Γράφει ο Σπύρος Ματθαίου
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, με μοχλό πίεσης το δημόσιο χρέος ,έχει επέλθει η χωρίς όρια και κατά πως φαίνεται και χωρίς τέλος εξευτελισμός της πατρίδας μας ως κράτους. Σείοντας το φόβητρο της χρεοκοπίας, οι “εταίροι” και “φίλοι” δανειστές μας, εξαναγκάζουν την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση σε τέτοιες υποχωρήσεις στην δημοσιονομική διαχείριση του κράτους, ώστε ούτε η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης δεν μπορεί να καθοριστεί χωρίς την έγκριση τους.
Η συναγελαζόμενη με το σπιθαμιαίου αναστήματος εγχώριο πολιτικό προσωπικό τέταρτη εξουσία, οι μεγάλοι τηλεοπτικοί σταθμοί και πανελλήνιας κυκλοφορίας εφημερίδες, συνδράμουν στην προσπάθεια να θεωρήσει ο Έλληνας πολίτης ότι με την εξαθλίωση του αυτή-όχι μόνον στο οικονομικό πεδίο-πληρώνει τα δικά του σφάλματα.
Μόνιμη επωδός όλου του βρωμερού αυτού πλέγματος εξουσίας είναι ότι εμείς τους εκλέξαμε, ας πληρώνουμε τις επιλογές μας. Γελοίο το επιχείρημα, μιας και δεν προβλέπεται πουθενά στο σύνταγμα που έχουν οι ίδιοι φέρει στα μέτρα τους, ούτε ανακλητότητα των εκλεγμένων αρχόντων αν αυτοί δεν τηρούν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις, ούτε, πολύ περισσότερο, απόδοση ευθύνης για τα σφάλματα στα οποία ακούσια ή με δόλο προς ίδιον όφελος υπέπεσαν κατά την θητεία τους σε δημόσια αξιώματα
Αδιάκοπη η προσπάθεια τους να μας πείσουν ότι χρωστάμε. Στους “φίλους και συμμάχους” δανειστές που όταν βρεθήκαμε στο χείλος της οικονομικής καταστροφής μας έτειναν χείρα βοηθείας. Ας σοβαρευτούμε. Η χώρα ήταν πτωχευμένη πολύ πριν την είσοδο της στα μνημόνια. Το να δανείζεσαι για να πληρώσεις προηγούμενα δανεικά, διογκώνοντας το χρέος που θα κληθεί να διαχειριστεί η επόμενη γενιά, είναι ο ορισμός της χρεοκοπίας. Ένα κράτος, αντίθετα με μια επιχείρηση, δεν χρεοκοπεί. Αν δεν μπορεί να εξυπηρετεί ταυτόχρονα το δημόσιο χρέος του και να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του απέναντι στους πολίτες ( καταβολή μισθών και συντάξεων, παροχή δωρεάν δημόσιας υγείας και παιδείας, κοινωνική ασφάλιση και πρόνοια, κλπ) τότε έχει το δικαίωμα, με βάση το διεθνές δίκαιο, να κηρύξει «χρεοστάσιο», στάση πληρωμών απέναντι στους δανειστές προκειμένου να διατηρήσει την δυνατότητα του να εκπληρώνει πρωτίστως τις βασικές υποχρεώσεις του απέναντι στον πολίτη.
Επιλογή των τελευταίων κυβερνήσεων του τόπου ήταν η πάση θυσία εκπλήρωση των υποχρεώσεων του κράτους απέναντι στους δανειστές. Επέλεξαν συνειδητά την εξαθλίωση μεγάλου τμήματος του λαού για να καλύψουν τις επιταγές των δανείων που έληγαν με νέες επιταγές και ενέχυρο την δημόσια περιουσία αφού προηγουμένως απεμπόλησαν την εθνική κυριαρχία με την πρώτη δανειακή σύμβαση.
Η εμμονή τους να διαλέγουν ομοθυμαδόν την εξυπηρέτηση του χρέους απέναντι στους δανειστές και όχι απέναντι στους πολίτες του τόπου, των οποίων με κίβδηλες υποσχέσεις υπέκλεπταν την ψήφο, δημιουργεί υποψίες μήπως με την στάση τους αυτή κάλυπταν δικές τους άνομες συναλλαγματικές που είχαν υπογράψει ως αντάλλαγμα για την άνοδο τους στην εξουσία.
