Γράφει ο Πέτρος Λυραντωνάκης

Στα τέλη της δεκαετίας του 80 έως τις αρχές της δεκαετίας του 90 η Marvel Comics ευτύχησε να έχει μια σειρά νέων εκρηκτικών ταλέντων που έδωσαν νέα πνοή στους τίτλους της, οι οποίοι μετρούσαν ήδη τρεις δεκαετίες ζωής.  Πολλοί μίλησαν τότε για μια εποχή «αναγέννησης» στον χώρο των κόμικς. Παρά το ότι οι ψηφιακοί τρόποι διασκέδασης είχαν ήδη μπει στα σπίτια των πιτσιρικάδων, τα κόμικς όχι μόνο «κράτησαν» αλλά και απέκτησαν μεγαλύτερους αριθμούς αναγνωστών. Ένας από τους κύριους αίτιους αυτού του φαινομένου ήταν ο Jim Lee. Οι πρώτες του δουλειές  ήταν στους τίτλους Alpha Flight και Punisher War Journal. Με την αναχώρηση του, επίσης σπουδαίου, Marc Silvestri από τους Uncunny X-Men ο Jim Lee θα αναλάβει τον τίτλο (τεύχος 267) και θα διαγράψει μια πορεία-φαινόμενο που είναι πολύ δύσκολο να επαναληφθεί. Σύντομα η Marvel αποφασίζει να εκδώσει έναν δεύτερο τίτλο των διάσημων (και από τις ταινίες σήμερα πλέον) X – Men στον οποίον ο Jim Lee θα έχει λόγο και στο σενάριο. Ο τίτλος ήταν “X- Men”. Το Χ- Μen #1 (Οκτώβριος 91) αποτέλεσε ένα εκδοτικό φαινόμενο. Πούλησε πάνω από 8 εκατομμύρια αντίτυπα και είναι το τεύχος  κόμικ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών.

Ένα χρόνο αργότερα αποφασίζει να ενώσει τις δυνάμεις του με άλλους 6 καλλιτέχνες οι οποίοι έχουν αποχωρήσει από τη Marvel και έχουν δημιουργήσει την Image Comics. Επρόκειτο για την αφρόκρεμα των καλλιτεχνών της Marvel οι οποίοι θέλησαν να έχουν στο εξής την κυριότητα της δουλείας τους, αλλά και να τους ανήκουν οι χαρακτήρες που δημιουργούν (και τα συνεπαγόμενα κέρδη φυσικά).

Αν και αρχικά η Image πέτυχε να κλονίσει την κυριαρχία των «γιγάντων» του χώρου (Marvel και DC) σταδικά «αποσυντέθηκε» σε μικρότερες εταιρείες, ενώ στην πτώση της έπαιξαν ρόλο και η ασυνέπεια των δημιουργών προς τις προθεσμίες έκδοσης, τα ενίοτε «φτωχά» σενάρια, οι προσωπικές έριδες, αλλά και η επιχειρηματική απειρία των «αφεντικών» της.

Το 1996 ο Jim Lee θα επιστρέψει στη Marvel για ένα μικρό διάστημα, για να κατασταλάξει τελικά στην DC το 1998. Θα εργαστεί στους κύριους χαρακτήρες της εταιρείας (Batman και Superman), προσφέροντας της εκδοτικές επιτυχίες, ενώ πρόσφατα αναβαθμίστηκε και στην διοικητική της ιεραρχία.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ;

Το ύφος του Jim Lee είναι εύκολα αναγνωρίσιμο από τους fan του είδους. Οι χαρακτήρες του αποπνέουν μεγαλοπρέπεια και οι «φωτογραφικές» αποτυπώσεις των κινήσεων των χαρακτήρων ξεχειλίζουν από δυναμισμό. Μια τεχνική που χρησιμοποιεί κατά κόρον είναι να «δείχνει» τους όγκους του σώματος και τις σκιάσεις με τεμνόμενες γραμμές που αραιώνουν ή πυκνώνουν αναλόγως του σημείου, ενώ με τον ίδιο τρόπο αποδίδονται και οι σκιάσεις του προσώπου.… Εξίσου επιβλητικοί είναι επίσης οι χαρακτήρες στις στιγμές που «ποζάρουν».

Κάτι για το οποίο πολλοί τον θυμούνται επίσης  είναι για τις γυναίκες του! Όσο επιτυχής είναι στην απόδοση των μυών των ανδρών, άλλο τόσο είναι και στην παρουσίαση των γυναικείων καμπυλών. Κανείς μετά από αυτόν δεν κατάφερε να ζωγραφίσει την Psylocke των X-Men τόσο «καυτή».

Με λίγα λόγια θα λέγαμε πως το χέρι του Jim Lee «εξιδανικεύει» τους χαρακτήρες που ζωγραφίζει και πετυχαίνει να αιχμαλωτίζει το μάτι του αναγνώστη, εδώ θα μπορούσα να του καταλογίσω και τη μοναδική του αδυναμία! Πολλές φορές η ιστορία καθίσταται δευτερεύον θέμα μπροστά στην επιβλητικότητα των εικόνων του. Ο αναγνώστης καθηλώνεται από την οπτική απόλαυση και η αναγνωστική διαδικασία ατονεί.

Δεν έχουν τόση σημασία βέβαια οι οποιεσδήποτε μακροσκελείς αναλύσεις για τις τεχνικές του κλπ, οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους!