Συμβαίνει στους περισσότερους.
Κάποια αδιαθεσία, η οποία χτυπάει όταν δεν θα έπρεπε. Όταν έχουμε πολλή δουλειά, όταν είμαστε σε κάποιο δημόσιο χώρο, ή όταν πρέπει να αποδείξουμε ότι μπορούμε να φέρουμε κάτι εις πέρας.
Μάλιστα, οι λιποθυμίες είναι αρκετά συχνές σε επίσημες τελετές. Αιτία? Ένα άδειο στομάχι, υπόταση, νεύρα, και εξάντληση λόγω ζέστης.
Η κούραση σε καταβάλλει, και σωριάζεσαι λιπόθυμος σαν σακί με πατάτες στο έδαφος, ή κάποιο καναπέ. Εκτός και αν είσαι η Hillary Clinton, ή κάποια προσωπικότητα ανάλογου φήμης, όπου η ιατρική ομάδα που σε συνοδεύει, σε υποβαστάζει, για να μη σωριαστείς σαν το προαναφερθέν σακί με πατάτες. Σε μεταφέρει γρήγορα και αξιοπρεπώς, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, για να σου παράσχει τις πρώτες βοήθειες.
Ενώ όμως η αρρώστια είναι ‘φυσιολογική’ και ‘αναμενόμενη’ για όλους εμάς τους κοινούς θνητούς, αντιθέτως είναι ελαττωματική για ένα πολιτικό.
Οι διψασμένοι για διαφάνεια, Αμερικανοί ψηφοφόροι, δε πίστεψαν την ανακοίνωση της πνευμονίας της Clinton. Η δημοτικότητα της έπεσε, το 45% των ερωτηθέντων ψηφοφόρων δεν πίστεψε την εκδοχή της πνευμονίας, ενώ τα σενάρια περί θανάτου άρχισαν να πληθαίνουν.
Φυσικά, ο αντίπαλος της, Donald Trump, επωφελήθηκε του γεγονότος αυτού, θεωρώντας το λιποθυμικό επεισόδιο της Clinton, ως ‘χαρακτηριστικό της μυστικοπάθειας της’. Παρ’ όλα αυτά, τήρησε σιγή ιχθύος, όσον αφορά τη δική του υγεία και φορολογική ενημερότητα.
Το επόμενο βήμα της Clinton, θα είναι η δημοσίευση του ιατρικού της ιστορικού, με σκοπό να ηρεμήσει τους καχύποπτους Αμερικανούς, που έχουν ήδη, σύμφωνα με τη Vocativ, επιδοθεί στην αναζήτηση της αλήθειας, ψάχνοντας για τη σωσία της υποψήφιας προέδρου στο διαδίκτυο.
Ο σύγχρονος ψηφοφόρος φαίνεται να απεχθάνεται την εικόνα ενός ηγέτη με προβλήματα υγείας. Ξεχνάει ότι ένας πολιτικός του βεληνεκούς της Clinton, έχει τεράστιες υπευθυνότητες, και ότι πρέπει να λαμβάνει αποφάσεις ζωής και θανάτου για ένα τεράστιο πληθυσμιακό κομμάτι. Ξεχνάει ότι επίσης είναι ένας απλός άνθρωπος, που πιθανότατα υποφέρει από χρόνιο στρες ή από άλλες ψυχολογικές και σωματικές ασθένειες, άμεσα συνδεδεμένες με τον δύσκολο ρόλο του. Φαντάζομαι ότι, ένας μεσημεριανός ύπνος, ή μια ταινία στη τηλεόραση, είναι πολυτέλεια του πολίτη, και όχι του πολιτικού.
Ιδανικά, ο μοντέρνος πολιτικός αναμένεται να είναι ένας ‘υπερ-άνθρωπος’, με ατελείωτα αποθέματα ενέργειας και καλής θέλησης, και να έχει μια φυσική ασπίδα σε ιούς και λοιμώξεις.
Άλλωστε, ποιος θα ήθελε να επισκεφτεί, ας υποθέσουμε, ένα πρωθυπουργό, και να τον βρει με ένα ποτήρι αναβράζοντος αντιπυρετικού, περιτριγυρισμένο από ένα σωρό χρησιμοποιημένων χαρτομάντηλων, όπως ένα απλό και κοινό θνητό?
Ή ένα υπουργό οικονομικών σε νευρική κρίση, να κλαίει με μαύρο δάκρυ για κάποιους δυσβάστακτους φόρους που επέβαλε?
