Στις 12 Μαΐου 2026, η Ελλάδα συνταράχθηκε – και πολύ σωστά! – από το άλμα θανάτου των δύο 17χρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη. Στις 15 Μαΐου καταγράφεται άλλο ένα άλμα θανάτου, μιας 24χρονης γυναίκας στον Πειραιά, ενώ στις 17 Μαΐου μια 17χρονη έπεσε από πεζογέφυρα στην Ξάνθη και τραυματίστηκε σοβαρά!

Αυτό το άρθρο δεν το γράφω για να επαναλάβω τις διαπιστώσεις για την ψυχική και συναισθηματική κατάσταση των νέων και των εφήβων της εποχής μας, που τη γνωρίζουμε – ακόμη και των παιδιών. Γράφω, για να παρακαλέσω κάθε αναγνώστη να προσέξει ότι γι’ αυτά τα παιδιά και τους εφήβους αγωνιζόμαστε εδώ και δεκαετίες. Γι’ αυτά τα παιδιά κατεβήκαμε στην πολιτική, ακριβώς επειδή κανείς από κείνους που μονοπωλούν την πολιτική επί γενιές ολόκληρες δεν τα φροντίζει. Όταν γράφω κατ’ επανάληψιν πως ο αγώνας μας γίνεται «για τα όνειρα και το μέλλον των παιδιών μας» κυριολεκτώ.

Σε καμία περίπτωση δεν ζητούμε ψήφους για να κερδίσουμε εμείς χρήματα, εξουσία ή προνόμια. Κατεβήκαμε, υπογράψαμε ανοιχτά με το όνομά μας αυτή την προσπάθεια που λέγεται ΝΙΚΗ, συγκρουόμαστε καθημερινά με το κατεστημένο της πολιτικής και των συστημικών ΜΜΕ, 100% ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ.

Δες σε παρακαλώ, αδελφέ μου, τι γράφαμε εδώ και αρκετά χρόνια, πολύ ΠΡΙΝ κατεβούμε στην πολιτική:

Το 2014 γράφαμε στο άρθρο «Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής»:

«Εμείς οι μεγάλοι νομίζω πως δε φανταζόμαστε καν πώς ζουν οι έφηβοι και οι φοιτητές (η φοιτητική περίοδος είναι μια παράταση της εφηβείας), τι σκέφτονται και πώς νιώθουν.
Η ζωή τους είναι μια αφύσικη ζωή, γεμάτη άγχος και εξαρτημένη 100% από τη μοντέρνα τεχνολογία. Δεν έχουν πια ρίζες, υπακούνε σε αγνώστους στο Facebook, αλλά συγκρούονται με τους γονείς και δε μαθαίνουν τίποτα από τους παππούδες τους. Μια μεγάλη μερίδα τους ζει στο σκοτάδι, διασκεδάζει σε σκοτεινούς χώρους, δραπετεύει από την πραγματικότητα στον εικονικό κόσμο του Διαδικτύου ή μέσα σε εκκωφαντική μουσική, θρίλερ, βιντεοπαιχνίδια βίας και δαιμονικών ηρώων, ιστοσελίδες πορνό, τσιγάρα και αλκοόλ. Κάνει σεξ από 12 χρονών, κάνει εκτρώσεις από 12 χρονών. Είναι, όπως γράφει ένας Αμερικανός ροκάς, που έγινε κάποια στιγμή ορθόδοξος μοναχός (αλλά δεν έμεινε), “η Νεολαία της Αποκάλυψης”…».

Και παρακάτω γράφαμε:

«Όλοι έχουμε ευθύνη. Και οι ίδιοι οι έφηβοι φυσικά, πολύ περισσότερο όταν γίνονται φοιτητές (εδώ στην Κρήτη έχουμε και μικρούς καπετάνιους, που δε γίνονται φοιτητές αλλά “καίγονται” ή “καίνε” άλλους, ζώντας ανάμεσα σε αλκοόλ, τζόγο και όπλα).

Και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουμε τεράστια ευθύνη. Το ίδιο και οι παπάδες. Δεν υπερασπιζόμαστε τη νεολαία με λιονταρίσιες μάχες. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, αλλά, σε σχέση με το σύνολο, είναι μόνον εξαιρέσεις.

