Την τελευταία δεκαετία η Ευρώπη βιώνει έναν συνδυασμό κρίσεων: την οικονομική, την κρίση δημοκρατικής νομιμοποίησης, την προσφυγική, τη γεωπολιτική κρίση στον γεωγραφικό της περίγυρο - για να αναφέρουμε τις σημαντικότερες. Αν κρίση σημαίνει δοκιμασία, η αποτυχία της Ευρώπης να τις αντιμετωπίσει επιβεβαιώνει ότι, μακριά από το να αποτελεί πρότυπο για τον υπόλοιπο πλανήτη, βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα τέλμα βαθιάς παρακμής. Αν πρέπει να αναζητήσει κανείς ένα θετικό στοιχείο σ' αυτήν την κατάσταση, μπορεί να αρκεστεί στην κατάρρευση ορισμένων ευρωπαϊκών μύθων, η οποία δεν είναι μόνο αφυπνιστική, αλλά ενδεχομένως θα αποδειχθεί χρήσιμη μελλοντικά.
Πρώτος μύθος: Υπάρχει μια κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα η οποία υπερβαίνει τις εθνικές και αποτελεί την κινητήρια δύναμη που αναπόδραστα θα οδηγήσει στην πλήρη πολιτική ενοποίηση της ηπείρου.
Αυτή π αντίληψη απομακρύνει μια πολιτική και οικονομική διαδικασία από την απτή πραγματικότητα και την ανάγει στη σφαίρα του μεταφυσικού, όπου, αναπόφευκτα, οι διαφωνούντες θα κατηγορηθούν ως αιρετικοί. Ωστόσο, από την ιστορική πραγματικότητα της ηπείρου μια παρόμοια κοινή ταυτότητα δεν προκύπτει. Έτσι, καταφεύγουμε στον Καρλομάγνο ως δήθεν πρώτο Ευρωπαίο ηγεμόνα - αν και πιθανότατα αυτή η ιδέα θα ξένιζε τον ίδιο - ή στην ελληνική φιλοσοφία, το ρωμαϊκό δίκαιο και τη χριστιανική θρησκεία ως θεμέλιες ευρωπαϊκές αξίες, μολονότι ουδόλως η επιρροή τους περιορίζεται στην Ευρώπη. Ούτε προκύπτει μια τέτοια κοινή ταυτότητα σήμερα, καθώς δυσκολεύεται κανείς να απαντήσει γιατί πρέπει να αισθάνεται πολιτισμικά εγγύτερα, λόγου χάρη, σε έναν Σλοβάκο ή Φινλανδό από όσο σε έναν Ρώσο ή, γιατί όχι, Αργεντινό.
Δεύτερος μύθος: Η Ευρώπη ταυτίζεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση ή, ακόμα χειρότερα με την ευρωζώνη. Αυτή είναι μια νοοτροπία, που συνήθως απαντούσε στις νεόκοπες Δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης, πριν τη δούμε να εκφράζεται και στην Ελλάδα με αφορμή το πρόσφατο δημοψήφισμα. Βεβαίως, οδηγεί σε παραδοξότητες, όπως το να θεωρούνται η Ελβετία και η Νορβηγία μη ευρωπαϊκές χώρες ή να απαιτείται η έγκριση του eurogroup για να αισθανθεί κάποιος αρκούντως Ευρωπαίος. Συν τοις άλλοις, αποκλείει άνευ ετέρου κάθε άσκηση κριτικής στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, η οποία, εκτός του ότι έχει αποτύχει παταγωδώς στο οικονομικό της σκέλος, ήδη απειλεί να τινάξει στον αέρα το ίδιο το ευρωπαϊκό εγχείρημα, πράγμα ειρωνικό αν σκεφτεί κανείς ότι είχε χαιρετιστεί ως το μεγάλο βήμα πριν από την πολιτική ένωση.
