Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Μια πολύ ευχάριστη κι ενδιαφέρουσα βραδιά επεφύλαξε ο δραστήριος πολιτιστικός φορέας της πόλης μας «Μουσικός Καρπός» για όλους τους φιλόμουσους και κοινωνικά ευαισθητοποιημένους Ρεθεμνιώτες. Συνδυάζοντας αγαπημένα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα με ομιλίες, που αφορούσαν την πραγματικότητα των ατόμων με ιδιαίτερα χαρίσματα κι ανάγκες, ο «Μουσικός Καρπός» έστειλε το δικό του μήνυμα για την 3η Δεκεμβρίου, τη σημασία της κοινωνικής ισότητας κι αποδοχής σε μια χώρα, που θέλει να προάγει πολιτισμό κι όχι κοινωνικές αθλιότητες κι αδικίες. Κυρίως, όμως, συνδυάζοντας παιδαγωγικούς και καλλιτεχνικούς σκοπούς, ανέδειξε τον κατεξοχήν ρόλο της μουσικής, να μας κάνει πιο ανθρώπινους, ευγενείς και ισορροπημένους.
Η ημερίδα με θέμα «οι Διαταραχές της Ακοής και η Αποδοχή των ΑμΕΑ στην Εκπαίδευση» πλαισιώθηκε από τις αγγελικές φωνές των παιδιών μας, που απέδωσαν μοναδικά γνωστές επιτυχίες του Μ. Πλέσσα, μαγεύοντας και ταξιδεύοντάς μας στην εποχή της δικής μας αθωότητας. Ο κ. Μαυράκης κατάφερε και πάλι να καθοδηγήσει εκπληκτικά τις 80 παιδικές και νεανικές φωνές, ώστε να ερμηνεύσουν, με απόλυτο συγχρονισμό κι άριστη τεχνική, δύσκολα μουσικά κομμάτια, όπως «το Άγαλμα», «Δώσε μου το στόμα σου» κ.ά. Κι αν δεν υπήρχε έλλειψη χώρου, θα μπορούσαμε να απολαύσουμε και τα 120 μέλη του «Μουσικού Καρπού». Τι κρίμα, για την «πόλη των Γραμμάτων και των Τεχνών»! Πάντως, η εντυπωσιακή εμφάνιση των παιδιών απέσπασε ενθουσιώδη χειροκροτήματα, που προοιωνίζονται τη θερμή ανταπόκριση στην τελική εκδήλωση του Μαΐου. Τη χορωδία συνόδευσε στο σαξόφωνο ο Μποτόνης Μποτονάκης, στην τρομπέτα ο ίδιος ο κ. Μαυράκης και στο πιάνο η αγαπημένη των παιδιών Ελένη Αλεξαντωνάκη.
Πρώτη ομιλήτρια της Ημερίδας η γνωστή για την κοινωνική της δράση Δρ. Άννα Ελευθεριάδου, η οποία μας ενημέρωσε για τις διαταραχές της ακοής και τις ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις τους στο ίδιο το άτομο, το στενό κι ευρύτερο κοινωνικό του περιβάλλον. Η λέξη κλειδί ήταν «η έγκαιρη παρέμβαση», που αφορά όλα τα ΑμΕΑ, προκειμένου να αξιοποιούνται οι δυνατότητες των παιδιών και να παρέχονται τα κατάλληλα υποστηρικτικά εργαλεία, που θα συμβάλλουν στη διαμόρφωση μία καθημερινότητας με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη λειτουργικότητα κι αυτονομία.
Στη συνέχεια, η έρευνα που παρουσίασε η κ. Στεφανία Μπαχλιτζανάκη, Βρεφονηπιοκόμος με ειδίκευση στη Συμβουλευτική, αποτύπωσε την πραγματικότητα της εκπαίδευσης των παιδιών με αναπηρία, στην Ελλάδα των πολυεπίπεδων κρίσεων. Αναμενόμενη λέξη κλειδί οι «ελλείψεις», σε κατάρτιση εκπαιδευτικών και σε τεχνολογικό υλικό. Η ειδική αγωγή κοστίζει, αλλά αντί για ενίσχυση, τυγχάνει περισσότερων περικοπών ακόμα κι από τη βασική εκπαίδευση. Επειδή η συγκεκριμένη έρευνα εστίασε στα προβλήματα των ατόμων με μερική ή ολική τυφλότητα, θυμήθηκα την πρόσφατη συνέντευξη μιας κοπέλας με κινητικά προβλήματα για τη βοήθεια που της παρείχαν εθελοντές από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, προκειμένου να φοιτά απρόσκοπτα. Την προσφορά του εθελοντισμού στην άρση των κοινωνικών ανισοτήτων την επεσήμανε κι η κ. Μπαχλιτζανάκη, ειδικά όταν τα ΑμΕΑ κινδυνεύουν λόγω αυτών των ελλείψεων να μείνουν απομονωμένα στο σπίτι τους, ζώντας παρασιτικά.
Είναι πολύ λυπηρό στη χώρα, που αποτέλεσε την κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού, να βιώνουν τον 21ο αιώνα τα ΑμΕΑ κοινωνικό ρατσισμό, με εκδηλώσεις αναλγησίας σε βάρος τους. Από την άλλη, το περίσσευμα αγάπης που τροφοδοτεί τις δράσεις όλων αυτών των εθελοντών, που στέκονται αρωγοί στην προσπάθεια των ΑμΕΑ να ζήσουν με αξιοπρέπεια, μας δίνει μήνυμα ελπιδοφόρο πως η ανθρωπιά και το ελληνικό φιλότιμο θα υπερκεράσουν τις κοινωνικές αδικίες.
Κι όπως επεσήμανε ο Δρ. Νίκος Παπαδάκης, που συντόνισε την όλη εκδήλωση, πέρα από τις ευθύνες της Πολιτείας, εναπόκειται και στον καθένα από εμάς να συμβάλλει με τον τρόπο του, καθημερινά κι έμπρακτα, έτσι ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης των ΑμΕΑ και, τελικά, να προάγουμε τον κοινωνικό πολιτισμό. Το να μάθουμε στο παιδί μας να κάνει παρέα με το γειτονόπουλο που έχει κάποιο σύνδρομο, το να βοηθήσουμε τον τυφλό συμφοιτητή μας να κυκλοφορήσει στη Σχολή που δεν είναι προσβάσιμη, το να μην σταθμεύουμε στις θέσεις για ΑμΕΑ είναι ευθύνη του καθενός μας.
Άλλωστε, δε θα πρέπει να ξεχνάμε πως όλοι είμαστε εν δυνάμει ανάπηροι. Κυρίως, όμως, να θυμόμαστε πως όλοι, ανάπηροι κι αρτιμελείς, υψηλής ή χαμηλής νοημοσύνης, έχουμε τις ίδιες ανάγκες κι η μεγαλύτερη απ’ όλες είναι η ΑΓΑΠΗ.
