Ξέρω ένα ολυμπιακών προδιαγραφών κολυμβητήριο σε επαρχιακή πόλη που δε λειτούργησε ποτέ και τα μεταλλικά του μέρη έγιναν έρμαιο των ανέμων και των αθίγγανων.
Ξέρω ένα εργαστήριο σε μεγάλο πανεπιστήμιο της χώρας που αγόρασε προβληματικά όργανα υψηλής ακρίβειας (υποτίθεται) αξίας μερικών δεκάδων χιλιάδων ευρώ που ποτέ δε λειτούργησαν.
Ξέρω ένα μεγάλο αμφιθέατρο ετέρου πανεπιστημίου της χώρας που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε και στέκει σαν φάντασμα στο διάβα των δεκαετιών.
Ξέρω έναν φορέα επιδοτήσεων που δε μοίραζε ως έπρεπε τα κονδύλια αλλά όπως εξυπηρετούσε τις προεκλογικές υποσχέσεις των «μεγάλων» κομμάτων.
Ξέρω κόμματα που χρωστάνε εκατομμύρια στο κράτος και τα ίδια δίνουν εντολή να συλληφθεί η γιαγιά που πουλά άγρια χόρτα στο δρόμο για να ζήσει.
Ξέρω καθηγητές στα πανεπιστήμια της χώρας που δεν αξίζουν ούτε για μεταπτυχιακό, κι όμως διαχειρίζονται εκατομμύρια ευρώ και φοιτητικά όνειρα.
Ξέρω ανθρώπους που είναι κολλημένοι κι όσες φορές κι αν κάνουν το ίδιο λάθος δε λένε να μάθουν από τις προσωπικές και εκλογικές επιλογές τους.
Ξέρω ένα κράτος όπου το κόστος της ενέργειας θα έπρεπε να είναι πέντε φορές κάτω, αλλά τα «πολιτικά καρτέλ» δε το επιτρέπουν.
Ξέρω μια χώρα που μπαίνεις σε ένα τρένο και αμφιβάλλεις αν θα φτάσεις στους δικούς σου ζωντανός.
Ξέρω μια Πολιτεία που οι θεσμοί έχουν απαξιωθεί και την θέση τους έχουν πάρει ξεπουλημένοι δημοσιογράφοι και μεσημεράδικα της κακιάς ώρας.
Ξέρω ένα κράτος που στον στρατό και στην δικαιοσύνη η ανέλιξη γίνεται στα κοκτέιλ πάρτι.
Όμως…
Ξέρω κι έναν λαό που στην πλειοψηφία του δε σκύβει το κεφάλι στην καταπίεση, στην διαστρέβλωση και τον μαφιονισμό.
Ξέρω ένα λαό που στην πλειονότητά του δεν συμβιβάζεται, δεν εκποιεί το είναι του και δεν μασάει κουτόχορτο.
Ξέρω ένα λαό με όνειρα, δύναμη και ελπίδα σε κάθε του βήμα, ειδικά αν αυτό γίνεται έξω από τα σύνορα του κράτους του.
Ξέρω έναν λαό που θέλει να πάρει τις τύχες της ζωής του στα χέρια του και θα κάνει τα πάντα για να το πετύχει αυτό.