Οι δημοσιογράφοι, οι τηλεοπτικοί παρουσιαστές και οι υπεύθυνοι των καναλιών έχουν όχι μόνο τεράστια ευθύνη, αλλά συχνά είναι οι αυτουργοί της αλλοτρίωσης και καταστροφής της νεολαίας μας. Οι εταιρίες κατασκευής και πώλησης κινητών τηλεφώνων και βιντεοπαιχνιδιών, τα μπαρ και οι εταιρίες του θεάματος, ομοίως. Πολλοί από κείνους που δουλεύουν σ’ όλα αυτά θα ’πρεπε να πάνε φυλακή.

Άρα και οι δικαστές έχουν ευθύνη. Ας μη μιλήσουμε για τους πολιτικούς…

Τώρα όμως απευθύνομαι στους γονείς. Σ’ εκείνους, που τα παιδιά είναι δικά τους και έχουν τη μεγαλύτερη δύναμη να τα προστατεύσουν και φυσικά τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη δυστυχία τους.

Τι λείπει στα παιδιά σου και δεν τους το δίνεις ποτέ, αγαπητέ μου γονιέ, πατέρα και μάνα; Ένα πράγμα λείπει: το να τους μάθεις να αγαπάνε. Έτσι τα παιδιά σου θ’ αποχτούσαν ρίζες και πίστη, έτσι θα ένιωθαν ασφάλεια και δε θα έψαχναν την αγάπη (ή υποκατάστατα της αγάπης) σε γκρίζους δρόμους.

Ξέρω εγώ ν’ αγαπώ; Ξέρω να συγχωρώ; Ξέρω ν’ ακούω; Αν δεν ξέρω, πώς θα το μάθω στα παιδιά μου; Αλλά εκείνα αυτό ζητάνε και, αν δεν το μαθαίνουν από μένα, ψάχνουν να το μάθουν από άλλους.

Ίσως είσαι από τις φωτεινές εξαιρέσεις. Εσύ ξέρεις».

Πολλά ακόμη άρθρα γράψαμε, πολλά είπαμε στο σχολείο, και ακόμη γράφουμε και λέμε, όσο μας επιτρέπει ο Θεός. Ορισμένα από αυτά: «Επιστολή σε γονιό, που η έφηβη κόρη του είναι έγκυος» (2010), «ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!» (2011), «Ζήσε πέρα από τα όρια!» (2011), «Σεξ στην εφηβεία» (2013), «Το Σύνδρομο της Κόλασης» (2013), «Είσαι ο άνθρωπός μου;» (2013), «Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...» (2014) – και αρκετά ακόμη, όλα τα χρόνια. Δύο τελευταία, που γράφτηκαν αφού μπήκα στη ΝΙΚΗ: «Σεξουαλική αγωγή ή οικογενειακή αγωγή;» (2023) και «Η ΝΙΚΗ προς τους Έλληνες ροκάδες & τους Έλληνες ράπερς – Μουσικούς και φίλους της μουσικής» (2025).

Κείμενα παιδείας του Δ. Νατσιού

Ο δάσκαλος Δ. Νατσιός, ήδη πολύ πριν τη ΝΙΚΗ, έχει γράψει δεκάδες άρθρα για την παιδεία και τη νεολαία, εκτός από τα βιβλία του, τις ομιλίες ανά την Ελλάδα, τις ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές κλπ. Άρθρα του στο Διαδίκτυο βρήκα από το 2006. Ασφαλώς υπάρχουν και παλαιότερα. Θα παραπέμψω σε μερικά, από τα αγαπημένα μου:

«Οι Τρεις Ιεράρχες για την Παιδεία» (2011, κείμενο μιας ομιλίας του από το 2001, που διατρέχει την ελληνική παιδεία όλων των εποχών, με παραπομπές από αρχαίους συγγραφείς και Πατέρες της Εκκλησίας μέχρι σύγχρονους ποιητές και συγγραφείς),

«Η εξαρχία των Εξαρχείων» (2017),

«Γονείς ξυπνήστε, σας μαγαρίζουν τα παιδιά σας» (2022 – για την επίδραση της μουσικής τραπ),

«Έχουμε ένα πολιτισμό που θεωρεί το παιδί ως ενόχληση» (2023),

«…γλυκύτερη είναι η μάνα» (2023).