Τρίτος μύθος: Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η θεσμική έκφραση της υπερεθνικής ευρωπαϊκής δημοκρατίας. Πρόκειται για τη βάση μιας -βαθύτατα εσφαλμένης - αντίληψης περί ευρωπαϊκού φεντεραλισμού που θέλει την εθνική κυριαρχία να καθίσταται παρωχημένη. Η πραγματικότητα, όμως, επιβεβαιώνει ότι η δημιουργία μιας υπερεθνικής δημοκρατίας στην Ευρώπη είναι ενδεχόμενο επικίνδυνα μακρινό, από τη στιγμή που δεν υφίσταται ενιαίος ευρωπαϊκός λαός, με την έννοια του συνταγματικά οργανωμένου πολιτικού υποκειμένου. Τα εθνικά κράτη παραμένουν οι μόνες πολιτειακές οντότητες εντός των οποίων δύναται να δράσει δημοκρατικά ο πολίτης, ο οποίος κάθε άλλο παρά πρόθυμος είναι να απεμπολήσει τη συνειδησιακή σχέση με το κράτος του. Συνεπώς, η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί να μετατρέπεται σε Ευρωπαϊκή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, έχει ήδη μετατραπεί σε μια ανεξέλεγκτη και μη δημοκρατικά νομιμοποιημένη τεχνοκρατία, αποκομμένη από το σώμα των Ευρωπαίων πολιτών.
Τέταρτος μύθος: Εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης όλα τα κράτη είναι ισότιμα μέλη μιας οικογένειας, οι δε σχέσεις τους διέπονται από την αρχή της αλληλεγγύης. Για την ακρίβεια, εδώ δεν πρόκειται για μύθο,
αλλά για δύο θεμελιώδεις αρχές που περιέχονται στις Συνθήκες, έχοντας, ωστόσο, διαψευστεί οικτρά από την πραγματικότητα. Οι σχέσεις μεταξύ των εταίρων διέπονται από τους αρχαίους κανόνες της ισχύος, τους οποίους έχει περιγράψει άριστα ο Θουκυδίδης: οι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η ισχύς τους, ενώ οι αδύναμοι υφίστανται όσα τους επιβάλλει η αδυναμία τους. Δύο είναι οι επιλογές των μικρότερων ευρωπαϊκών κρατών: είτε να μετατραπούν αυτοβούλως σε πειθήνιους δορυφόρους του εκάστοτε ηγεμονισμού ή να αναλάβουν το ρίσκο της απειθαρχίας τους.
Βεβαίως, τα παραπάνω δεν αναιρούν τη σημασία του ευρωπαϊκού ενοποιητικού εγχειρήματος και των - ρομαντικών, ίσως - θεμελιωδών του αξιών, όπως αναδείχτηκαν μέσα από την καταστροφή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αντιθέτως, η διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην ευρωπαϊκή ήπειρο, η κατάργηση των εσωτερικών συνόρων, η προαγωγή της δημοκρατίας, η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η κοινή δράση έναντι των πλανητικών προκλήσεων του αιώνα μας και η επίτευξη ευημερίας και προόδου είναι στόχοι πάνω στους οποίους μια νέα ευρωπαϊκή συνεργασία, απαλλαγμένη από ψευδαισθήσεις, οφείλει να βασιστεί στο μέλλον, αναζητώντας ένα εναλλακτικό, ευέλικτο και ευρύτερο γεωγραφικά θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας. Ένα ουσιωδώς αναβαθμισμένο Συμβούλιο της Ευρώπης είναι μια καλή υποψηφιότητα.
Χολή - έπαινοι - χολή
Τι μεταστροφή κι αυτή; Μέχρι προχτές χολή και όξος, χώρα έπαινοι και διθυραμβικά σχόλια. Ο αριστεριστής, ο επικίνδυνος βολονταριστής, ο ριζοσπάστης που ηγείται μιας κομμουνιστικής κυβέρνησης, ο αναξιόπιστος, ο επιπόλαιος ταραξίας που παίζει στα ζάρια την τύχη της χώρας του, φλερτάροντας πότε με τον Πούτιν πότε με τους BRICS και πότε με τους λαϊκιστές ηγέτες της Λατινικής Αμερικής, έγινε ξαφνικά υπεύθυνος, σοβαρός ρεαλιστής, έντιμος συνομιλητής, έτοιμος να σηκώσει το βάρος των υποχρεώσεών του και να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Τα παραπάνω μεταδόθηκαν με απόσταση μερικών ημερών από τα ίδια διεθνή μέσα ενημέρωσης, γράφτηκαν από τους ίδιους αναλυτές και αφορούσαν το ίδιο πρόσωπο: τον Αλέξη Τσίπρα.
