ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Πάντα μπερδευόσουν. Αν η Κυριακή είναι η τελευταία ή η πρώτη μέρα της εβδομάδας. Ίσως επειδή τη Δευτέρα γυρνούσες στη δουλειά. Η μάλλον επειδή η μοναξιά αυτής της μέρας σε τρόμαζε. Όλοι έφευγαν, χιμούσαν στην ύπαιθρο, στα χωριά, στις ταβέρνες και στις παραλίες. Κι εσύ έμενες μόνος σε μια άδεια πόλη, ήσουν παρών στην απουσία των άλλων και απών στη δική σου παρουσία. Ναι, σε αυτή την παρουσία που μέτραγε χωρίς τους άλλους πιο πολύ, μια και δεν συγκρινόσουν με κανέναν, αφού δεν μπορούσες να χαθείς ανάμεσα στο πλήθος. Αποκτούσες ξαφνικά μια ξεχωριστή σημασία, αισθανόσουν ιδιαίτερος, ξέχωρος, παράταιρος, επίκαιρος και μοναδικός. Τελικά οι Κυριακές δεν σου πάνε, μάλλον σου λείπουν περισσότερο εκείνοι οι άνθρωποι που σε αγαπάνε, ίσως αυτές τις μέρες είναι προτιμότερο να λείπεις από το να περισσεύεις σε μια πόλη που δεν σε καταλαβαίνει, σίγουρα είναι ασφυκτικό να βάζεις το κορμί σου μέσα σε ένα κοστούμι που σου έραψαν και σε κάνει να νιώθεις σαν ξένος μέσα σε αυτό.
Τώρα τελευταία συνήθισες. Την ερημιά του δρόμου, την απουσία του κουλουρά, το κλειστό καφενείο, Την ευκολία της στάθμευσης και τη διαφορετική εικόνα των δρόμων. Πηγαίνεις στην εκκλησία, εστιάζεις στη λεπτομέρεια των πραγμάτων και των αντικειμένων της πόλης. Βλέπεις πινακίδες που μέχρι τώρα δεν είχες προσέξει, παρατηρείς ποδόμακτρα σε κάποια πεζοδρόμια, αρχίζεις να εκτιμάς την αξία του Δημοτικού Κήπου, νιώθεις τον εαυτό σου να αυτοπροσδιορίζεται και όχι να συγκρίνεται, σταματάς να ξεφυσάς με απογοήτευση, σκέφτεσαι τις διακοπές που θα έκανες, αλλά δεν το κουνάς από τα λημέρια σου, δροσίζεσαι πηγαίνοντας στην παραλία τα βράδια σου και ψήνεσαι περπατώντας στην άσφαλτο τα μεσημέρια σου. Έξω από τα νερά σου βρίσκεσαι, σε ανούσιες δραστηριότητες αναλίσκεσαι, με λάθος ανθρώπους ξοδεύεσαι, χτυπιέσαι και φωνάζεις για τα κακώς κείμενα αλλά τελικά μάλλον μάταια παιδεύεσαι.
Θα φτιάξουν όλα, θα δεις. Πίστεψέ το. Η βάρκα θα ξεκολλήσει, η μέρα θα κυλήσει, η αγάπη θα νικήσει, ο χρόνος θα σταματήσει, η ζωή δεν θα σταματήσει. Κι όταν φτάσουν στα όριά σου οι καταπιεσμένες σου φιλοδοξίες, όταν οι αμαρτίες σου θα πάψουν να τρώνε την ψυχή σου, όταν το κορμί σου θα αρχίσει να μην ανταποκρίνεται στις προτροπές του νου σου, τότε και μόνο τότε, θα καταλάβεις πως η Κυριακή δεν είναι η τελευταία ημέρα της εβδομάδας, αλλά η πρώτη. Η πρώτη και η κύρια ημέρα της ευφορίας σου, η βασική μέρα ανάπαυσης του σαρκίου σου και του πνεύματός σου η Πρώτη Κυρία του χρόνου σου, η εκτόνωση του κόπου της εβδομάδας σου και η ελάφρυνση του παραπόνου σου.
Κι όταν περάσει η Κυριακή συνήθως έρχεται η Δευτέρα. Συνήθως; Ναι, γιατί εσύ μπορεί να αποφασίσεις να θυσιάσεις και τη Δευτέρα σου εξαιτίας της κυριακάτικης κραιπάλης. Γιατί δεν μπόρεσες να τιθασεύσεις τις ορέξεις σου και τις ορμές σου. Γιατί κρίθηκες πολύ σκληρά και άδικα από εκείνες τις λίγες, τις φτηνές στιγμές σου. Γιατί πάντα έλεγες «από Δευτέρα». Από εκείνη τη Δευτέρα που θα ξεκινούσες δίαιτα, από εκείνη την επιστολή που θα συνέτασσες από Δευτέρα, από εκείνη τη συνάντηση που έλεγες πως θα κανονίσεις και ποτέ δεν έπιασες το τηλέφωνο να κλείσεις το ραντεβού. Τελικά, από ποιά Δευτέρα δεν το ξεκαθάρισες ποτέ, ούτε καν στο δικό σου μυαλό. Κι έτσι περνούσαν οι Δευτέρες μετά τις Κυριακές και οι Τρίτες περιγελούσαν την αναβλητικότητά σου. Ναι όντως , οι Τρίτες υπήρξαν ιστορικά γρουσούζικες μέρες και τίποτα -μα τίποτα- καλό δεν μπορεί να ξεκινήσει με επιτυχία μια Τρίτη πρωί. Οι Τετάρτες -ως μονές μέρες- έκαναν χαρτοπόλεμο τους δισταγμούς σου και οι Πέμπτες ήταν παραμονές της Παρασκευής. Σήμερα Σάββατο κι από Δευτέρα Δεκαπενταύγουστος. Καλό και ήσυχο τριήμερο.
