Ο χρόνος που πέρασε ήταν μια δύσκολη χρονιά. Στο επίκεντρο των Ευρωπαϊκών και παγκόσμιων εξελίξεων η Ελλάδα κατείχε περίοπτη θέση λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και του προσφυγικού/μεταναστευτικού ζητήματος. Η χώρα μας και ιδιαίτερα τα Ελληνικά νησιά σήκωσαν το βάρος υποδοχής εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών.

Παρά τα οικονομικά προβλήματα, την υψηλή ανεργία, τις αλλεπάλληλες πολιτικές εξελίξεις, οι Έλληνες δεν έχασαν την ανθρωπιά τους και το σεβασμό στις αξίες. Όταν βλέπουν το συνάνθρωπό τους να υποφέρει, ανεξαρτήτου εθνικότητας, φυλής ή θρησκεύματος θα συνδράμουν με ό,τι έχουν, ενώ στη συγκεκριμένη περίοδο προσέφεραν ακόμα και από το στέρημά τους για να δώσουν κουράγιο και ελπίδα στον ξεριζωμένο και ταλαιπωρημένο Σύριο, Ιρακινό, Αφγανό που έχει πουλήσει την περιουσία του για να σωθεί με την οικογένειά του από τον θρησκευτικό και πολιτικό εμφύλιο πόλεμο. Οι Έλληνες την προσφυγιά και τον ξεριζωμό τα έχουν βιώσει στο παρελθόν, γι’ αυτό αντιλαμβάνονται και συναισθάνονται τον ανθρώπινο πόνο.

Τα νησιά μας, που επωμίσθηκαν την ευθύνη των προσφυγικών ροών και ιδιαίτερα οι κάτοικοί τους μαζί με εθελοντές και το Λιμενικό συνέδραμαν τα μέγιστα στην διάσωση δεκάδων χιλιάδων ναυαγών. Αυτό είναι το ανθρώπινο πρόσωπο της Ελλάδας του 21^ου αιώνα, μιας χώρας που μαστίζεται από οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση. Σε αντίθεση, άλλες Ευρωπαϊκές χώρες (Ουγγαρία, Πολωνία, Σκόπια, Κροατία κλπ) χτίζουν τείχη, υψώνουν φράχτες, δεν δέχονται μετανάστες, δεν τους προσφέρουν ούτε τα βασικά (φαγητό, νερό, στεγασμένους χώρους κλπ), οι δυνάμεις καταστολής τους φέρονται βίαια αλλά και οι πολίτες τούς βλέπουν με καχυποψία και εχθρικότητα. Επιπλέον αυτά τα κράτη κατηγορούν την Ελλάδα και τους Έλληνες για το φαινόμενο των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών, ενώ εθελοτυφλούν και στρουθοκαμηλίζουν στις γενεσιουργές αιτίες του εμφυλίου, των οικονομικών συμφερόντων που τις προκαλούν, τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, τα πολιτικά παρασκήνια, αλλά και την αμφιλεγόμενη στάση της Τουρκίας. Επίσης απορίας άξιο είναι γιατί οι Αραβικές χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Μπαχρέιν, Ην. Αραβικά Εμιράτα δεν έδειξαν όσο ενδιαφέρον θα έπρεπε για τους ομοεθνείς και ομόθρησκούς τους.

Απ’ την άλλη μεριά οι Έλληνες συναισθάνονται, συμπάσχουν, κατανοούν και δείχνουν έμπρακτα την αλληλεγγύη. Την τελευταία περίοδο, οι προσπάθειες, οι ενέργειες και η προσφορά της Ελλάδας, ιδιαίτερα δε των ακριτικών νησιών, αναγνωρίζονται από διάσημους ανθρώπους της τέχνης και του πολιτισμού (Σούζαν Σάραντον, Βανέσα Ρεντγκρέιβ) αλλά και κάποιους Ευρωπαίους πολιτικούς (Βέρνερ Φάινμαν, Μάρτιν Σουλτς). Συνεπώς έστω και αργά το κλίμα αλλάζει και το προσφυγικό/μεταναστευτικό γίνεται κατεξοχήν Ευρωπαϊκό αλλά και διεθνές ζήτημα. Σε αυτή την επικαιροποίηση συνέβαλαν και οι επιθέσεις ακραίων ισλαμιστών στο Παρίσι και σε άλλες Ευρωπαϊκές πόλεις. Όμως έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ με εκατομμύρια πρόσφυγες, χιλιάδες πνιγμούς και εκατοντάδες θύματα τρομοκρατίας για να φανεί το μέγεθος του ανθρωπιστικού προβλήματος;

Όλοι αυτοί οι απλοί άνθρωποι των Ελληνικών νησιών που προσέφεραν ρούχα, νερό, φαγητό και στέγη αλλά ρίσκαραν την ίδια τους τη ζωή για να σώσουν τους συνανθρώπους τους από τα κύματα δικαιούνται την διεθνή αναγνώριση. Οι ήρωες του Αιγαίου κατάφεραν πνίγοντας τον ρατσισμό και την ξενοφοβία να γίνουν παράδειγμα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς σ’ όλο τον πλανήτη. Η διεθνής κοινή γνώμη πρέπει να τους απονείμει το Νόμπελ Ειρήνης γιατί το αξίζουν και αποδεικνύουν ότι υπάρχει πατρίδα της ανθρωπιάς!

Νεκτάριος Μεταξάκης