωσε σοβαρές πληγές της τοπικής κοινωνίας
- Τι δηλώνουν οι θεσμικοί εκπρόσωποι του Ρεθύμνου μετά τον καταιγισμό των αποκαλύψεων
ΤΟΥ ΜΑΝΟΥΣΟΥ ΚΛΑΔΟΥ
Έντονα προβληματισμένη είναι η τοπική κοινωνία μετά την καταιγιστική σε αποκαλύψεις εβδομάδα που ακολούθησε της εύρεσης του απαχθέντος επιχειρηματία Μιχάλη Λεμπιδάκη σε μάντρα αυτοκινήτων στο Ρέθυμνο. Οι ειδήσεις που συνόδευσαν το ευχάριστο γεγονός της κατάληξης της πολύκροτης υπόθεσης, συνοδεύτηκε από σειρά γεγονότων και δεδομένων για τους απαγωγείς, που συγκλόνισαν το νομό και την Κρήτη.
Για άλλη μια φορά, άνθρωποι της «διπλανής πόρτας» βρέθηκαν να μετέχουν μιας εγκληματικής οργάνωσης, αφήνοντας εμβρόντητη την τοπική κοινωνία. Άνθρωποι που τους γνωρίζαμε, που τους λέγαμε «καλημέρα», που σε κάθε περίπτωση δεν μπορούσαμε να φανταστούμε, ότι βρίσκονται πίσω από μια οποιαδήποτε υπόθεση όπως αυτή της απαγωγής Λεμπιδάκη, που απασχολούσε τις διωκτικές Αρχές και παρακολουθούνταν από την κοινή γνώμη από τον περασμένο Μάρτιο.
Ο Μιχάλης Λεμπιδάκης ευτυχώς εντοπίστηκε, βρέθηκε καλά στην υγεία του και επέστρεψε στο σπίτι του χωρίς να καταβληθεί ούτε ένα λεπτό του ευρώ ως λύτρα στους απαγωγείς. Όμως βρέθηκε στο Ρέθυμνο! Και η πλειοψηφία των εμπλεκομένων στην ομάδα των απαγωγέων είναι Ρεθεμνιώτες. Και τούτο ήρθε να προκαλέσει θλίψη αλλά και οργή.
Δεν είναι η πρώτη φορά που Ρεθεμνιώτες εμπλέκονται σε υπόθεση απαγωγής ενώ το τελευταίο γεγονός, ήρθε να προστεθεί στην μακρά λίστα εγκληματικών γεγονότων με «πρωταγωνιστές» Ρεθεμνιώτες από όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη του νομού.
Τούτο, είναι και το ζήτημα, που θυμώνει περισσότερο την κοινωνία, η οποία αντιλαμβάνεται, πως όχι μόνο «κάτι δεν πάει καλά» αλλά μάλλον πολλά βαίνουν σε στρεβλή οδό, με αποτέλεσμα, ανά τακτά χρονικά διαστήματα να «πέφτουμε από τα σύννεφα» για τον φίλο ή συγγενή ή γείτονα ή γνωστό ή για οποιοδήποτε συμπολίτη και συγχωριανό που συλλαμβάνεται για διάφορα αδικήματα μικρά ή μεγάλα.
Προφανώς σε μια κοινωνία δεν μπορεί να είναι όλοι «άγιοι» και προφανώς δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε πως μια μειοψηφία εγκληματιών θα πρέπει να χαρακτηρίσει το σύνολο των Ρεθεμνιωτών ή των Κρητικών. Οφείλουμε, όμως, να παραδεχθούμε, πως τελικά οι «λίγοι» δεν είναι «τόσο λίγοι» όσο πιστεύουμε και ακόμα πιο σοφά πρέπει να σκεφτούμε πως μάλλον απαιτείται ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια για τον περιορισμό τους σε επίπεδο δράσης αλλά και αριθμητικά ως προς τα άτομα που μετέχουν τέτοιων πράξεων. Είναι δε ηλίου φαεινότερο, πως το ζήτημα δεν είναι μόνο θέμα αστυνόμευσης και καταστολής αλλά κυρίως πρόληψης και παίδευσης.