Όσον αφορά στην ουσία του δημοσίου χρέους, έχουν γραφτεί χιλιάδες πράγματα, μελέτες έχουν γίνει και η επιτροπή της προηγούμενης βουλής για το δημόσιο χρέος είχε αποφανθεί ότι είναι παράνομο, συνεπώς κακώς αποπληρώνεται. Φυσικά, αντί το θέμα να αναδειχτεί σε πρωτεύον πολιτικό ζήτημα στην χώρα και το πόρισμα της επιτροπής να χρησιμοποιηθεί ως όπλο σε μια σοβαρή διαπραγμάτευση με τους δανειστές υπέρ του έλληνα πολίτη, υποβαθμίστηκε και αντ’ αυτού επιλέχτηκε από τα ΜΜΕ να λοιδορείται η πρόεδρος της τότε βουλής που είχε συστήσει την συγκεκριμένη επιτροπή για τον έλεγχο του δημοσίου χρέους.
Κι αν αυτό το δημόσιο χρέος είναι παράνομο και απεχθές, υπάρχει ένα άλλο χρέος του κατοίκου αυτού του τόπου που περιμένει να εκπληρωθεί. Απέναντι και στις προηγούμενες αλλά πολύ περισσότερο απέναντι στις επόμενες γενιές. Τόσο στα παιδιά που έχουν γεννηθεί και μεγαλώνουν στην πατρίδα όσο και στην αγέννητη γενιά .Απέναντι στα παιδιά που δεν γεννήθηκαν ποτέ λόγω της οικονομικής δυσχέρειας των σημερινών νέων γονέων.
Είναι το χρέος να παραδοθεί ο τόπος τούτος ακέραιος και ακμάζων στα χέρια τους, στα χέρια των νέων ανθρώπων που θα ζήσουν εδώ αντί να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, που θα καλλιεργήσουν την γη αλλά και τις δικές τους ανθρώπινες κλίσεις και δυνατότητες παράγοντας πλούτο που θα παραδώσουν στην επόμενη γενιά, κοκ.
Αυτό το χρέος πολλοί το έχουν απωθήσει από την μνήμη τους γιατί δεν μπορεί να συνυπάρξει με την δουλική υποταγή στις προσταγές των κυβερνώντων, εγχώριων και ξένων. Η διατήρηση ενός σχετικά αξιοπρεπούς βίου αποτρέπει πολλούς από την σκέψη αντίστασης στους σύγχρονους κατακτητές με τα οικονομικά υπερόπλα. Όμως η ελπίδα ότι θα μας λυπηθούν κάποια στιγμή και δεν θα θελήσουν περισσότερα, είναι επιεικώς φρούδα. Η υπακοή μας υπονομεύει και υποθηκεύει το μέλλον των παιδιών μας και διαφαίνεται, εκτός απρόοπτου, μια νέα μακρά περίοδος υποδούλωσης του έθνους.
Απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάκαμψη της πατρίδας είναι η απαλλαγή μας συνολικά από το πολιτικό προσωπικό που έχει την ευθύνη για την κατάντια της χώρας και την συνέχιση του εξευτελισμού του λαού της.
Σε αυτούς αλλά και στους αυλοκόλακες τους, που όχι μόνον δεν τους απωθεί η δυσωδία της κομματικής καμαρίλας αλλά αντίθετα έχουν εναποθέσει σε αυτήν την προσδοκώμενη για τα δόλια τα παιδιά τους ευημερία, αξίζει να αφιερώσω με θλίψη δυο στίχους του μεγάλου Κώστα Βάρναλη:
Ἂν θέλεις νὰ χαρεῖς
τὴ λεφτεριά, νωρὶς,
γίνε προδότης, γίνε!
Τιμή, ντροπὴ δὲν εἶναι.
Θά ῾ναι μαζί σου οἱ νόμοι
κι ἡ πλερωμένη γνώμη!
Πέτα τὴν ἀνθρωπιά σου
κι ἀπ᾿ τὸν ἀφέντη πιάσου!
Κι ἅμα σὲ φτύνει ἀφτός,
νὰ κάθεσαι σκυφτὸς
καὶ θά ῾χεις τὰ πρωτεῖα
στὴ σάπια πολιτεία….
