ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Δεν έχω κέφια σήμερα. Κι έτσι αποφάσισα να γίνω κακός με όσους το αξίζουν. Να δώσω ένα μάθημα σε όλους εκείνους που παίζουν με τις ζωές των άλλων. Να σταματήσω να είμαι ευγενής κι ευγενικός. Να ξεχάσω το «savoir vivre». Αποφάσισα σήμερα που είμαι «στις κλειστές μου» να βγάλω λίγη χολή από μέσα μου, να θίξω κάποια κακώς κείμενα, να βάλω στη θέση τους κάποια υποκείμενα, να πετάξω στα κεφάλια ορισμένων κάποια βαριά αντικείμενα. Και στο κάτω-κάτω δεν πρόκειται να δώσω σε κάποιον κάτι που δεν του αξίζει, δεν πρόκειται να θίξω κάποιον χωρίς λόγο, δεν σκοπεύω να προσβάλλω καμιά «αθώα περιστερά». Κι αν είναι αλήθεια -που είναι- πως η πένα είναι δυνατότερη από το ξίφος, τότε ας έρθουν οι θιγόμενοι να με τρυπήσουν με τα ξίφη τους καθώς θα γράφω. Μπορεί έτσι να μου δοθεί η έσχατη δυνατότητα να χρησιμοποιήσω το αίμα μου ως κόκκινο μελάνι για να γράψω ακόμα πιο αιχμηρά, ακόμα πιο προσβλητικά τις τελευταίες μου λέξεις.
Σήμερα θα ασχοληθώ με τον απέναντι τοκογλύφο. Δεν θα ζηλέψω τα χρηματοκιβώτιά του και τις λίρες του. Δεν θα αναλύσω τους τόκους και τα επιτόκιά του. Θα επικρίνω εκείνον που μετρά τις μέρες του με το πόσο ακόμα πλούτισε, ναι εκείνον που πάντα παραπονιέται πως δεν έχει, αυτόν που ποτέ του δεν χόρτασε ψωμί για να φουσκώσει κομποδέματα και τραπεζικούς λογαριασμούς. Θα ψέξω εκείνον τον πλούσιο κουρελή δυστυχισμένο που έχει ως θρησκεία του την εκμετάλλευση, που επιδίδεται αχόρταγα στην αισχροκέρδεια, που χαίρεται με την αδικία που διαπράττει σε καθημερινή βάση. Και που στο τέλος άπληστος και ανικανοποίητος ζητάει μια λίβρα σάρκας από τω σώμα του έμπορου που δάνεισε κι ας προσφέρεται εκείνος να του δώσει τα διπλάσια δουκάτα από όσα δανείστηκε όταν είχε ανάγκη.
Ναι, φίλες και φίλοι. Ειδικά αυτές τις μέρες που πλησιάζουν οι γιορτές νιώθω να φουντώνω με όλους εκείνους που «τσιμπάνε» τις τιμές στα ράφια και στις βιτρίνες των καταστημάτων. Δεν θα αναφερθώ στους «άπληστους δανειστές» και στους «διεθνείς τοκογλύφους» που πίνουν το αίμα του ελληνικού λαού γιατί αυτό το ανέκδοτο κρύωσε μόλις ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. έγινε κυβέρνηση. Αυτές τις γιορτινές μέρες η απελπισία των μοναχικών ανθρώπων μεγαλώνει, οι στολισμένοι με φωτάκια και στολίδια δρόμοι γίνονται πολλαπλασιαστές δυστυχίας, μοναξιάς και μιζέριας. Τώρα πια οι τράπεζες δεν μας παίρνουν τηλέφωνα μεσημεριάτικα για να μας χορηγήσουν εορτοδάνεια, αλλά οι εισπρακτικές εταιρείες συνεχίζουν να μας ενοχλούν επίμονα για να εξοφλήσουμε τις παλιές οφειλές μας. Και εν τέλει οι γιορτές ανήκουν όχι μόνο στα μικρά, αλλά και σε εκείνα τα μεγάλα παιδιά που ζουν σε κατάσταση προϊούσας κατάθλιψης χωρίς να το έχουν συνειδητοποιήσει.
Ο απέναντι τοκογλύφος είναι ο κάθε χαιρέκακος γείτονας που χαίρεται όταν ψοφάει η δική μας κατσίκα. Είναι εκείνος που πρασινίζει από ζήλεια όταν μας βλέπει ευτυχισμένους. Είναι ο θανάσιμα αμαρτωλός ζηλιάρης που μοναδική του χαρά είναι η δυστυχία των άλλων. Είναι η κουτσομπόλα γειτόνισσα που σχολιάζει «δίκην εισαγγελέα» τους άλλους εξαιρώντας πάντα τον εαυτό της, που βέβαια είναι υπεράνω. Είναι ο θαμώνας του συνοικιακού καφενείου που έχει πάντα την «καλοπροαίρετη» διάθεση να εκστομίσει μια «κακία» για όλους. Είναι η μαυρίλα της ψυχής κάποιων αργόσχολων, είναι η σκοτεινιά του μυαλού ορισμένων ψυχικά ακρωτηριασμένων, είναι η εκδίκηση εκείνων των πραγματικά δυστυχισμένων. Είναι το φαρμάκι που στάζουν οι ζηλόφθονοι, είναι η αλητεία του πνεύματος των διανοητικά λειψών, είναι το κεντρί εκείνων που δαγκώνουν όσους χαμογελούν. Είναι τελικά η προσπάθεια εκείνων που ουσιαστικά ποτέ δεν ζουν, απλά κάθε μέρα προσπαθούν να μην πεθάνουν.
