Της Κατερίνας Βοτζάκη

Άσπρο κρινάκι μοσχομυρισμένο που είσαι?

Έγινες άγγελος, ο ωραιότερος  άγγελος του παραδείσου και έχεις θαμπώσει με την ομορφιά σου τον ουρανό?

Ναι είσαι εκεί δεν είναι δύσκολο να σε ξεχωρίσει κανείς, άσπρο μικρό μου κρίνο, αστράφτεις σαν όλα τα αστέρια και τον ήλιο μαζί.

Άνοιξαν οι πύλες  του ουρανού για να περάσεις, εσύ δεν το ήξερες, μα σε περίμεναν...Ναι σε περίμεναν...

Οι άλλοι άγγελοι έκαναν ετοιμασίες και ψιθύριζαν: Ένα μικρό κορίτσι, όμορφο σαν κρινάκι θα γίνει άγγελος απόψε, τι όμορφο που είναι και πως μοσχομυρίζει!!!

Το έκοψαν από το κοτσανάκι του κάποιοι κακοί άνθρωποι και το κρινάκι έπεσε χάμω. Σήκω μικρό μου κρινάκι σήκω δε σου ταιριάζει να είσαι στο χώμα, έχουμε πολλούς αγγέλους εδώ, δε

θέλουμε άλλους, εσύ πρέπει να είσαι στη γη και να σκορπάς τη μυρωδιά σου. Μα γιατί οι κακοί άνθρωποι του δίνουν δηλητήριο να πιει, γιατί δεν του δίνουν νεράκι να δροσιστεί? Γιατί

το πατούν να το λιώσουν, δεν έχουν ψυχή, δεν το πονούν, δεν λυπούνται την τόση ομορφιά του? Όχι δεν το πονούν, θέλουν να του κλέψουν τη δροσιά του, έτσι είναι οι κακοί

άμυαλοι άνθρωποι... Μα πολλοί κακοί απόψε και έχουμε την Ανάσταση του Χριστού, μα δεν φοβούνται ούτε αυτή τη μέρα δεν έχουμε συνείδηση, αυτοί με τα άσπρα ρούχα, που είναι  αυτοί που

ορκίστηκαν να βοηθάνε τον κόσμο? Κανείς δεν υπάρχει πουθενά και εκείνοι που έκοψαν το κρινάκι από το κοτσανάκι του, δεν το έχουν ξαναδεί, λένε, δεν το ξέρουν,

το βρήκαν κάπου πεταμένο και το μάζεψαν. Αυτοί που του έκαναν τόσο κακό. Μα γιατί λένε ψέματα? Κλαίνε οι άγγελοι στον ουρανό και λένε: γιατί να υπάρχουν τόσο κακοί άνθρωποι σε αυτή τη γη...

Ώρες πολλές το κρινάκι είναι μόνο του, μαραμένο, δεν έχει πνοή, τελειώνει η δύναμη του, δεν έχει άλλες αντοχές...

Έρχεται, φωνάζουν οι άγγελοι, έρχεται ανοίξετε τις πόρτες να περάσει, το κρινάκι έγινε άγγελος!!!

Ο θεός θαμπώθηκε από την ομορφιά του νέου αγγέλου, καμάρωσε για το δημιούργημα του, μα αμέσως το πρόσωπό του έγινε σκυθρωπό και σκέφτηκε: βιάστηκα ,πάλι έκαμα λάθος, βιάστηκα..

Καλώς όρισες στην παρέα μας,  είπα οι άγγελοι, πες μας πως σε λένε?

Με λένε Στέλλα, μα τι γυρεύω εγώ εδώ, θέλω να πάω στο σπίτι μου, με ψάχνει η μαμά μου και κλαίει, γιατί κλαίει, και ο μπαμπάς και τ' αδελφάκια μου, τι έχουν και είναι στεναχωρημένοι?

Γιατί κλαίνε? Τους μιλάω και δεν με ακούνε ,γιατί δε με ακούνε? Γιατί είναι τόσος κόσμος στο σπίτι μας, εγώ γιατί κοιμάμαι ντυμένη στα άσπρα μέσα στα λουλούδια, πείτε μου καλοί μου άγγελοι.

Μη φοβάσαι μικρή μας Στελλίτσα , μη φοβάσαι, τώρα είμαστε εμείς η οικογένεια σου, τώρα είσαι άγγελος σε ήθελε θεός κοντά του. Θα βλέπεις τους αγαπημένους σου ανθρώπους, θα τους ακούς

,μα αυτοί  θα σε βλέπουν μόνο στα όνειρα τους, θα σε ακούν όλη την ώρα μέσα στους ήχους του σπιτιού σας, θα σε αγαπούν για πάντα και εσύ θα τους προστατεύεις από ψηλά. Μην κλαις όμορφη μικρή Στελλίτσα, θα δεις είναι ωραία εδώ,

έλα μέσα στην αγκαλιά μας, έλα εμείς θα σε προσέχουμε τώρα, εμείς θα σου δείξουμε το νέο σου σπίτι και πάντα θα σε αγαπάμε . Τα δάκρυα της Στέλλας, έπεσαν στη γη, έγιναν άσπρα κρινάκια και μοσχομύρισε όλος ο τόπος...