Aλήθεια! πόσο παράξενα μου φαίνεται τώρα,

να θυμάμαι μόνο τα μικρά τραπεζάκια,

πολλά τραπεζάκια, στρογγυλά και τετράγωνα,

με τρεις ή τέσσερις καρέκλες γύρω,

με το σταχτοδοχείο γεμάτο στη μέση,

τα τσιγάρα, τον αναπτήρα, το κουτί τα σπίρτα

και μέσα από στήλες λευκού καπνού,

ανάμεσα από πολλές φωνές, νεανικά γέλια,

τα σώματά μας, στριμωγμένα στα «τζιν»,

αγωνιζόταν, ίσως αθέλητα, χωρίς συναίσθηση,

να μοιάσουν, μητέρα, στα ξεφτίσματα, στο ξεθώριασμά τους,

λες κι είχαμε αποδεχτεί την ανωτερότητά τους,

ότι ήταν τα πρότυπα, ο πρίγκιπας των ονείρων μας.

Kι αυτό το σκηνικό κράτησε αρκετά,

μια ζωή στον ίδιο ρυθμό, στην απαλή μουσική

κάτω απ’ τη λεύκα, τα στρογγυλά, τα τετράγωνα  τραπεζάκια,

με συζητήσεις για τη ζωή, λέγοντας αστεία,

κρίνοντας υπεροπτικά όλα τα θέματα,

με περίσσια βιασύνη, μητέρα, τόσο επιπόλαια,

αψηφώντας τους κινδύνους, όλα τα μετέπειτα...

Nαι, μητέρα, ακολουθούσαμε την πιο εύκολη λύση,

γιατί νομίζαμε ότι η λέξη «νέος» τα γνώριζε όλα

και ότι είχε περισσά δικαιώματα στην κρίση.

Όμως, μητέρα, αυτή την πόλη δεν την έπλασαν νέοι

και τα λογής - λογής ψεύτικα λιμανάκια, άλλοι τα΄χτισαν,

τα ΄φτιαξαν τόσο όμορφα, τόσο ζεστά,

βιτρίνες, «κατά παραγγελίαν», μητέρα, για μας.

Kαι δεν φταίμε εμείς γι’ αυτό, άλλοι οι διδάξαντες,

αυτοί που θέλησαν να κερδίσουν απ’ τη νεότητα,

που έψαχνε μάταια να βρει στην ξένη πόλη,

μέσα στο φως, στο καταμεσήμερο, σαν το Διογένη,

αυτή την αλήθεια, μητέρα, την ειλικρίνεια, την αγάπη,

λίγες λέξεις όμορφες, ανθρώπινες στιγμές ζεστασιάς....