Ιστορικά, οι δημοσκοπήσεις ήταν: θερμόμετρο κοινωνίας. Σήμερα, συχνά λειτουργούν σαν: θερμοστάτης — ρυθμίζουν τη θερμοκρασία.

Τους τελευταίους μήνες βιώνουμε έναν βομβαρδισμό δημοσκοπήσεων που δεν αποβλέπει πρωτίστως στη γνώση, αλλά στη διαχείριση προσδοκιών και συμπεριφορών.

Οι συνεχείς δημοσκοπήσεις παίζοντας τον ρόλο των αυτοεκπληρούμενων προφητειών:

• δημιουργούν νικητές πριν τις κάλπες
• νομιμοποιούν αφηγήματα τύπου «η κοινωνία θέλει αυτό»
• πιέζουν αναποφάσιστους να ευθυγραμμιστούν με το “ρεύμα”
• αποθαρρύνουν συμμετοχή («έχει κριθεί»)
• ενισχύουν στρατηγική ψήφο αντί πεποίθησης
• μετατρέπουν την πρόβλεψη σε είδηση,  το «Στιγμιότυπο τάσης» το κάνουν «Ο λαός μίλησε».

Οι δημοσκοπήσεις επιβάλλουν:

• στιγμιαία γνώμη
• απαντήσεις χωρίς βάθος
• πολιτική τύπου Twitter/X

με αποτέλεσμα ο πολίτης στις απαντήσεις του δεν σκέφτεται, αντιδρά και γι’ αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίζει τις δημοσκοπήσεις σαν θόρυβο, όχι σαν ψήφο.

Οι περισσότερες δημοσκοπικές εταιρείες χρησιμοποιούν στο «τυχαίο δείγμα κοινωνίας» νόμιμα αμειβόμενους ερωτώμενους, γνωστούς ως «επαγγελματίες πανελίστες», οι οποίοι μαθαίνουν πώς “παίζεται το παιχνίδι”, απαντούν πιο γρήγορα, πιο κυνικά, πιο προβλέψιμα κι έτσι η δημοσκόπηση γίνεται πιο σταθερή, αλλά λιγότερο ζωντανή και λιγότερο αντιπροσωπευτική.