Προφανώς η νομιμότητα και η σωφροσύνη, ακόμα και ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν έχουν εμπεδωθεί σωστά σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Και απόδειξη, πως υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι νομίζουν πως έχει λογική να απαγάγεις κάποιο με οικονομική ευμάρεια, να τον σέρνεις έξι μήνες υπό συνθήκες που δεν αξίζουν ούτε στα ζώα, να θέτεις σε κίνδυνο τη ζωή του και σε δραματική κατάσταση την οικογένεια του, και όλα αυτά με σκοπό να βγάλεις αγόγγυστα τα λεφτά που δεν έχεις και σου χρειάζονται. Αυτό και μόνο είναι απάνθρωπο. Είναι νοσηρό και διαμορφώνει ζητήματα για την ίδια την κοινωνία, της οποίας μέλη της είμαστε όλοι μας.
Ο προβληματισμός που επικρατεί και τα ερωτηματικά που τίθενται για το πώς το Ρέθυμνο θα μάθει από τα δεδομένα για να γίνει καλύτερο, περνάει πρώτα από τις Τοπικές Αρχές. Οι θεσμικοί εκπρόσωποι του Ρεθύμνου, μίλησαν στην εφημερίδα «Ρέθεμνος» και πήραν θέση για όλο αυτό το καυτό ζήτημα, το οποίο έρχεται και πάλι να αναδειχθεί ως πρωτεύον. Άλλωστε τα καλά της κοινωνίας καλώς έχουν. Τα κακά και μάλιστα νοσηρά, είναι εκείνα που οφείλουμε όλοι πρωτίστως να εντοπίζουμε, να ερευνούμε τα αίτια τους και να τα καταπολεμούμε κατάλληλα.
Το ερώτημα που θέσαμε στους τοπικούς θεσμικούς εκπροσώπους, έχει ως εξής: «Προκαλεί αλγεινή εντύπωση και προβληματισμό στην κοινωνία, το γεγονός, της αυξημένης εγκληματικότητας στο Ρέθυμνο. Ποιο κατά τη γνώμη σας είναι το λάθος και τι πιστεύετε ότι ως κοινωνία πρέπει να κάνουμε για να μειωθεί και να επουλωθεί αυτό το "τραύμα" που πληγώνει τον τόπο και τους ανθρώπους του;»
ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ
«Πονώ εντός μου» λέει ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ. Ευγένιος όταν οι πράξεις των ανθρώπων πληγώνουν τον τόπο και την κοινωνία του ενώ ο ίδιος, θέτει ζητήματα έλλειψης αυτοκριτικής αλλά και υποκρισίας από μερίδα της κοινωνίας. Στην εφημερίδα μας δήλωσε τα εξής:
«Ευθύς εξαρχής θα ήθελα να τονίσω ότι με προβληματίζει, κάθε φορά που προκύπτει ένα τέτοιο γεγονός, η στοχοποίηση που γίνεται για τον τόπο. Επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι αν υπάρχουν κάποιες παραβατικές συμπεριφορές σε ένα τόπο, δεν σημαίνει καθόλου, μα καθόλου, ότι τις παράγει ο τόπος. Και μιλώ όχι μόνο για τον δικό μας, αλλά και για οποιονδήποτε τόπο. Νομίζω ότι παντού μπορούν να συμβούν αυτά, γι’ αυτό και διαμαρτύρομαι εντός μου όταν, στο βωμό της πρόσκαιρης δημοσιότητας, θυσιάζεται κάθε φορά ένας τόπος, αλλά και ένας ολόκληρος φιλήσυχος λαός που τον κατοικεί και ο πολιτισμός του, επειδή συνέβη κάποιος ή κάποιοι να λειτούργησαν παράνομα και εντέλει αντικοινωνικά.
Πριν λίγες ημέρες είπα κατά την έναρξη της Εκθέσεως των Αγιογράφων της Μητροπόλεώς μας, ότι «υπάρχουν τα ελάχιστα παραδείγματα που μας πληγώνουν, αλλά σίγουρα δεν εκφράζουν το αληθινό Ρέθυμνο. Το αληθινό Ρέθυμνο είναι το Ρέθυμνο του υψηλού πολιτισμού, των αξιών και των ευαισθησιών, που αναδεικνύονται και μέσα από τα καλλιτεχνικά έργα, αλλά προπάντων μέσα από τις καλλιτεχνημένες ψυχές των ανθρώπων του. Και αυτό το μήνυμα θα πρέπει να εξακτινωθεί απόψε από την έναρξη τούτου του γεγονότος για την πόλη μας. Πως το Ρέθυμνο είναι όλο αυτό που μας χαροποιεί κάθε μέρα, όλους εμάς που το περπατούμε και που γνωρίζομε τι κρύβει μέσα στην καρδιά του, τι κρύβει μέσα στα στενά της παλιάς του πόλης, τι ιστορία, τι παράδοση και τι πολιτισμό κουβαλά». Αυτό επαναλαμβάνω και τώρα ως πρόταση. Να αναδεικνύομε όλα αυτά τα στοιχεία, και δεν είναι λίγα, που μας κάνουν περήφανους και εκφράζουν μια άλλη δυναμική, προϊόν παιδείας και κόπων πνευματικών, που δεν μπορούν να παραθεωρούνται.
