Ο κόσμος τρέχει και ψάχνει και αναζητά…

κάποια χαμένη πατρίδα, το πρώτο φως, τον ήλιο,

στα πολυσύνθετα της γνώσης κείμενα,

εκεί ,στα κάστρο του πολιτισμού ,φιλοδοξώντας…

ναι, αυτός να κατακτήσει ,αυτός να κτίσει, αυτός !

Πώς να φτάσει, όμως, στα ουράνια ,έτσι…

φορώντας το ένδυμα  του εγωισμού κα της φιλοδοξίας …

άβουλα… βουτηγμένος  στο βούρκο της φιληδονίας ,

φιλάργυρος, σκληρός, άσπλαχνος και ανελεήμων ….

αδιαφορώντας για την αλήθεια τη Θεϊκή  !

Τότε, πώς θα κερδίσουμε τη βασιλεία του Θεού,

πώς θα καταξιώσουμε την ύπαρξη μας ,

πώς θα μπορέσουμε να δούμε το φως της αγάπης του,

άραγε μπορούμε…  μπορούμε να κατανοήσουμε…

μπορούμε να νιώσουμε αυτό το ανείπωτο μεγαλείο…

Κι ο Χριστός  μίλησε κι είπε στους μαθητές του΄

άφετε τα παιδία  έρχεσθαι προς με  και μη κωλύετε αυτά,

των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία του Θεού.

Ναι, σ΄ αυτά τα άδολα  παιδιά με τα λαμπερά μάτια,

στις μικρές ανεξίκακες ψυχούλες, τις ευλογημένες !

Σ΄ αυτά ανήκει η Βασιλεία του Θεού, έτσι πρέπει…

ναι, να γίνουμε σαν τα μικρά  παιδιά, απλοί κι άκακοι,

δίχως δόλο ,δίχως πονηρία, χωρίς ιδιοτέλεια,

εύπιστοι, υπάκουοι, ειρηνικοί ,καλόκαρδοι,

μικρά σπουργιτάκια, ταπεινά λουλουδάκια των αγρών .

Ναι, αυτό είναι το κριτήριο …οι μεγάλοι να γίνουν μικροί,

μικρά παιδάκια  αγάπης  κι ανεξικακίας,

συγχωρητικοί, ταπεινοί, γιομάτοι κατανόηση,

έχοντες στην καρδιά μας το φως του,

αυτό το αιώνιο ,το παιδικό φως του Χριστού.

Μρ .ι΄14