Το τι μεσολάβησε και ο δαιμονοποιημένος πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο αποσυνάγωγος, ο θρασύς και αγραβάτωτος νεαρός, έγινε ο εκλεκτός των συστημικών ΜΜΕ - κάποια μάλιστα τον αποκάλεσαν βασιλιά!- είναι γνωστό: έβαλε την υπογραφή του στη συμφωνία που του έδωσαν με τη μορφή τελεσιγράφου οι δανειστές. Αυτοί οι έρωτες όμως είναι βραχύβιοι και ιδιοτελείς από την πλευρά αυτού που ανακάλυψε προσόντα εκεί που μέχρι πριν από λίγο εντόπιζε μόνο κουσούρια.
Οι ευρωπαϊκές ελίτ - πολιτικές, οικονομικές και μιντιακές- φοβήθηκαν τον Τσίπρα για δύο λόγους: 1) Να μη γίνει το παράδειγμά του μεταδοτικό και σπεύσουν και άλλοι σχηματισμοί σε διάφορες χώρες να το υιοθετήσουν, βάζοντας έτσι σε κίνδυνο συνολικά το οικοδόμημα. Μέσα στο 2015 θα διεξαχθούν εκλογές σε Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία και μπορεί τα αποτελέσματα τους να μην αρέσουν καθόλου στις καγκελαρίες της Ευρώπης και στις συντηρητικές δυνάμεις αυτών των χωρών. 2) Κάποια στιγμή πίστεψαν ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός ερωτοτροπούσε στα σοβαρά με την επιλογή της ρήξης που θα οδηγούσε τη χώρα εκτός ευρώ, εξέλιξη που, παρά τα περί του αντιθέτου διαδιδόμενα, δεν ήταν και τόσο σίγουροι ότι θα ήταν σε θέση να ελέγξουν. Το παραδέχτηκε ο επικεφαλής της Κομισιόν, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, που είπε ότι δεν ήταν η σοφία, αλλά ο φόβος
που μας έκανε να φτάσουμε σε συμφωνία. Ωστόσο ούτε τώρα πρέπει να
αισθάνονται και πολύ ασφαλείς.
Μπορεί η αριστερή απάντηση στη στρατηγική της λιτότητας να αποδείχτηκε στην πράξη ατελής και ανεφάρμοστη στις παρούσες συνθήκες και με τους υπάρχοντες συσχετισμούς, κυρίως γιατί εκπονήθηκε από μια μικρομεσαία, χρεοκοπημένη και βάναυσα συκοφαντημένη χώρα, αλλά το μικρόβιο της αμφιβολίας για το μέλλον της ευρωζώνης έχει μπει στο σώμα της Ευρώπης και κυκλοφορεί με μεγάλη ταχύτητα, προκαλώντας παρενέργειες. Πάλι από τον Γιούνκερ ήρθε η επισήμανση για το χάσμα που
χωρίζει τις ελίτ από τους πολίτες της Ευρώπης. Στη Γαλλία η πολιτική τάξη
της χώρας προβληματίζεται έντοναγια τον ρόλο της Γερμανίας. Στην Ιταλία ο Ματέο Ρέντσι δεν κρύβει τη δυσφορία του για τη στάση των Μέρκελ -Σόιμπλε και των δορυφόρων τους απέναντι στον Νότο. Στην Ισπανία, όπως αναφέρουν καθεστωτικά γερμανικά μέσα ενημέρωσης, έχει ξεκινήσει αυθόρμητα μποϊκοτάζ στα γερμανικά προϊόντα. Αλλού μιλούν για το τέταρτο Ράιχ, ξυπνώντας ζοφερές μνήμες στις κοινωνίες.