Έπειτα από αυτά, θα ήθελα να πω πώς το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η έλλειψη της αυτοκριτικής μας. Όταν βλέπομε, όπως θα έλεγε και ο Χριστός μας, το καρφί στο μάτι του άλλου και όχι το δοκάρι που διαπερνά το δικό μας. Στην έλλειψη της αυτοκριτικής μας έρχεται να προστεθεί η επιλεκτική μας μνήμη. Κάθε φορά ασχολούμαστε με το θέμα που προκύπτει όσο αυτό «πουλάει», για να χρησιμοποιήσω έκφραση των καιρών, και μετά το κρύβομε κάτω από το χαλί και προχωράμε σαν να μην συμβαίνει τίποτε, μέχρι βέβαια να ξανασυμβεί... Τελικά, μήπως λειτουργούμε υποκριτικά; Αυτή η θεώρηση για εμένα είναι τελικά και η παιδαγωγία που πρέπει, ως όφελος από ό,τι συμβαίνει, να προκύψει. Όταν ποδοπατούμε αρχές και αξίες, όταν καταφρονούμε ήθη και πολιτισμό διαχρονικό, όταν χλευάζομε ό,τι καθαγίασαν οι αιώνες, όταν συμπεριφερόμαστε αδιάφορα για ό,τι γίνεται δίπλα μας, τότε πολλά από αυτά είναι αναμενόμενα, και ας μην κάνομε ότι πέφτομε από τα σύννεφα. Ασφαλώς και δεν τρέφω ελπίδες ότι θα συμμερισθούν όλοι τις απόψεις μου, αλλά οφείλω ξεκάθαρα, εφόσον με ρωτήσατε, να τις καταθέσω.
Τώρα, θα ήθελα ακόμη να προσθέσω, ως Επίσκοπος αυτού του τόπου, ότι πράξεις σαν αυτές ασφαλώς και είναι καταδικασμένες ευθύς εξαρχής στη συνείδησή μου. Έχω μάθει όμως στην Εκκλησία την οποία διακονώ, ότι καταδικάζομε την αμαρτία αλλά όλοι αμαρτωλοί είμαστε, λίγο έως πολύ, και δεν υπάρχει αμαρτία που να ξεπερνά το μέγεθος της αγάπης του Θεού. Αρκεί να θέλομε να ζήσομε μέσα σ’ αυτήν την αγάπη και αρκεί να κάνομε εκείνη τη σωστική κίνηση της αποτίναξης των πνευματικών μας ατοπημάτων. Πονάω πολύ αυτόν τον τόπο και τους ανθρώπους του. Και νομίζω ότι όλοι μπορείτε να καταλάβετε τον πόνο ενός πατέρα που βλέπει το ένα του παιδί να συμπεριφέρεται βίαια απέναντι στο άλλο. Κάπως έτσι βιώνω αυτό το γεγονός και δεν μπαίνω στον πειρασμό να δικάζω και να καταδικάζω αναρμόδια κανένα πρόσωπο, γνωρίζοντας πως για όλους υπάρχει μετάνοια, την οποία υπομονετικά περιμένει ο Θεός. Αυτό παρακαλώ να γίνει πραγματικότητα σ’ αυτούς τους ανθρώπους που διέπραξαν αυτό το μεγάλο λάθος.
Είθε αυτό το γεγονός που συνέβη και μας πόνεσε να λειτουργήσει αφυπνιστικά στις συνειδήσεις μας, για να μην το ξαναζήσομε ποτέ και πουθενά. Και ας δώσομε, επιτέλους, βάρος σε όλα εκείνα που μετατρέπουν τις αγριελιές των ψυχών μας σε καρποφόρα δένδρα που παράγουν έργα αρετής και πολιτισμού, έργα ανυπόκριτης αλληλεγγύης και ειλικρινούς αδελφικής σχέσης μέσα στους κοινωνικούς χώρους, στους οποίους ζούμε και αναστρεφόμαστε.»
ΙΣΧΥΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
Ο υπουργός Υγείας και Βουλευτής Ρεθύμνου τους ΣΥΡΙΖΑ κ. Ανδρέας Ξανθός δεν απέστειλε απάντηση στο ερώτημα της εφημερίδας μας. Ωστόσο, ήταν σαφής η θέση του στην δήλωση που έκανε μετά την κατάληξη της απαγωγής Λεμπιδάκη, και η οποία έχει ως εξής: «Εκφράζω τα θερμά μου συγχαρητήρια μου στην πολιτική και φυσική ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας και ιδιαίτερα στα στελέχη της Αστυνομικής Διεύθυνσης Κρήτης, για την υποδειγματική επιχείρηση απελευθέρωσης του επιχειρηματία Μιχάλη Λεμπιδάκη.
Το αποφασιστικό αυτό πλήγμα στο οργανωμένο έγκλημα της περιοχής και στις πολλαπλές, όπως αποδείχθηκε, διασυνδέσεις και διαπλοκές του, σηματοδοτεί την ισχυρή πολιτική βούληση της κυβέρνησης και την επιχειρησιακή ικανότητα της ΕΛΑΣ να εξαρθρωθούν οριστικά οι τοπικές μαφίες και να εμπεδωθεί το αναγκαίο αίσθημα ασφάλειας των πολιτών. Αυτό που χρειάζεται πλέον είναι ένα ισχυρό κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο στην Κρήτη και στο Ρέθυμνο που θα απομονώσει τους «θύλακες» ανομίας στην περιοχή, θα εκμηδενίσει την κοινωνική ανοχή απέναντι σε φαινόμενα παραβατικότητας παντός τύπου και θα συνεισφέρει αποφασιστικά στην «παροχέτευση» ενός «αποστήματος» που υπονομεύει την κοινωνική συνοχή και ευημερία και προσβάλλει την αξιοπρέπεια του τόπου και των ανθρώπων του».
ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ Η ΠΑΙΔΕΙΑ
Για τον Βουλευτή Ρεθύμνου της Ν.Δ. κ. Γιάννη Κεφαλογιάννη στο επίκεντρο πρέπει να μπει η παιδεία και η στοχευμένη στρατηγική για την κουλτούρα της νέας γενιάς.
Στην εφημερίδα μας δήλωσε τα εξής:
«Αρχικά θα ήθελα να εκφράσω την οργή, ντροπή και αγανάκτηση μου για το γεγονός ότι, εξαιτίας μιας μικρής μειοψηφίας, το Ρέθυμνο έγινε γα άλλη μια φορά αρνητικός πρωταγωνιστής στην επικαιρότητα. Το φαινόμενο της αυξημένης εγκληματικότητας δε μπορεί και δεν πρέπει να εξεταστεί αποσπασματικά, ούτε στο πλαίσιο μιας μεμονωμένης εγκληματικής ενέργειας που απασχόλησε την κοινή γνώμη. Ούτε πρέπει να αγνοούμε ότι είναι αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, μιας υποκουλτούρας που αναπτύχθηκε σταδιακά τις τελευταίες δεκαετίες.
Αν θέλουμε πραγματικά να επιτύχουμε στο συγκεκριμένο κρίσιμο τομέα, η όποια στρατηγική θα πρέπει να βασίζεται στα επίσημα καταγεγραμμένα στοιχεία και στις εισηγήσεις των υπηρεσιακών παραγόντων που, όπως αποδείχθηκε πρόσφατα, έχουν την απαιτούμενη τεχνογνωσία και το μόνο που χρειάζονται είναι ουσιαστική στήριξη προκειμένου να επιτελέσουν το έργο τους. Στη στρατηγική της εμπέδωσης του μηνύματος περί μηδενικής ανοχής στην κάθε μορφής εγκληματικότητα, ιδιαίτερη σημασία έχει η κοινή στάση όλων των εμπλεκομένων φορέων και κυρίως η στελέχωση των αστυνομικών υπηρεσιών με αξιωματικούς με αναγνωρισμένη επιχειρησιακή ικανότητα. Σε αυτή την κατεύθυνση την τελευταία πενταετία ξεκίνησε μια στοχευμένη προσπάθεια και μια άριστη συνεργασία με την ηγεσία του αρμόδιου Υπουργείου, κάτι που θεωρώ ότι αποδίδει καρπούς στον νομό μας και συνολικά στην Κρήτη.
