Μετά την επιλογή μου ως Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός  και την ολοκλήρωση της τετράμηνης εκπαίδευσης ως φροντιστής Πεζικού στο ΚΕΥΠ της Λαμίας (22/6/1968 – 28/10/1968), ακολούθησε η ορκωμοσία και κατόπιν η πρώτη μου τοποθέτηση σε υπηρεσιακή θέση. Η άριστη επίδοσή μου στα 24 μαθήματα της σχολής με κατέταξε πρώτο, εξασφαλίζοντάς μου Φύλλο Πορείας για την πρώτη μου επιλογή, το Ρέθυμνο και τη 299 ΜΠΠ, στο στρατόπεδο Κουνδουράκη.

Την πρώτη κιόλας ημέρα παρακολούθησα την παρέλαση και το απόγευμα τις εκδηλώσεις για τα 28α Αρκάδια στη Σοχώρα, παρουσία των τοπικών αρχών. Την επομένη, ανέλαβα επίσημα τα καθήκοντά μου ως υπεύθυνος φροντιστής τεσσάρων μονάδων επιστράτευσης αλλά και ως διαχειριστής του ΚΨΜ.

Κατά τους πρώτους μήνες διέμενα σε δωμάτιο στην οδό Κορωναίου 80 και αργότερα στον αριθμό 19 της ίδιας οδού. Στις 30 Ιανουαρίου 1969 μετακόμισα στην οδό Ψυλάκη 6, ενώ μετά τον αρραβώνα μου, στις 29 Μαρτίου 1969, εγκαταστάθηκα στην οδό Παπαμιχελάκη 14.

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑΣ

Πέρα από τα βασικά στρατιωτικά μου καθήκοντα, είχα αναλάβει και την ευθύνη της οργάνωσης εκδηλώσεων, καθώς και της κινηματογραφικής προβολής σε χωριά του νομού. Στη γιορτή της Αγίας Βαρβάρας υποδέχθηκα τις τοπικές αρχές, καθώς και τη Μαρία Παπαιωάννου με τις προσκοπίνες. Ακολούθησε γεύμα σε ταβέρνα των Αρμένων.

Τα Χριστούγεννα υποδεχθήκαμε τη «Μάνα του Στρατού», μαζί με τις προσκοπίνες που μας είπαν τα κάλαντα, αλλά και χορευτικά συγκροτήματα με υπεύθυνη τη Σ. Ηλιάκη. Το βράδυ πραγματοποιήθηκε χορός στο Ωδείο Ρεθύμνου.

Ως υπεύθυνος κινηματογραφικών προβολών και οδηγός, μετακινούμουν σε χωριά του νομού όπου προβάλλαμε δωρεάν ταινίες για τους κατοίκους. Συνολικά επισκέφθηκα δώδεκα χωριά: Λοχριά, Πλάτανο, Αμάρι, Δρίμισκο, Αρμένους, Καρέ, Ζωνιανά, Μελιδόνι, Αργυρούπολη, Ρούστικα, Αγγελιανά και Κεραμέ. Οι προβολές περιλάμβαναν ταινίες όπως Κασσιανή, Ραντεβού στον αέρα, Διπλή θυσία, Είναι βαρύς ο πόνος μου, καθώς και άλλες, προσφέροντας στιγμές ψυχαγωγίας   στους κατοίκους των χωριών.

Το πρώτο μου Πάσχα το πέρασα με τους άλλους στρατεύσιμους και  την οικογένειά μου στο 10ο ΣΠ (Κουμπές) με άφθονο φαγοπότι, χορό και γλέντι. Το ίδιο και στην πρώτη μου παρέλαση στο Ρέθυμνο πάνω στον τζίπ ως υπασπιστής του έχοντος το γενικό πρόσταγμα, ταγματάρχη  Γ. Καρινιωτάκη.

ΒΑΡΔΙΕΣ-ΦΡΟΥΡΑΡΧΕΙΟ- ΑΡΡΑΒΩΝΑΣ- ΓΑΜΟΣ

Συχνές ήταν οι βάρδιες στο στρατόπεδο της Σοχώρας αλλά και στα δύο στρατόπεδα των Αρμένων. Τα κύρια καθήκοντά μου αφορούσαν τη συντήρηση και τον έλεγχο του υλικού επιστράτευσης σε όλες τις αποθήκες της Σοχώρας. Παράλληλα, υπηρετούσα τακτικά στο φρουραρχείο, τόσο στη λεωφόρο όσο και στην παραλία της πόλης, με συνοδεία ενός στρατιώτη και ενός ναύτη, για τον έλεγχο των εξοδούχων στρατιωτών.