Κατά την άποψη των όψιμων θαυμαστών του Τσίπρα, ο Έλληνας
πρωθυπουργός πρέπει να πετύχει στην προσπάθεια του προκειμένου
να μην κλιμακωθούν η συζήτηση και οι αντιδράσεις για την πορεία που
έχει πάρει η Ευρώπη, να μην επεκταθεί και εδραιωθεί το κλίμα ευρώσκε-
πτικισμού και γι' αυτό πιθανότατα θα τον διευκολύνουν στην προσπάθειά
του να λειάνει τις πιο επαχθείς πλευρές του τρίτου Μνημονίου, κάνοντας
σκόντο στις απαιτήσεις τους και δίνοντάς του ορισμένα αντίδωρα (χρέος), ελπίζοντας ότι θα εκτονωθεί κάπως η βαριά ατμόσφαιρα. Άλλωστε ξέρουν πολύ καλά ότι αν αποτύχει το Πρόγραμμα δεν θα είναι εύκολο να χρεώσουν το κόστος μόνο στην ελληνική κυβέρνηση. Από πολλές πλευρές η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία δέχεται πυρά για την ταξική μεροληψία της, την τιμωρητική διάθεση που επέδειξε, την τοξικότητα του μείγματος, την ασυναρτησία, τα άθλια οικονομικά και τα κατασκευαστικά λάθη που υπάρχουν στο πρόγραμμα, και οι αμήχανες απαντήσεις που ψελλίζει δεν πείθουν. Με την κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική αντιπολίτευση, ο Τσίπρας είναι η μοναδική αξιόπιστη λύση τους και γι' αυτό θέλουν να σταθεροποιηθεί. Ωστόσο, για να ευδοκιμήσει το πλάνο τους, πρέπει να συντρέξουν τουλάχιστον τρεις προϋποθέσεις: η απογοήτευση που υπάρχει στην ελληνική κοινωνία από τη ματαίωση των προσδοκιών δεν θα μετεξελιχθεί σε οργή, ο Τσίπρας θα καταφέρει να λύσει επωφελώς γι' αυτόν το πρόβλημα που αντιμετωπίζει στο κόμμα του και η ομάδα Σόιμπλε θα αποσύρει το σχέδιο του Grexit. Δύσκολα πράγματα.
Είναι αριστερά το 36%;
Υποστηρίζουν αρκετοί ότι η πρώτη φορά Αριστερά απέτυχε παταγωδώς και ότι οφείλει ο πρωθυπουργός να παραιτηθεί! Διότι -λένε- τα όσα πράττει και υπογράφει, συνθηκολογώντας, δεν έχουν σχέση με την ιδεολογία της Αριστεράς· από τη στιγμή μάλιστα που οι ντούροι αριστεροί οδηγούν σε ρήξη τη συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ, η υπόθεση ελληνική κυβέρνηση με την Αριστερά στο τιμόνι έχει τελειώσει. Είναι έτσι τα πράγματα; Θαρρώ πως όχι, είναι βέβαιο ότι είναι πολυπλοκότερα από όσο φαίνονται.
Το 36% του ελληνικού λαού δεν απέκτησε αριστερή συνείδηση εν μια νυκτί, άρα άλλα είναι τα μέσα που πρέπει να μετέλθει ένας αναλυτής ώστε να γίνουν κατανοητές τόσο η Αριστερά όσο και η κοινωνία, αλλά και η ίδια η εξουσία. Το ποσοστό αυτό ήταν μια σύνθεση της οργής για τους προηγούμενους και μιας ελπίδας για κάτι διαφορετικό από πολιτικούς που δεν είχαν εμπλακεί με σκάνδαλα και διαπλοκές, αφού ουδέποτε είχαν τη διακυβέρνηση.
Στο γενναιόδωρο αυτό ποσοστό ανήκουν ψηφοφόροι από όλα τα κόμματα, από ανένταχτους, νέους και άλλους απολιτικούς. Δεν περίμεναν όλοι αυτοί να κάνει θαύματα η νέα κυβέρνηση, ανέμεναν, απλώς, μια πραγματική διαπραγμάτευση ώστε να επιτευχθούν τα ελάχιστα: ελάχιστος αξιοπρεπής μισθός, φορολόγηση των εχόντων και κατεχόντων, εξυγίανση
του Δημοσίου και διασφάλιση των συντάξεων.