Επιπλέον απαιτείται μια μακροπρόθεσμη στόχευση που θα βασίζεται στην ενίσχυση των εκπαιδευτικών υποδομών, στην προσπάθεια μείωσης της σχολικής διαρροής και στην εμπέδωση μιας διαφορετικής κουλτούρας προκειμένου να αντιληφθούν οι νέοι του τόπου μας με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η παραβατικότητα δεν είναι μαγκιά ή καπετανιλίκι. Κυρίως όμως είναι μια προσπάθεια που μας αφορά όλους μας, το σύνολο της κοινωνίας. Από την δικηγορική μου εμπειρία, μπορώ να σας πω ότι αν δεν αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η μικροπαραβατικότητα και η ανοχή σε συμπεριφορές ποικίλης βίας, (οικογενειακής και κοινωνικής, φυσικής και ψυχολογικής) τότε δύσκολα θα αποτρέψουμε στο μέλλον παρόμοιες περιπτώσεις οργανωμένου εγκλήματος.»
ΤΕΡΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΟΧΗ
Η Αντιπεριφερειάρχης Ρεθύμνου Μαρία Λιονή εντοπίζει το πρόβλημα στην ανοχή που καταδεικνύει η κοινωνία και δει στην λανθασμένη αντιμετώπιση που έχει η λεγόμενη «Κρητική Λεβεντιά» από μερίδα της κοινωνίας.
Μιλώντας στην εφημερίδα μας τόνισε, ότι «Με την τελευταία υπόθεση της απαγωγής του Μιχάλη Λεμπιδάκη και της αίσιας κατάληξης, τα συναισθήματα της κοινωνίας είναι ανάμικτα. Χαρά, ικανοποίηση και ανακούφιση για την κατάληξη, διότι ο άνθρωπος γύρισε γερός και υγιής στην οικογένεια του και μάλιστα χωρίς την καταβολή λύτρων, γεγονός, που μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά και για άλλους που ενδεχομένως θα σκεφτούν, ότι χωρίς κόπο θα μπορούσαν να βγάλουν χρήματα απάγαγοντας ανθρώπους ή κάνοντας άλλους είδους εγκληματικές πράξεις. Από την άλλη πλευρά, νιώθει κάποιος λύπη, οργή και θυμό, διότι στο Ρέθυμνο και στην Κρήτη, μία μικρή μειοψηφία ανθρώπων, προσπαθούν να προσδιορίσουν τους Κρητικούς και τους Ρεθυμνιώτες, ότι συμμετέχουν σε εγκληματικές πράξεις και εδώ συμβαίνουν ιδιαίτερα εγκληματικά γεγονότα. Δεν είναι όμως αυτό το Ρέθυμνο και η Κρήτη. Άρα, θα πρέπει η αυτοδιοίκηση, οι φορείς, οι πολιτιστικοί σύλλογοι και ο κάθε ένας από εμάς ως πολίτης, αφού σε ένα βαθμό τελικά συμβαίνει, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να πούμε με τρόπο εκκωφαντικό: «Τέρμα η ανοχή»! Δηλαδή, ό,τι πέφτει στην αντίληψη μας για τέτοια εγκλήματα ή και για οποιαδήποτε παραβατική συμπεριφορά, μεγάλα ή μικρά αδικήματα, θα πρέπει να τα αναφέρουμε, να τα καταδικάζουμε και να περιθωριοποιούμε αυτούς τους ανθρώπους. Μόνο όταν οι άνθρωποι αυτοί περιθωριοποιηθούν από τις τοπικές κοινωνίες και καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν δεν είναι ανδραγάθημα, όταν καταλάβουν, τελικά, ότι μένουν μόνοι και απομονωμένοι, όταν απομονωθούν οι οικογένειες τους από την ίδια την κοινωνία, τότε θα λειτουργήσει διαφορετικά το όλο σύστημα, σε σχέση με το πώς λειτουργεί σήμερα.»
