Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Στην αυγή του νέου έτους όλοι είθισται να ανταλλάσσουν ευχές για ευτυχία, υγεία, ευημερία. Τα τελευταία χρόνια οι ευχές εκφράζουν περισσότερο την ελπίδα να έρθει το νέο έτος και να διώξει τη μιζέρια του παλιού. Λίγες εβδομάδες αργότερα οι ελπίδες αποδεικνύονται φρούδες κι η απαισιοδοξία γίνεται μόνιμη επωδός μίας καταθλιπτικής καθημερινότητας.
Θλίψη κυριαρχεί κι όταν σβήσουν τα λαμπιόνια, που έδιναν λάμψη την εορταστική περίοδο. Μελαγχολία διαπνέει το ξεστόλισμα του φανταχτερού χριστουγεννιάτικου δέντρου. Βαρέως φέρουν οι μαθητές την αντικατάσταση των νεοαποκτηθέντων παιχνιδιών με τα σχολικά βιβλία. Δυσθυμία καταβάλλει και τους αποδράσαντες σε χιονισμένα βουνά, όταν επιστρέφουν στα εργασιακά τους καθήκοντα. Αλήθεια, πόσο παράδοξο στην Ελλάδα της ύφεσης να μαθαίνεις πως όλοι οι δημοφιλείς και πανάκριβοι χειμερινοί παραθεριστικοί προορισμοί σημείωσαν πληρότητες ανάλογες με εκείνες προ κρίσης!
‘Όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα και τα παράδοξα είναι απότοκα της δυτικής δαιμονολατρίας, που μετέτρεψε τη Γέννηση του Χριστού σε γέννηση του άγνωστου Χ (“Χmas” χάριν συντομογραφίας), που αντικατέστησε το άστρο της Βηθλεέμ με περίτεχνες φωταψίες, που πρόβαλε τα πιο απολαυστικά εδέσματα αντί της σαρανταήμερης νηστείας, που κράτησε από τα Δώρα των Μάγων μόνο το χρυσό ως μοναδική αξία και σκοπό στη ζωή μας.
Ποτέ, όμως, η εξωτερική λάμψη δεν μπορεί να έχει μεγάλη διάρκεια, ποτέ τα ετερόφωτα δεν μπορεί να έχουν ζωογόνα δύναμη. Μόνο η επαφή μας με την πηγή του φωτός του αληθινού μπορεί να προσφέρει αέναη λάμψη στη ζωή μας. Τι ευλογία θα είχαμε, αν κάθε πρωί επικαλούμασταν αυτό το Θείο Φως να καθοδηγεί τα βήματά μας σε πορεία αγάπης, γαλήνης, πνευματικής ζωής. «Χριστέ, τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, τὸ φωτίζον καὶ ἁγιάζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον…».
Γιατί να νιώσει κανείς θλίψη μετά τις γιορτές, αφού βίωσε το μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως ξανά, έγινε του στάβλου ένα άχυρο, ακούγοντας «Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν ὑπερούσιον τίκτει»; Γιατί να έχει στενοχώρια, αφού νηστεύοντας και κοινωνώντας Χριστό, ζει τον απερίγραπτο πλατυσμό του Αγίου Πνεύματος;
Με αυτή την προοπτική, η κάθε νέα χρονιά γίνεται η απαρχή ενός νέου ξεκινήματος, με πραγματική αισιοδοξία πως τα καλύτερα έρχονται. Τι κι αν οι δείκτες ανάπτυξης, οικονομίας κι απασχόλησης είναι πεσμένοι, η δική μας πορεία είναι συνεχώς ανοδική. «Τὰ ἄνω φρονεῖτε», όπως προτρέπει ο Αποστ. Παύλος (προς Κολασσαείς, κεφ γ’1) και τότε δεν υπάρχει μιζέρια κι απογοήτευση. «Ντυθείτε ως εκλεκτοί του Θεού άγιοι και αγαπημένοι, με σπλάχνα οικτιρμού, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνη, πραότητα, μακροθυμία… Και πάνω σ’ όλα αυτά να βάλετε την αγάπη, που είναι ο σύνδεσμος της τελειότητας» (κεφ.γ’12-14).
Κι έτσι νιώθουμε διαρκώς ψυχική γαλήνη, γινόμαστε κοινωνοί της θείας χάριτος, εκτιμάμε κάθε στιγμή της επίγειας ζωής μας. Και τα καλύτερα βρίσκονται γύρω μας. Κι όπως λέει ο Ντοστογιέφσκι «Είναι απίστευτο τι μπορεί να κάνει μια αχτίδα του ήλιου στην ψυχή σου». Μια αχτίδα που διαλύει τα σκοτάδια της αγωνίας και της απελπισίας.
Τα καλύτερα θα έρθουν και για τη χειμαζόμενη πατρίδα μας. Στην μεγάλη χριστιανική εορτή των Θεοφανίων, του φωτισμού της ανθρωπότητας δια του Αγίου Βαπτίσματος, παρακολουθήσαμε τον ιστορικό αγιασμό των υδάτων στη Σμύρνη. Ο Σταυρός του Μαρτυρίου και της ελληνορθόδοξης μαρτυρίας αγίασε τα αιματοβαμμένα νερά του 1922. Συγκλονιστική η δήλωση του Αρχιμανδρίτη Κυρίλλου προς τους νέους που ετοιμάζονταν να βουτήξουν. «Να ξέρετε ότι δεν θα βουτήξετε, για να πιάσετε μόνο τον Σταυρό, αλλά θα ανασκαλέψετε τη θάλασσα, για να αισθανθούν οι πρόγονοί μας, που είναι μέσα σε αυτή, τι ακριβώς γίνεται σήμερα».
Η πολιτική σκοπιμότητα, που υποκρύπτει αυτή η παραχώρηση, είναι προφανής, καθώς η κρίση στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία έχει φέρει την πρώτη σε θέση δυσχερή. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις ζουν υπό το καθεστώς του τρόμου, ενώ η παγκόσμια κοινότητα βρίσκεται σε συναγερμό για τη νέα πυρηνική δοκιμή της Β. Κορέας. Οι καιροί είναι δύσκολοι, γι΄ αυτό είναι αναγκαία η ενδυνάμωση της πίστης μας. Όλοι λένε η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Για τον χριστιανό δεν πεθαίνει ποτέ, γιατί η ελπίδα είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός!