Όντως κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης έγιναν πράξεις που έδειξαν ότι η κυβέρνηση προσεγγίζει κοινωνικά τη διακυβέρνηση. Όπως είπε και ο πρωθυπουργός, ψηφίστηκε νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση, επαναλειτούργησε η ΕΡΤ, ήρθησαν νομοθετικά αδικίες, ψηφίστηκαν νομοθετήματα για την ιθαγένεια, τις φυλακές, την εξυγίανση του αθλητισμού. Μέσα στην ασφυκτική πίεση που δεχόταν από τους δανειστές, μέσα σ' ένα εχθρικό κλίμα απ' όλα τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, ντόπια αλλά και ξένα, όλες αυτές οι κυβερνητικές πράξεις ήσαν μια όαση σχεδόν, αν αναλογιστούμε την έρημο των απολύσεων, της ανεργίας, των περικοπών που είχαν δημιουργήσει οι προηγούμενοι (που, όπως αποδεικνύεται, απλώς υπάκουαν στις εντολές των δανειστών· ουδέποτε διαπραγματεύτηκαν σοβαρά).
Παρ' όλα αυτά στην κορύφωση της διαπραγμάτευσης η κυβέρνηση φάνηκε απροετοίμαστη, αδύναμη, ανέτοιμη, ανίσχυρη και ηττήθηκε κατά κράτος. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί περίμεναν μια τέτοια κατάληξη· λόγω του γεγονότος όμως ότι η κυβέρνηση διαπραγματευόταν σκληρά άρχισαν
να ελπίζουν ότι κάτι μπορούσε να γίνει. Φρούδες ελπίδες· το σύστημα έδειξε τα δόντια του - και τι δόντια... Εάν δεν γίνει αντιληπτό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κουβαλάει τις προσδοκίες πολλών και όχι ενός 3-4%, εάν δεν προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα που ο ίδιος γέννησε, εάν δεν υποσταλεί το αντάρτικο και δεν επέλθει ομόνοια, συζήτηση, σύμπλευση, συναπόφαση, σύμπραξη, τότε χαιρετίσματα στους δικούς μας...
Γιατί μη μας πουν οι ντούροι αριστεροί ότι δεν γνώριζαν με ποιους είχαν να κάνουν· γνωρίζουν πολύ καλά θαρρώ ότι οι εκφραστές του φιλελευθερισμού θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να υποστηρίξουν τα συμφέροντά τους· συμφέροντα ισχυρών! Είναι άνευ λόγου, νομίζω, να υποστηρίζουν τώρα ότι αυτοί είναι οι γνήσιοι εκφραστές του ΣΥΡΙΖΑ ή της Αριστεράς. Δεν κατάλαβαν, δεν τους ενημέρωσαν ότι δεν υπάρχει ούτε
ΣΥΡΙΖΑ ούτε Αριστερά και ότι απλώς άνθρωποι με αριστερή συνείδηση καλούνται να διακυβερνήσουν όσο πιο συνετά και σοφά (παρά την ήττα) τη χώρα; Το πράττειν προϋποθέτει το κατανοείν, πώς αλλιώς;
Τομάτες γεμιστές Θεανώς Ταψίου
Παχυλές χαρακτήρισε παλαιότερα τις συντάξεις στην Ελλάδα ο Πολ Τόμσεν. Οι συνταξιούχοι της Ψωραλέξαινας αντιθέτως, με τα σκανδαλώδη ποσά των οκτακοσίων, εξακοσίων, τετρακοσίων ευρώ ή και με λιγότερα κατορθώνουν να πληρώνουν φως, νερό, τηλέφωνο, φάρμακα, νοίκι, φόρους, να καλύπτουν τις τρέχουσες ανάγκες τους και να στηρίζουν επιπροσθέτως τα άνεργα παιδιά και τα εγγόνια τους.
