Είμαι στο σταθμό του τραίνου. Με το σακίδιο στον ώμο περιμένω το επόμενο τραίνο για τα αρχεία του κράτους στην πόλη του Winchester. Είναι μια πολύ κρύα φθινοπωρινή ημέρα και το τραίνο έχει καθυστερήσει μισή ώρα. Δεκάδες συνταξιδιώτες περιμένουν υπομονετικά, αψυφώντας την παγωνιά. Προχωράω μπροστά στην πλατφόρμα και στέκομαι δίπλα σε μια ηλικιωμένη Αγγλίδα.
‘Γνωρίζετε τι ώρα θα έρθει το τραίνο?’ ρωτάω.
‘Δεν έχω ιδέα,’ απαντάει. ‘Όμως ελπίζω να μην αργήσει γιατί έχω παγώσει.’
Πιάνω συζήτηση με τη φιλική γυναίκα. Είμαστε και οι δύο, όπως όλοι τις τελευταίες ημέρες, λίγο ανήσυχες με τις εξελίξεις στο μετρό του Λονδίνου. Η θέση της όμως, είναι χαρακτηριστική της Βρετανικής ιδεολογίας.
‘Και έξω θα βγω, και το τραίνο θα πάρω. Αν τους κάνουμε το χατίρι, έχουν κερδίσει τον πρώτο πόλεμο.’
Η δημοσιότητα που δόθηκε στο αιματηρό, αλλά μεμονωμένο, περιστατικό της προηγούμενης εβδομάδας ήταν εκτεταμένη. Ένα περιστατικό, έχει υπενθυμίσει την ανθρώπινη σκοτεινή πλευρά στο ψύχραιμο Βρετανικό κοινό.
Η ψυχραιμία είναι ανακατεμένη με φόβο και καχυποψία.
Αν κοιτάξουμε όμως λίγο καλύτερα, η σκοτεινή πλευρά της ανθρωπότητας κρύβεται κι αλλού.
Στο τελευταίο της ντοκιμαντέρ ‘Σ ’αγαπώ μέχρι Θανάτου’, η λέκτορας και βραβευμένη δημοσιογράφος Vanessa Engle φέρνει την ενδοοικογενειακή βία στο φως της δημοσιότητας. Το 2013 στη Βρετανία, 86 γυναίκες δολοφονήθηκαν από ένα σύζυγο, πρώην σύζυγο ή σύντροφο. Μερικές από τις γυναίκες εκείνες ήταν παντρεμένες μέχρι και σαράντα χρόνια με το δολοφόνο τους. Δεν ήταν κάποιος άγνωστος αλλά κάποιος τον οποίο αγαπούσαν.
Η γνωστή δημοσιογράφος εξετάζει κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις. Από τις 86 οικογένειες, μόνο 13 δέχθηκαν να μιλήσουν μπροστά σε κάμερα. Κατόπιν, 3 από αυτές αποσύρθηκαν. Τα εγκλήματα ήταν πολύ φρικιαστικά για να τα ξαναζήσουν.
Ο πρώην σύζυγος της ογδοντάχρονης Chloe Siokos για παράδειγμα, της έκοψε το λαιμό, και αφού την έβρεξε με ελαιόλαδο και πετρέλαιο, έβαλε φωτιά στο σπίτι. Η Joanna Hall μαχαιρώθηκε από το σύντροφό της 40 φορές. Για πέντε ώρες, εκείνος καθόταν πλάι της φωνάζοντας της ‘πότε θα πεθάνεις επιτέλους’. Κατόπιν, κάλεσε ασθενοφόρο.
Μπορεί η κινητοποίηση της αστυνομίας να ήταν άμεση την προηγούμενη εβδομάδα στο μετρό του Λονδίνου όταν κάποιος έκοψε το λαιμό ενός ανυποψίαστου περαστικού, στην περίπτωση των 86 γυναικών όμως, η επέμβαση ήρθε αργά. Σύμφωνα με τη Vanessa Engle, η επέμβαση της Βρετανικής αστυνομίας στην βία κατά των γυναικών, δεν είναι ούτε αποτελεσματική αλλά ούτε και ομόφωνη.
Όταν η κατακραυγή είναι για τον ένα και όχι για τους 86 όμως, αναρωτιέμαι.
Γιατί?
Μήπως φταίει που το έγκλημα γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες και όχι στο πολυσύχναστο μετρό του Λονδίνου?
