Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Δεν ήταν σαν την Καισαριανή. Η πρώτη επέτειος του Πολυτεχνείου δεν ήταν για τον πρωθυπουργό η πρώτη του μέρα στο αξίωμα , τότε που με το χέρι στην καρδιά είχε προσκυνήσει στον άλλο ιερό τόπο της αριστεράς. Δέκα μήνες μετά , σε μια πρώτη φορά αριστερά , αστυνομοκρατούμενη πολύ , ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε διάθεση για πόζες με φόντο το μνημείο.
Δεν είναι βέβαια το μόνο που έχει αλλάξει. Μόλις προχτές ο πρωθυπουργός ανακάλυψε και τους «δήθεν αντι-εξουσιαστές» ,τους «καπηλευτές» που «καμώνονται τους υπερασπιστές του λαού». Ηταν μια τομή με το χώρο , τη δράση του οποίου ο ίδιος ως φρέσκος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ , το 2008 είχε χαιρετήσει ως εξέγερση – την ώρα που η κομματική εφημερίδα εξέδιδε ημερολόγια με φωτογραφίες τις εικόνες της φλεγόμενης Αθήνας.
Αυτός είναι πια ο γνώριμος ρυθμός της διακυβέρνησης Τσίπρα. Κάθε μέρα που περνάει ως πρωθυπουργός , θάβει μια μέρα που είχε περάσει ως αρχηγός της αντιπολίτευσης. Κάθε μνημονιακό του μέτρο είναι ένα αντιμνημονιακό του αύνθημα που παραγράφτηκε. Ο ίδιος κινείται πια με μεγάλη άνεση σε αυτό το ρυθμό. Μεταμορφώνεται αλλά δεν παραιτείται απο τον προηγούμενο εαυτό του. Ενσαρκώνει και την κάμπια και την πεταλούδα. Υπόσχεται , ας πούμε , να απελευθερώσει τη χώρα απο το καθεστώς στο οποίο την υπέβαλε ( «επιτροπεία» ονόμασε προχτές τη συμφωνία που έχει υπογράψει). Κατά τον ίδιο τρόπο , έσπευσε στην Τουρκία για να λύσει ένα πρόβλημα που μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού δεν αναγνώριζε καν ως πρόβλημα , παρά ως ευκαιρία να αποκτήσουν οι πλατείες του Αθηναικού κέντρου πολυπολιτισμικό χρώμα , αλλά και οι θαμώνες «ηλιοθεραπεία»...Ακόμη κι εκείνοι που πιστεύουν σε έναν Τσίπρα που ωριμάζει , τρέχουν να χαιρετίσουν μια μεταστροφή του , όπως έχει προγραμματιστεί να το κάνει.
Η πιο γραφική εμφάνιση αυτού του εσκεμμένου διπολισμού ήταν η διακήρυξη με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωνε οτι θα διαδήλωνε στην απεργία κατα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ!! Ηταν - πέρα απο την πλάκα - και μια ακριβής αποτύπωση του πολιτικού παράδοξου μέσα στο οποίο ευδοκιμεί ο Τσίπρας. Το τοπίο μπροστά του είναι ελεύθερο.. Οχι τόσο επειδή το διάνοιξε ο ίδιος με την πειθώ του , όσο επειδή το βοήθησε να ισοπεδωθεί δια της κοπώσεως. Το πολιτικό σύστημα αλλά και η κοινή γνώμη έχουν υποστεί τόσες δόσεις μνημονιακού δράματος , που πια πίνουν το κώνειο σαν ζαχαρόνερο!! Σαν να μην μπορεί να τους βρει τίποτα χειρότερο.
