ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Καθαρό νερό. Διάφανο σαν γυαλί. Νερό αποσταγμένο χωρίς βακτήρια και βαριά μέταλλα. Νερό καθάριο, νερό γάργαρο, νερό κρυστάλλινο. Πηγή ζωής, εργαλείο καθαριότητας, μέσο ατομικής υγιεινής, νερό πόσιμο, νερό για άρδευση, νερό για «μπουγέλα» στη σχολική, στην καλοκαιρινή μας αποφοίτηση. Νερό ποταμού, χειμαρρώδες και ορμητικό που κουβαλάει μαζί του λάσπη, πέτρες, ξύλα, νεκρά ζωικά και φυτικά κατάλοιπα. Κι εσύ εκεί να επιμένεις να κολυμπάς ενάντια στην ροή του χειμάρρου, κόντρα στο ρεύμα του ποταμού. Θα το φας το κούτσουρο στο κεφάλι, θα πονέσεις, θα ματώσεις, σε προειδοποιούν οι ασφαλείς θεατές από τις όχθες. Κι όμως εσύ εκεί, επίμονα, βασανιστικά, εξαντλητικά, αμετανόητα. Γιατί απλά ξέρεις πως δεν θα κερδίσεις τίποτα αν αφεθείς στη ροή, αν παρασυρθείς από το ρεύμα. Στον πάτο της θάλασσας θα καταλήξεις. Ενώ αν καταφέρεις να φτάσεις στην πηγή θα ξαποστάσεις λίγο, θα τιναχτείς, θα πλύνεις τις πληγές σου, θα φωτιστεί από ικανοποίηση το πρόσωπό σου και θα ξεδιψάσεις πίνοντας αχόρταγα νερό. Καθαρό νερό.
Ναι, φίλες και φίλοι. Κανένας δεν πρόκοψε τεμπελιάζοντας, κανένας δεν ανέβηκε ανεμόσκαλα με τα χέρια στις τσέπες, κανένας δεν υποτάχτηκε και να μην ντράπηκε. Γιατί η χαρά της ζωής πηγάζει από την καθαρή συνείδηση, γιατί η ευτυχία της δημιουργίας εδράζεται στον ιδρώτα, γιατί τελικά η αξία κατάκτησης του κάθε στόχου μας έχει ως βάση τις θυσίες που κάναμε για να φτάσουμε στην επίτευξή του. Και σε αυτό τον κόσμο τίποτα δε χαρίζεται, τίποτα δεν είναι τυχαίο, τίποτα δεν έρχεται χωρίς κόπο και προσπάθεια. Η ζωή μοιάζει άδικη μερικές φορές και κάποιες άλλες είναι κιόλας. Η μεμψιμοιρίες όμως και τα κλαψουρίσματα δεν ωφέλησαν κανένα, η λύπηση των άλλων μοιάζει ψεύτικη και η αυτολύπηση είναι ο προθάλαμος της κατάθλιψης. Μιας κατάθλιψης που πολλοί βιώνουν χωρίς να το ξέρουν, ενός αισθήματος ατομικής ενοχής που κάποιοι περνάνε χωρίς να το συνειδητοποιούν. Κι όταν το νερό σωθεί, τότε μόνο τα δάκρυα απομένουν για να πλύνουν πληγές και να εκτονώσουν την χρόνια επιμελώς κρυμμένη μας συγκίνηση.
«Aqua pura». Η καθαρή, η εξαγνιστική δύναμη του νερού, η κατά τα τέσσερα πέμπτα περιεκτικότητα του ανθρώπινου σώματος, η ιστορική πορεία λαών και κατακτητών προς πηγές, ποτάμια, λίμνες και θάλασσες. Σαν το νερό της άρνησης του Κωστή Παλαμά σε κείνο το ταξίδι που σε πάει ο μαύρος καβαλάρης και πρέπει να προσέξεις να μην πάρεις τίποτε από το χέρι του κι ακόμα να βάλεις σημάδια για να βρεις το δρόμο του γυρισμού. Σαν το γάργαρο νερό του Διονυσίου Σολωμού που καλεί τους διψασμένους να το χαρούν για να δροσίσει μυαλά και καρδιές. Σαν την ευχαριστία του Νικηφόρου Βρεττάκου που ήπιε νερό, πότισε δάση, γέμισε στέρνες κι έτρεξε καθαρό σε ποτάμια του σύμπαντος χωρίς κοίτες. Και σαν εκείνο το ζεστό νερό του Γεωργίου Σεφέρη, που κάθε πρωί του θυμίζει πως δεν έχει τίποτε άλλο ζωντανό κοντά του.
Νερό λοιπόν. Καθισμένοι σε μια ξέρα τώρα, γαληνεμένοι και σοφότεροι από την απόσταση του καιρού που μας χώρισε. Νερό με το χρώμα της ίριδας, νερό άλικο σαν ζεστό αίμα στρατιωτών σε μάχη. Νερό τρεχούμενο που το βράχο πρασινίζει, νερό που μουσκεύει τα πόδια μας στην ακρογιαλιά, νερό που στέγνωσε πάνω μας και πουντιάσαμε. Νερό στάλα-στάλα που την πέτρα λαξεύει σαν εκείνη τη σιωπηλή μοναξιά που τρυπάει την ψυχή μας. Ξαφνικά μια φωνή διακόπτει τη νιρβάνα μας: «Εκεί που πάτε να πάρετε μαζί σας τα παγούρια σας, να κρατάτε νερό, πολύ νερό». Κανείς μας δεν τόλμησε να ρωτήσει γιατί. Κοιταχτήκαμε με δήθεν απορημένο βλέμμα στην αρχή, αλλά μετά «σπάσαμε» και είδαμε ο ένας στα μάτια του άλλου αυτό που η ψυχή μας γνώριζε καιρό τώρα. Ναι, το μέλλον τελικά έχει πολλή ξηρασία. Καλή Χρονιά.
