Kι ήρθε σε μένα, μητέρα, στο κατώγι που έμενα,

ένα πρωινό, με την ανατολή του ήλιου,

όταν καμπάνες   της εκκλησιάς κτυπούσαν

κι έπεσε κλαίγοντας στην αγκαλιά μου, χωρίς φωνή,

με μάτια γιομάτα ικεσία, ξεβαμμένα απ’ τον πόνο

κι είδα, μητέρα, είδα την Ήρα, είδα το πρόσωπό της

είδα τ’ άφλεβα  χέρια της κι άκουσα την καρδιά της,

την άκουσα να κτυπά ταραγμένα, σαν φοβισμένο μικρό  αγρίμι

κι έσμιξε η ζωή μου  με τη δική της και τ’ αναφιλητά μου

τ’ αναφιλητά της ενώθηκαν με τα δικά μου και τα  δάκρυα της

 τα δάκρυά μας, ανέπεμπαν ικεσία για τη ζωή μας,

αυτή που βλέπαμε να σβήνει με μια κόκκινη γραμμή,

η ζωή της κόρης σου, μητέρα, της Ήρας, τόσων άλλων παιδιών…

Κ ι ύστερα έφυγε, μητέρα, έφυγε με μάτια κόκκινα,

χαμηλωμένα απ’ τον πόνο, χωρίς ηθικό,

 σαν λαβωμένο μικρό χελιδόνι, χωρίς ελπίδας φτερά,

 και τη μόνη λέξη που μούπε, λίγο πριν φύγει,

 ανάμεσα στο ημίφως της κάμαρας και στο φως της ζωής,

 έτσι αχνά ,αδύναμα,σιωπηλά,μητέρα,ήταν:"προσπάθησε

Kι εγώ προσπάθησα, μητέρα, προσπάθησα να ξεφύγω

κι έμεινα μόνη μου, ώρες πολλές, εκεί στο κατώγι,

δίχως σύριγγες, χωρίς ναρκωτικά, παλεύοντας μητέρα,

παλεύοντας με το χρόνο, με τον ίδιο τον εαυτό μου

κι έκλεινα τα μάτια στις κακές αναμνήσεις

κι οι πόνοι, όταν αυτοί συντάρασσαν όλο μου το κορμί,

όταν σερνόμουν στο βρώμικο δάπεδο, ατέλειωτες ώρες,

έχοντας στα χέρια μου, ποτισμένη με δάκρυα, τη μορφή σου,

μια ξεβαμμένη φωτογραφία σου, προσπαθούσα μητέρα...

προσπαθούσα, ανάμεσα στο χτες και στο αύριο,

κάνοντας βήματα, μικρά βήματα, μητέρα,

ανάμεσα στο θάνατο και στη ζωή,

ψάχνοντας για λέξεις ελπίδας, γλυκιά μου,

για να βρω το δρόμο μου, να σηκωθώ ξανά...

Μικρό αφιέρωμα ,για τα παιδιά,

που χάθηκαν σε δρόμους εξάρτησης ,

ελπίδα, για να σηκωθούν ξανά !

Κι εγώ προσπάθησα, μητέρα !

Kι ήρθε σε μένα, μητέρα, στο κατώγι που έμενα,

ένα πρωινό, με την ανατολή του ήλιου,

όταν καμπάνες   της εκκλησιάς κτυπούσαν

κι έπεσε κλαίγοντας στην αγκαλιά μου, χωρίς φωνή,

με μάτια γιομάτα ικεσία, ξεβαμμένα απ’ τον πόνο

κι είδα, μητέρα, είδα την Ήρα, είδα το πρόσωπό της

είδα τ’ άφλεβα  χέρια της κι άκουσα την καρδιά της,

την άκουσα να κτυπά ταραγμένα, σαν φοβισμένο μικρό  αγρίμι

κι έσμιξε η ζωή μου  με τη δική της και τ’ αναφιλητά μου

τ’ αναφιλητά της ενώθηκαν με τα δικά μου και τα  δάκρυα της

 τα δάκρυά μας, ανέπεμπαν ικεσία για τη ζωή μας,

αυτή που βλέπαμε να σβήνει με μια κόκκινη γραμμή,

η ζωή της κόρης σου, μητέρα, της Ήρας, τόσων άλλων παιδιών…

Κ ι ύστερα έφυγε, μητέρα, έφυγε με μάτια κόκκινα,

χαμηλωμένα απ’ τον πόνο, χωρίς ηθικό,

 σαν λαβωμένο μικρό χελιδόνι, χωρίς ελπίδας φτερά,

 και τη μόνη λέξη που μούπε, λίγο πριν φύγει,

 ανάμεσα στο ημίφως της κάμαρας και στο φως της ζωής,

 έτσι αχνά ,αδύναμα,σιωπηλά,μητέρα,ήταν:"προσπάθησε

Kι εγώ προσπάθησα, μητέρα, προσπάθησα να ξεφύγω

κι έμεινα μόνη μου, ώρες πολλές, εκεί στο κατώγι,

δίχως σύριγγες, χωρίς ναρκωτικά, παλεύοντας μητέρα,

παλεύοντας με το χρόνο, με τον ίδιο τον εαυτό μου

κι έκλεινα τα μάτια στις κακές αναμνήσεις

κι οι πόνοι, όταν αυτοί συντάρασσαν όλο μου το κορμί,

όταν σερνόμουν στο βρώμικο δάπεδο, ατέλειωτες ώρες,

έχοντας στα χέρια μου, ποτισμένη με δάκρυα, τη μορφή σου,

μια ξεβαμμένη φωτογραφία σου, προσπαθούσα μητέρα...

προσπαθούσα, ανάμεσα στο χτες και στο αύριο,

κάνοντας βήματα, μικρά βήματα, μητέρα,

ανάμεσα στο θάνατο και στη ζωή,

ψάχνοντας για λέξεις ελπίδας, γλυκιά μου,

για να βρω το δρόμο μου, να σηκωθώ ξανά...

Μικρό αφιέρωμα ,για τα παιδιά,

που χάθηκαν σε δρόμους εξάρτησης ,

ελπίδα, για να σηκωθούν ξανά !