Σε αυτό το περιβάλλον απόγνωσης , μοιρολατρείας και πολιτικής απάθειας , ο Τσίπρας μπορεί να κάνει θαύματα.Μπορεί να κάνει το νερό κρασί και την αντιπολίτευση συμπολίτευση.Στο μεταξύ συγκινήθηκα μέχρι δακρύων διαβάζοντας στο «Εθνος της Κυριακής» το μήνυμα του προέδρου Αλέξη προς την ελάσσονα αντιπολίτευση για εθνική συννενόηση.Και ήταν τόσο μεγάλη η συγκίνηση που δε με άφησε να αρχίσω στη συνέχεια να σκέπτομαι : Γιατί τώρα η έκκληση(για εθνική συννενόηση) κι όχι ας πούμε στις 20 Σεπτεμβρίου το βράδυ , όταν έκανε κυβέρνηση με το καμμένο κόμμα? Τώρα , απ’ότι διαβάζω , ο πρόεδρος Αλέξης σχεδιάζει να βάλει στο παιχνίδι της «εθνικής συννενόησης» και τον πρόεδρο Προκόπη , μήπως και μεταπείσει ΠΑΣΟΚ και ποτάμι να αλλάξουν στάση και να στηρίξουν μια κυβέρνηση Τσίπρα χωρίς το Καμένο(εξ αντικειμένου κι εκ των πραγμάτων) κόμμα.
Μόνο που , αν καλά θυμαμαι , ο ρόλος και οι αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας , προσδιορίζονται ρητά απο το Σύνταγμα. Και αν πάλι καλά θυμάμαι , το Σύνταγμα χρίζει τον Πρόεδρο «ρυθμιστή του πολιτεύματος». Ούτε εγγυητή της κυβερνητικής σταθερότητας , ούτε σχολιαστή των εξελίξεων. Και λόγω του οτι ο συγκεκριμένος πρόεδρος της Δημοκρατίας γνωρίζει το Σύνταγμα και εξ επαγγέλματος , είναι σίγουρο οτι αποκλείεται να το παρερμηνεύσει.Αλλωστε δεν χρειάζεται. Διότι το Σύνταγμα απο μόνο του προσφέρει το πλαίσιο για να αντιμετωπιστούν όσα προβλήματα προκύψουν τώρα που «έσφιξαν τα γάλατα» , η κυβερνητική πλειοψηφία κουτσουρεύτηκε και έχει μπροστά της νέα σκληρά προαπαιτουμενα που πρέπει να περάσει απο τη Βουλή.Με άλλα λόγια, τώρα «ούτε ψίλλος στον κόρφο της!!»
Τα πράγματα για την ώρα είναι προφανώς δεδομένα .Πρωτον η κυβέρνηση κυβερνά κατά τις επιλογές της και η αντιπολίτευση αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση.Δεύτερον αν η κυβέρνηση αισθανθεί οτι δεν μπορεί να κυβερνήσει ή αν χάσει την εμπιστοσύνη της Βουλής , τότε ο πρωθυπουργός πάει στον πρόεδρο της Δημοκρατίας και παραιτείται. Τρίτον αν συμβειυκάτι τέτοιο , ο πρόεδρος θα ενεργοποιήσει τις διαδικασίες που προβλέπει το Σύνταγμα.Αλλά δεν συμβαίνει...
Αυτά λένε το Σύνταγμα και η κοινή λογική. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.Ακουσα τον πρωθυπουργό να ζητεί μια «ελάχιστη πολιτική συννενόηση».Ιδού η Ρόδος.Αν χρειάζεται , δεν εχει λόγο να λέει τον πόνο του σε έναν αναρμόδιο πρόεδρο.Να απευθυνθεί ευθέως στην αντιπολίτευση αν μπορέσει να βρει (ειδικά τη Ν.Δ. , αν η ΝΔ. καταφέρει να βρει αρχηγό). Η αντιπολιτευση με τη σειρά της θα αποφασίσει αν τη συμφέρει να ανταποκριθέι και με ποιους όρους.
Υποθετω οτι μετά το κάζο του καλικαιριού δε θα πιαστούν εύκολα κορόιδα για δεύτερη φορά.Κι όλα αυτά παρακαλώ δημοσίως , ρητά και συγκεκριμένα.Καθαρά πράγματα.Οχι με παρασκηνιακές διαβουλεύσεις , ούτε με υπόγειες συναλλαγές , ούτε με κρυφούς ρόλους και ανομολόγητες επιδιώξεις.