Στις 23 Φεβρουαρίου 1969, ανήμερα της Αποκριάς, σε μία από αυτές τις υπηρεσίες στο φρουραρχείο γνώρισα τη δεκαπεντάχρονη τότε μαθήτρια Στέλλα Τρουλλινού. Η γνωριμία αυτή εξελίχθηκε σύντομα σε αρραβώνα και, τον Αύγουστο του ίδιου έτους, σε γάμο, στην εκκλησία της Μικρής Παναγίας. Στην τελετή παρευρέθηκαν αξιωματικοί της μονάδας μου, καθώς και περίπου πενήντα συγγενείς και φίλοι. Ακολούθησε γαμήλιο τραπέζι στο «Τρεχαντήρι» στου Κιουλούμπαση.

ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΣΕ ΜΑΘΗΤΕΣ

Τα χρόνια εκείνα, οι μαθητές του Δημοτικού, για να εισαχθούν στο Γυμνάσιο, έπρεπε να δώσουν εξετάσεις, γεγονός που απαιτούσε επαρκή προετοιμασία. Κατά τη διάρκεια της θητείας μου, στην πόλη δεν υπήρχαν αρκετοί αδιόριστοι δάσκαλοι και έτσι ανέλαβα τη διδασκαλία αρκετών μαθητών.

Στην αρχή δίδασκα μικρά τμήματα έξι μαθητών στο σπίτι της πεθεράς μου. Σύντομα, όμως, απέκτησα φήμη για τα αποτελέσματα της δουλειάς μου, με συνέπεια να μην προλαβαίνω πλέον, λόγω και των στρατιωτικών μου υποχρεώσεων. Για τον λόγο αυτό, ζήτησα από τον φροντιστηριούχο Β. Στεφανάκη να δημιουργήσει ένα τμήμα σαράντα μαθητών, στο οποίο δίδασκα δύο μαθήματα.

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ

Εκείνα τα χρόνια ήταν, χωρίς αμφιβολία, από τα καλύτερα της ζωής μου. Ο μισθός μου ανερχόταν στις 3.500 δραχμές, από τις οποίες οι 500 πήγαιναν στο ενοίκιο και άλλες 500 στη λέσχη για τη διατροφή μου, με αποτέλεσμα να μου μένει σχεδόν τα πέντε έβδομα του μισθού.

Τους πρώτους μήνες έστελνα χρήματα και στους γονείς μου. Αργότερα, όταν αρραβωνιάστηκα, αυτό σταμάτησε. Όταν μετέπειτα διορίστηκα δάσκαλος, ο μισθός μου ήταν μόλις 3.200 δραχμές, μικρότερος από εκείνον της στρατιωτικής μου θητείας.

Η διασκέδασή μας τότε ήταν απλή, πάρτι στα σπίτια, πολύ κέφι και σχεδόν καθόλου έξοδα. Δεν υπήρχαν μπαράκια ούτε η νοοτροπία της νυχτερινής εξόδου όπως σήμερα.

ΑΠΟΛΥΣΗ- ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ

Στις 11 Φεβρουαρίου 1970 ονομάστηκα Ανθυπολοχαγός, ενώ το 1985 προήχθηκα σε Υπολοχαγό Εφέδρων Αξιωματικών. Δεν παρέμεινα στον Στρατό ως μόνιμος, καθώς είχα χρεωθεί μεγάλο αριθμό αποθηκών και οι ευθύνες που συνεπαγόταν αυτή η θέση ήταν ιδιαίτερα αυξημένες. Έτσι, μετά από συνολικά 26 μήνες θητείας, απολύθηκα στις 24 Ιουνίου 1970.

Στις 20 Ιουλίου 1974, με την κήρυξη της γενικής επιστράτευσης, στον απόηχο των δραματικών εξελίξεων στην Κύπρο, κατατάχθηκα στο 5ο ΤΑΑ. Μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας και έντονης ανησυχίας, συγκεντρωθήκαμε και παραμείναμε για δύο ημέρες στην περιοχή Κούφη–Καρωτή, σε πλήρη ετοιμότητα. Στη συνέχεια, μετακινηθήκαμε στον Αλίκαμπο με όλους να παρακολουθούμε με αγωνία τις εξελίξεις και να είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο. Τελικά, μετά από λίγες ημέρες, απολυθήκαμε, μια και δεν προέκυψε επιχειρησιακή ανάγκη

Όσα έζησα αυτά τα χρόνια στον Στρατό ήταν στιγμές που με σημάδεψαν βαθιά. Ανάμεσα σε υπηρεσίες, ευθύνες, μετακινήσεις και ανθρώπους, ωρίμασα. Εκεί γνώρισα φίλους  και καταστάσεις που ακόμη και σήμερα φέρνω στη μνήμη μου με συγκίνηση. Μέσα σε εκείνη την περίοδο γνώρισα και τη γυναίκα μου και άρχισε να χτίζεται η οικογένειά μου, κάτι που δίνει σε όλα όσα αυτά ακόμη μεγαλύτερη αξία.