Λαφυραγωγούν την κοινωνία, επιβιώνοντας οι ίδιοι και χαρτζιλικώνοντας αδρά τόσο κόσμο. Τι νόημα έχουν λοιπόν η λιτότητα, η ανεργία, η υποαπασχόληση, η φτωχοποίηση του λαού, κοτζάμ πρόγραμμα εσωτερικής υποτίμησης μ' άλλα λόγια, όταν μια δράκα παππούδες και γιαγιάδες το ακυρώνουν στην πράξη; Το Δου Νου Του κάνει τα πάντα εδώ και έξι συναπτά έτη να τους εξολοθρεύσει. Διαλύει με τις νεοφιλελεύθερες ντιρεκτίβες του το δημόσιο σύστημα υγείας, εκείνοι όμως αντέχουν και αντιστέκονται εξακολουθώντας να ανασαίνουν, επιβαρύνοντας ταυτοχρόνως τα ασφαλιστικά ταμεία με υπέρογκες δαπάνες.
Ανθεκτικά παιδιά της κατοχής οι περισσότεροι, γόνοι αγροτικών οικογενειών, μαθημένοι στις δυσκολίες της ζωής, εργάστηκαν επί δεκαετίες, κατέβαλαν τεράστιες εισφορές και, δεν φτάνει που επιζούν με ψιχία, κονιορτοποιούν κι από πάνω τα μεγαλόπνοα πειράματα για τον εξανδραποδισμό της χώρας. Νισάφι πια. Οι σημερινοί κάτοικοι των τόπων καταγωγής τους ξεσηκώνονται και κατακλύζουν το κλεινόν άστυ. Κουβαλούν μάλιστα μαζί τους, από την Κρήτη και αλλαχού, ολόκληρες νταλίκες με βαθυπόρφυρες ντομάτες, αιματώδεις, να θυμίζουν στο Μαξίμου το πατατράκ με τις κόκκινες γραμμές.
Νταλκάδες προκαλούν στους επιτελείς του οι γεωργοί, οίτινες ισχυρίζονται πως έφεραν το στρύχνον το λυκοπερσικόν, κατά την επίσημη ονομασία του, ιθαγενές φυτόν της Κεντρικής και Νοτίου Αμερικής, από το Μεξικό ίσαμε το Περού και βάλε, προκειμένου να το μοιράσουν στο αναξιοπαθούν πόπολο. Έλα όμως που πρόκειται περί ευπαθούς όσο και τζαναμπέτικου προϊόντος. Διότι η τομάτα, όταν μαλακώνει και δεν ενδείκνυται πλέον ως πρώτη ύλη για χορταστικές χωριάτικες σαλάτες, παράγει πηχτόν ζωμόν, ιδεώδη για πελτέδες και σάλτσες, αλλά και διά τας ασπίδας των ανδρών των ΜΑΤ και προσέτι για τις προσόψεις κτιρίων, όπως το πρωθυπουργικό μέγαρο και η Βουλή.
Ηφαίστεια άσβεστα οι ηγήτορες της πρωτοδεύτερης φοράς Αριστεράς. Διέταξαν τους πραίτορες να επιτεθούν, εκτός απ' τα τρακτέρ και εναντίον των φορτηγών, διασκορπίζοντας το περιεχόμενό τους εν μέση οδώ. Παλιά τους τέχνη κόσκινο, έκαναν αλόγιστη χρήση δακρυγόνων, οι Κρητικοί αμύνθηκαν με μαγκούρες και μες την αναμπουμπούλα ορισμένοι πολίτες άδραξαν την ευκαιρία να συλλέξουν ντομάτες από τα ρείθρα των πεζοδρομίων. Θες τα θερμοκήπια, θες τα φυτοφάρμακα, θες τα χημικά της ΕΛ.ΑΣ., κατάλαβαν την πλάνη τους και τις πάνε στη Θεανώ Ταψίου να τις κάνει γεμιστές με σταφίδες και κουκουνάρι.
Ανθολόγιο Εφημερίδα Συντακτών
φύλλα .... προσκείμενων
