ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Ναι αυτό είναι. Εκείνο που δεν κατάλαβες. Η φυλλάδα που ξεφύλλισες χωρίς να τη διαβάσεις. Το βιβλίο που γύρισες τις σελίδες του χωρίς να το μελετήσεις. Μερικές τις τσάκισες κιόλας για να θυμάσαι μέχρι ποια σελίδα έχεις φτάσει. Είναι η θέαση χωρίς όραση, η αίσθηση δίχως διαίσθηση, το χάζεμα χωρίς αντίληψη, ο περίπατος με το κεφάλι σκυφτό, η συνήθεια να λες κάτι απλά για να μιλάς. Ναι, όλα εκείνα τα μηχανικά, τα ασυναίσθητα, τα επιπόλαια, τα αχρείαστα, τα αταίριαστα, τα άκαιρα, τα παράταιρα. Η σπασμένη αμηχανία, η χρόνια ανία, η φαραωνική μεγαλομανία και η καλά κρυμμένη παράνοια. Αυτά βλέπεις, αυτά κατανοείς. Δεν μπόρεσες να διαβάσεις ποτέ ανάμεσα στις λέξεις, δεν έψαξες να βρεις τα συμφραζόμενα και δεν έσπασες ποτέ σε συλλαβές τα γράμματα. Και ψάχνεις μάταια να βρεις τα νοήματα της νιότης τώρα στα γεράματα.
Αυτό που ακούς δεν είναι ήχος. Δεν είναι λέξεις που τις παίρνει ο αέρας και τις σκορπά. Δεν είναι σύμφωνα και φωνήεντα, είναι ασυμφωνία φωνηέντων και φωνή συμφώνων. Δεν είναι τραγούδια, είναι εκφράσεις ψυχής. Δεν είναι άσματα, είναι κραυγές πόνου και ξεσπάσματα αγανάκτησης. Δεν είναι αυτά που ακούς, είναι εκείνα που σε έχουν κουφάνει. Είναι το μπαξίσι που δίνεις στο λυράρη, όχι για να παίξει, αλλά για να σταματήσει.
Αυτό που αγγίζεις δεν είναι ένα απλό αντικείμενο. Έχει μέσα του φαντασία, μεράκι, δημιουργία και όνειρο. Το άγγιξαν κι άλλοι πριν από σένα κι ο καθένας άφησε κάτι πάνω του, δίπλα του, μέσα του. Είναι το κόσμημα που δόθηκε από τη γιαγιά στην μάνα και από τη μάνα στην κόρη. Είναι το ρολόι του παππού, που δόθηκε στον πατέρα και από τον πατέρα στο γιο. Δεν είναι άψυχο πράγμα, δεν είναι προς πώληση, δεν έχει υλική αξία, δεν κοστίζει. Αξίζει.
Αυτό που μυρίζεις δεν είναι μια απλή μυρωδιά. Είναι ο ολονύκτιος κάματος του φούρναρη για να βγάλει ζεστό το ψωμί τα ξημερώματα. Είναι η αγάπη της νοικοκυράς να μαγειρέψει για το σύζυγο και για τα παιδιά της. Είναι μυρωδιά του φαγητού στη γειτονιά που σπάει τη μύτη του περαστικού. Είναι το απόσταγμα ψυχής που έπεσε μέσα στο φαγητό και το νοστίμισε. Είναι η αγάπη για τη δουλειά που ποτέ δεν ντράπηκε.
Αυτό που γεύεσαι δεν είναι τροφή που μασάς και καταπίνεις για να μην πεθάνεις. Είναι χάιδεμα στα χείλη, είναι στύψιμο στα δόντια, είναι οργασμός στον ουρανίσκο, είναι απόλαυση στον οισοφάγο, είναι πεταλούδες στο στομάχι. Δεν είναι φαγητό, δεν είναι πρωινό, ούτε γεύμα, ούτε δείπνο, είναι ιεροτελεστία που ώρες πριν σχεδιάστηκε η προετοιμασίας της, μαγειρεύτηκαν τα υλικά της, μπήκαν σε σωστές δόσεις τα μπαχαρικά της και τώρα ξεδιπλώνεται μπροστά σου το τελετουργικό της. Δεν είναι φαί, είναι αμβροσία, δεν είναι περιεχόμενο στο πιάτο, είναι να κλείνεις τα μάτια και να φαντάζεσαι με τη γλώσσα.
Αυτό που βλέπεις δεν κατάγεται από κανένα μεγάλο τζάκι. Δεν το γέννησε μια συνηθισμένη μάνα. Δεν το ανάθρεψε μια μόνο οικογένεια. Δεν το κάθισαν πολλοί στα γόνατά τους, δεν χάιδεψαν οι συγγενείς το κεφαλάκι του. Δεν είναι συμβόλαιο και προσύμφωνο. Είναι αγάπη, πόνος και παράπονο. Αυτό που είδες έφυγε κι αυτό που δε βλέπεις έρχεται. Αυτό που καταφθάνει είναι κάτι ωραίο, μεγάλο, χαμογελαστό και καθαρό. Είναι η ανταμοιβή της υπομονής σου, η εκπλήρωση των ονείρων σου, η ικανοποίηση της προσμονής σου. Αυτό που αντικρίζεις δεν υπάρχει για τους πολλούς και δεν είναι ορατό από τον όχλο. Είναι θεϊκό, καλοφτιαγμένο, άριστα ζυγισμένο, με αγάπη και στοργή αναθρεμμένο. Αυτό που καθρεφτίζεται στα μάτια σου φίλε, δεν έρχεται παρά μια φορά στα χίλια χρόνια, δεν χαλάει και δεν φθείρεται, δεν αγοράζεται και δεν πουλιέται. Ναι, αυτό που βλέπεις δεν κατάγεται από την όραση…
