Ακούς… κι ακούς… τα τύμπανα, τον κόσμο ν΄αγριεύουν

και το κακό χαιρέκακα, την πλάση  κοροϊδεύουν

και θέλει, εις  τα γρήγορα, το φως να αφανίσει

και βασιλιά στη θέση του, το σκότος να θρονήσει.

Δεν θέλει η αγάπη μας, να υπάρχει πουθενά

και ρίχνει δηλητήριο, βράδια και η πρωινά

και  λυσσασμένα επιζητά, τον ουρανό να σβήσει,

γιατί μισεί και το μικρό, λουλούδι σαν ανθίσει.

Σ αυτές τις μέρες φίλε μου, που ψάχνουμε πατρίδα !

εσύ και εγώ και όλοι μας, ας βρούμε την ελπίδα,

στην ομορφιά της πίστης μας, στο Φως και στην αλήθεια ,

στον πόνο του πλησίον μας, τσ΄ αγάπης τη βοήθεια.

Στις μέρες μας η πίστη μας, ώρα να ξαναζήσει,

κάθε καρδιά να στολιστεί, με το Σταυρό  ν΄αρχίσει!

να γράψει με ειρήνης φως καινούργια ιστορία,

να διώξει από τις καρδιές την κάθε της πικρία

Στις μέρες μας, η  πίστη μας, ας γίνει στήριγμά μας,

ένα καλό πλεούμενο γι’  αυτή την ξενιτιά μας,

φίλος και σύντροφος καλός, στης μοναξιάς στην άκρη,

να αρωματίζει τη ζωή, να σβήνει κάθε δάκρυ.