Στο ένα απ’ αυτά, «Η εξαρχία των Εξαρχείων» (2017), αφού διεκτραγωδεί την εγκατάλειψη των πανεπιστημίων και της κοινωνίας στους δήθεν «αντιεξουσιαστές» τραμπούκους (σημ.: αργότερα, ως πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, ο Νατσιός δέχτηκε επίθεση δις από αυτούς, τη μία στα Χανιά και την άλλη σε παρουσίαση βιβλίου καταξιωμένης Γυναίκας πανεπιστημιακού), αναλύει εξαιρετικά την ευθύνη της ίδιας της κοινωνίας και της οικογένειας για την έξαρση της βίας:

«Τα παιδιά μας είναι παιδιά της εποχής μας. Η εποχή μας είναι δική μας κατάκτηση, δική μας ευθύνη, δική μας λογοδοσία, δική μας αλαζονεία και, κυρίως, δική μας “παιδεία”. Ποια “παιδεία” προσφέρουμε στα παιδιά μας, όχι μόνο σαν σχολεία, αλλά κυρίως σαν κοινωνικό μοντέλο. Μήπως θερίζουμε σήμερα, ό,τι σπείραμε χθες;

Ποιος τροφοδοτεί τα Εξάρχεια; Ποιος “διδάσκει” στα παιδιά, από την πρώτη μέρα που θυμούνται τον κόσμο, ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Ποιος τα εφοδιάζει, εξ απαλών ονύχων, με τα παντοειδή ηλεκτρονικά αποβλακωτικά; Ποιος τα εθίζει στην καταναλωτική μανία και τον πιθηκισμό; Ποιος έδιωξε τον φόβο του Θεού και το έλεον του ανθρώπου από το σχολείο, την οικογένεια και την κοινωνία; Ποιος ανέχεται τις καταλήψεις σχολικών κτιρίων από 12χρονους μαθητές; Ποιος επιτρέπει την αποαθωοποίησή τους μέσω των τηλεοπτικών αναθυμιάσεων, όλα αυτά τα λύματα που ονομάζονται παιχνίδια και καλλιεργούν τον κανιβαλισμό;

Ποιος άφησε μια δράκα εθνομηδενιστών να πειραματίζονται στα σχολεία μας, ποινικοποιώντας τα τιμαλφή μας, πίστη, γλώσσα και παράδοση, που στάθηκαν τα προσανάμματα που φώτισαν την οικουμένη; Ποιος τους δίδαξε ότι, όπως λέει ο Καλιόρης στο “Εξ επαφής”, “ο υστερών σε κακοποιό ευρεσιτεχνία νιώθει ότι κοροϊδοπιάνεται και αυτοαδικείται, μ’ ένα λόγο το κλίμα σκυβαλοκρατίας και σαλταδορισμού, που η λαϊκή θυμοσοφία συνόψισε ευθύβολα στο απόφθεγμα: τα λίγα βγαίνουν με κόπο, τα πολλά με κόλπο”; Ποιος αφήνει να κυκλοφορούν σχολικά βιβλία-πανέρια με οχιές ή να συνεχίζoνται οι “παρδαλές” παρελάσεις στις σχολικές αίθουσες;

Επαναλαμβάνω: Ποιος τα προετοίμασε ή τα ανέχτηκε όλα αυτά; Μα εμείς. (...) Τι σκεφτόμαστε όλοι μας τώρα για να “πολεμήσουμε” την εξαρχία των Εξαρχείων; Να γίνει ένα… ντου και να τους σπάσουμε στο ξύλο. Λαμπρή ιδέα!! Ο Δεκέμβριος του 2008, με τον φόνο του άτυχου νεαρού Γρηγορόπουλου, θα φαντάζει σαν φασαρία σχολικού αυλόγυρου. Τίποτε δεν καταλάβαμε, ούτε καν μετανιώνουμε για την ηθική μας αυτουργία. (…)

Δεν χάνουμε την ελπίδα μας. Όχι. Ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Να ξαναγίνουμε πάλι δάσκαλοι των παιδιών μας, εμείς και όχι το γελοίο κράτος, και να διδάξουμε στα παιδιά μας τι θα πει Άνθρωπος με κεφαλαίο το άλφα…».

Ως πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ και βουλευτής πλέον, από το καλοκαίρι του 2023, ο Νατσιός κατέθεσε αμέσως ερώτηση στον τότε υπουργό Παιδείας με θέμα τον εθισμό των νέων στο διαδίκτυο και την κατάχρηση των κινητών τηλεφώνων (με ένα εξαιρετικό κείμενο, πλήρως τεκμηριωμένο, το οποίο δημοσιεύεται στην Ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων). Προέβη επίσης σε παρέμβαση προς τον υπουργό Παιδείας για την επίδραση της μουσικής τραπ, καθώς και για πλείστα άλλα θέματα που σχετίζονται με την παιδεία και τη νεολαία, έχει προτείνει την καθιέρωση του μαθήματος της Οικογενειακής Αγωγής, αντί της λεγόμενης «σεξουαλικής αγωγής», και έχει αποκαλέσει κατ’ επανάληψιν το υπουργείο Παιδείας «υπουργείο Παιδομαζώματος».

