Τα τελευταία χρόνια γίνεται πολύ κουβέντα για ένα γλυκαντικό τη στέβια, που φαίνεται να κερδίζει πολύ γρήγορα έδαφος έναντι της ζάχαρης. Τίθενται βέβαια διάφορα ερωτήματα για το πόσο ωφελεί ή ασφαλές είναι. Είναι η καλύτερη εναλλακτική λύση ως φυτικό προϊόν για τα παιδιά ή εγκύους, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί? Υπάρχει όριο στην κατανάλωση της?

  Το πόσα θέματα ξέρουμε αποδεδειγμένα για αυτήν, θα δούμε παρακάτω

  Ηστέβια είναι φυτικό προϊόν με ανερχόμενη δημοτικότητα, διότι συνιστά μια εναλλακτική ως προς τη χρήση ζάχαρης, χωρίς θερμίδες και ότι δεν είναι τεχνητό γλυκαντικό προϊόν, όπως η σουλκραλόζη και η ασπαρτάμη

   Δεν προκαλεί υπεργλυκαιμία και κατά συνέπεια  χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο από άτομα με πρόβλημα σακχάρου ή από άτομα που προβαίνουν από φόβο σε συνεχή έλεγχο σακχάρου στο αίμα

   Μπορεί όμως να έχει και κάποια ελαττώματα...

 Η στέβια(βοτανικό όνομα Stevia rebaudiana) είναι είδος φυτού με προέλευση τη Βραζιλία και τη Παραγουάη

  Η γλυκαντική της δύναμη από τη ζάχαρη οφείλεται σε μια ουσία, η οποία ονομάζεται στεβιόλη ή στεβιόζη. Χρησιμοποιείται σε αρκετές χώρες ως εναλλακτική γλυκαντική ουσία από τη ζάχαρη

  Ιστορικά η γλυκιά γεύση των φύλλων της είναι γνωστή εδώ και αιώνες στους αυτόχθονες της Ν.Αμερικής , στη φυλή Γουαρίνη της Παραγουάης, που τη χρησιμοποιούν ως φυσικό γλυκαντικό. Τα τελευταία χρόνια το φυτό στέβια και τα γλυκαντικά που προέρχονται από τα φύλλα του, τράβηξαν την προσοχή εξ αιτίας της αυξημένης ζήτησης σε τρόφιμα χαμηλής περιεκτικότητας σε ζάχαρη και θερμίδες. Μάλιστα τα φύλλα του φυτού και τα γλυκαντικά που προέρχονται από αυτό, έχουν πολλαπλάσια γλυκύτητα από τη ζάχαρη, δεν  αποδίδουν ενέργεια(θερμίδες) και δεν περιέχουν υδατάνθρακες

Προέλευση

   Το γένος στέβια αποτελείται από 240 είδη φυτών που ευημερούν στη Βόρεια και Κεντρική Αμερική, το Μεξικό μέχρι την Αριζόνα, το Νέο Μεξικό και το Τέξας

  Είναι μέρος της οικογένειας των Αστεροειδών και συγγενεύει με διάφορα βότανα και άνθη, όπως το χαμομήλι, το εστραγκόν, το μαρούλι, η μαργαρίτα, ο ηλίανθος και τα χρυσάνθεμα

  Από το 1800 εδραιώθηκε η κατανάλωση της στέβιας σε όλη τη Νότια Αμερική, όπως τη Βραζιλία και την Αργεντινή

Επιστημονική Ανακάλυψη

  Το όνομα στέβια προέρχεται από τον Ισπανό Βοτανολόγο και Γιατρό Πέτρος Γιάκομπους Στέβιους, που την ανακάλυψε

   Επίσης ο Σουηδός βοτανολόγος Moiscs Santiago Bertoni που εργαζόταν στην ανατολική Παραγουάη, περιέγραψε λεπτομερώς το φυτό και τις γλυκαντικές ιδιότητες του

  Το 1931 Γάλλοι χημικοί απομόνωσαν τα συστατικά στα οποία οφείλεται η γλυκαντική των φύλλων της στέβιας, που ονομάστηκαν στεβιοσίδη και ρεμπαουδιοσίδη

Ιστορικά στοιχεία

  Στην Ευρώπη και την Ιαπωνία η στεβιόλη που παράγεται από τη στέβια, χρησιμοποιείται ως γλυκαντική ουσία στη Βιομηχανία Τροφίμων και Αναψυκτικών. Σε μικρό αριθμό χωρών, η στέβια δεν έχει πάρει άδεια χρήσης

Καλλιέργεια

  Η στέβια στην άγρια της κατάσταση είναι πολυετές φυτό που φυτρώνει σε αμμώδεις μικρής γονιμότητας εδάφη, σε άκρες ποταμών και ρεμάτων. Χωρίς κλάδεμα γίνεται περίπου 60εκ ψηλό. Είναι τρυφερό φυτό που δεν αντέχει το χειμερινό ψύχος

  Στην Ελλάδα μπορεί να καλλιεργηθεί ως τρυφερό πολυετές φυτό, με κάποια μικρή προστασία κατά την χειμερινή περίοδο. Για εμπορική εκμετάλλευση η καλλιέργεια του φυτού στέβια γίνεται σε Θερμοκήπια.