Η ίδια συμπλήρωσε, λέγοντας, ότι «Πιστεύω, ότι πιθανότατα όλοι μας έχουμε κάνει κάπου λάθος. Θεωρώ, ότι στο παρελθόν διαμορφώθηκαν κάποιες συνειδήσεις καθώς συνδυάστηκε λανθασμένα πως η Κρητική λεβεντιά είναι τέτοιου είδους συμπεριφορές ενώ είναι και θέμα παιδείας. Οι εγκληματικές συμπεριφορές δεν έχουν καμία σχέση με την Κρητική λεβεντιά. Οι άνθρωποι αυτοί, παρά του ότι κάνουν εκκωφαντικό θόρυβο με τις πράξεις τους, είναι μια ανίσχυρη μειοψηφία. Ως τέτοια πρέπει να την αντιμετωπίζουμε και οφείλουμε να την περιθωριοποιήσουμε. Πρέπει να αντιληφθούν όλοι, πως όλοι μας αντιμετωπίζουμε προβλήματα και οικονομικά και άλλα. Αλίμονο, αν θεωρήσουμε, πως πρέπει να λύσουμε αυτά μας τα προβλήματα χωρίς να κοπιάσουμε ή θα κάνουμε περιουσία χωρίς κόπο. Αλίμονο αν θεωρήσουμε εξυπνάδα πως θα γίνουμε πλούσιοι ή θα λύσουμε προβλήματα κλέβοντας, ληστεύοντας ή αρπάζοντας ή σκοτώνοντας ή αναπτύσσοντας παράνομες δραστηριότητες κάθε είδους. Αυτά δεν συνάδουν με την ιστορία και τον πολιτισμό της Κρήτης. Είναι έξω από εμάς.»
ΝΑ ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Έντονα προβληματισμένος μετά τα τελευταία γεγονότα εμφανίζεται και ο Δήμαρχος Ρεθύμνου κ. Γιώργης Μαρινάκης, ο οποίος κάνει λόγο για επιτακτική ανάγκη αναδιάταξης των κοινωνικών δυνάμεων με στόχο την διαμόρφωση νέων δεδομένων στην τοπική κοινωνία.
Μιλώντας σχετικά στην εφημερίδα μας, τόνισε τα εξής:
«« Με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις στο θέμα της απαγωγής του κ. Λεμπιδάκη θα ήθελα κατ’ αρχάς να καταθέσω τη βαθιά μου ικανοποίηση για το ευτυχές τέλος της πολύμηνης περιπέτειας του και να συγχαρώ την ΕΛ.ΑΣ για τις επίμονες, συντονισμένες και αποτελεσματικές προσπάθειές της.
Ως Δήμαρχος όμως μιας πόλης που πρωταγωνίστησε στο θλιβερό αυτό γεγονός, ως νομικός και ως άνθρωπος, δεν μπορώ παρά αποδοκιμάσω έντονα ενέργειες που έχουν ηθική και νομική απαξία.
Η κατακράτηση ενός συνανθρώπου μας επί 6 μήνες, είναι βάρβαρη, ανήθικη κι εγκληματική. Είναι μια ενέργεια που δεν βασανίζει μόνον τον απαχθέντα αλλά κι ένα ευρύ κύκλο ανθρώπων του οικογενειακού, του φιλικού και του επαγγελματικού του περιβάλλοντος, υποβάλλοντας τους σε καθεστώς κατάθλιψης, αγωνίας και ανασφάλειας.
Είμαι ειλικρινά πολύ στενοχωρημένος που φέρονται ως εμπλεκόμενοι σε αυτή την απαράδεκτη ενέργεια άνθρωποι της διπλανής πόρτας.
Εύχομαι να διαλευκανθεί πλήρως η υπόθεση και η συμμετοχή του καθενός ώστε ν’ αποδοθεί δικαιοσύνη.
Ελπίζω να είναι τούτη η τελευταία φορά που το Ρέθυμνο ακούγεται στο πανελλήνιο για την εγκληματική δραστηριότητα μιας μικρής μειοψηφίας και όχι για το ωραίο έργο που δημιουργεί, μοιράζεται και προσφέρει η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων του.
Ο προβληματισμός μας με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα συντείνει στην κοινή παραδοχή, αν όχι επιτακτική ανάγκη, να αναδιατάξουμε τις δυνάμεις μας ως κοινωνία.
Δεν αξίζει στην πόλη μας η δυσφήμιση που την προκαλούν έκνομες συμπεριφορές. Αυτές πρωτίστως θα πρέπει να απορρίψουμε, να παροπλίσουμε και να απομονώσουμε με την ίδια μας τη στάση, συμπεριφορά και δράση. Να πάψουμε να επιδεικνύουμε ανοχή διότι στο τέλος καταντά συνενοχή. Και δεν αναφέρομαι μόνον τη συγκεκριμένη περίπτωση τρέχουσα περίπτωση αφού διαχρονικά έχουμε επιδείξει ανοχή σε ανάλογες συμπεριφορές. Διότι, εν τέλει, η εξοικείωση μας με την παραβατικότητα και τους παραβάτες είναι στοιχείο και ένδειξη παρακμής. Ας επιλέξουμε αν θα επιτρέψουμε να γίνουμε μέρος της ή αντίπαλοί της.»