Εκτός των παραπάνω, η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΙΚΗΣ έχει καταθέσει αμέτρητες ερωτήσεις προς την κυβέρνηση για τη νεολαία, την παιδεία, τους εκπαιδευτικούς και τη στήριξη της οικογένειας.

Στις 7 Ιουλίου 2023, με αφορμή την αναφορά του Νατσιού ότι στα σχολεία πρέπει να καθιερωθούν «μαθήματα αθωότητας» (η οποία προκάλεσε χλευασμούς και καυστικά σχόλια από τους κάθε λογής «μοντέρνους»), δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Anti-media άρθρο με τίτλο «Tι σχέση έχουν ο Νατσιός με τον εγγονό του Ρόμπερτ ντε Νίρο που πέθανε από λευκή σκόνη;», που ότι αναμφίβολα αξίζει να το διαβάσετε.

Τελειώνω επιτέλους, και ζητώ συγγνώμη που σας κούρασα, παραπέμποντας σε τρία από τα πολλά άρθρα ισάριθμων εξαιρετικά ικανών και δραστήριων στελεχών της ΝΙΚΗΣ, του Γιώργου Νικολάκου, του Χριστόδουλου Μολύβα και του Ιωάννη Νεονάκη (θα μπορούσα να αναφέρω κι άλλους).

Νικολάκος: «Η Νεολαία δεν είναι αδιάφορη – είναι πληγωμένη. Και ζητά Αλήθεια.» (2025). Σημειώνω ότι ο Γ. Νικολάκος έχει (μεταξύ άλλων) και το επίσης ιδιαίτερα σημαντικό άρθρο «Η Ελλάδα δεν χρειάζεται Τραμπ. Χρειάζεται Καποδίστρια.» (2025).

Μολύβας: «Το αντίδοτο στην Trap και τον μηδενισμό: Επιστροφή στην Ορθόδοξη ηθική και τον παραδοσιακό πολιτισμό» (2025). Του Μολύβα, για να καταλάβεις το πνεύμα του (πνεύμα ΝΙΚΗΣ), διάβασε και το άρθρο «Οι Σκοτεινές Ρίζες του Ναζισμού και η Ελληνορθόδοξη Παράδοση».

Νεονάκης: «Τὸ τραγούδι «Φέρτο» καὶ ἡ φωνὴ μιᾶς γενιᾶς ποὺ μεγάλωσε μέσα στὴν κρίση» (2026). Προτείνω και το εξής από τα πάρα πολλά άρθρα (και βιβλία) του: «Ορθοδοξία. Thinking outside the box.» (2018).

Επίλογος: και τώρα τι γίνεται;

Όλα αυτά τα έγραψα, όχι για να κοκορεύομαι ή να αυτοδιαφημίζομαι, ούτε για να κερδίσω κάτι. Τα έγραψα για να σου υπενθυμίσω πως εδώ και πολλά χρόνια είμαστε στην πρώτη γραμμή για τα παιδιά μας και πως τώρα κατεβήκαμε στην πολιτική για ν’ αλλάξουμε αυτά που δεν αλλάζει κανείς! Με σχολεία, κοινωνικές δομές, επαγγελματικές προοπτικές, πνευματική και ψυχική στήριξη, στήριξη της οικογένειας, θεραπεία των πληγών κάθε καλού ανθρώπου, με αγάπη, σχεδιασμό και φροντίδα, όχι με ρητορείες, φανατισμό και αυταρχισμό! Για να πάψουν τα παιδιά μας να μαραζώνουν και να χάνονται.

Χρειάζεται πολλή δουλειά. Γι’ αυτήν τη δουλειά είμαστε εμείς εδώ. Γι’ αυτήν συσπειρωθήκαμε. Είμαστε ένα νέο είδος πολιτικών – αυτό που ονειρεύεσαι, αλλά δεν τολμάς να ελπίσεις πως θα το συναντήσεις ποτέ στη ζωή σου. Αυτή τη δουλειά, έλα να την κάνουμε μαζί. Έτσι μόνο θα ξημερώσει στην πατρίδα μας η φωτεινή μέρα που ονειρευόμαστε, η Χαραυγή της ΝΙΚΗΣ.

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Θεολόγος – συγγραφέας

Πολιτευτής της ΝΙΚΗΣ στο Ρέθυμνο