ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Είναι Σάββατο. Μια μέρα σπουδαία εξαιτίας της προσμονής μιας συνάντησης. «Μην κάνεις όνειρα», λέει στον εαυτό του. Κάθε φορά που ενθουσιάζεται , προσγειώνεται, δεν κάνει να παίρνει θάρρος, πρέπει να ακούει πολύ, να σκέφτεται περισσότερο, να μιλά λιγότερο και να μην αγγίζει καθόλου. Απαγορεύεται το «touching». Και να μην κάνει προβλέψεις για το μέλλον, γιατί ποτέ δεν ξέρει τι του ξημερώνει. Να κάνει ταπεινά όνειρα μόνο και όχι προβλέψεις που πολλές φορές κάνουν την αστρολογία να μοιάζει με αξιόπιστη επιστήμη. Και να αποφεύγει τα λάθη. Να κάνει πράγματα λίγα και καλά, λίγα και σωστά. Κι αν το σκεφτεί καλά-καλά στην τελική χρειάζεται λιγότερος χρόνος για να κάνει κάτι σωστά από ότι για να εξηγήσει γιατί το έκανε λάθος.
Είναι απόγευμα. Κι απόψε λάμπει. Έχει αποφασίσει να πει αλήθειες, να βάλει ακριβά ρούχα, να φορέσει το πιο πλατύ του χαμόγελο και να πάει εκεί που χαμογελά η σκέψη του, εκεί που τρέμει το κορμί του, εκεί που λαχταρά η ψυχή του. Κρατάει τα δώρα του, επειδή το νιώθει βαθιά κι επιπλέον η μάνα του τον έμαθε όταν πηγαίνει κάπου, να κρατά κάτι, ας μην είναι ακριβό, αρκεί να μην κουνά τα χέρια του. Παραγγέλνει πριν να έρθει η παρέα του, δεν παραπονιέται αν αργήσει λίγο, δεν δυσανασχετεί γιατί απλά ξέρει ότι υπάρχει αυτός ο σεβασμός ανάμεσά τους, τον εξιτάρει η αναμονή, τον φλερτάρει το μυστήριο, τον χαλάει το παραπάνω. Και μεταξύ τους δεν υπήρξε τίποτα περίσσιο ποτέ, η εκτίμηση ξεχείλιζε, το χαμόγελο πλάταινε, η αγάπη άνθιζε, ο χρόνος δεν έφτανε και πάντα την κοίταζε με παράπονο, ψάχνοντας απεγνωσμένα εκείνα τα λόγια που έλειπαν.
Είναι όμορφη βραδιά. Τον καφέ της το έχει βάλει στη μεριά της, το τραγούδι τους έχει κανονίσει να ξεκινήσει με ένα νόημα στον DJ. Κι έρχεται. Όμορφη και αέρινη όπως πάντα. Μάτια βεγγαλικά, ολοκαύτωμα σκέτο. Άρωμα που φωνάζει πως η ζωή είναι ωραία. Αρχοντιά απέριττη, απλότητα αρχοντική. Της παραχωρεί τη θέση του για να έχει εκείνη θέα έξω. Και νιώθει καλά τώρα γιατί τίποτα δεν θα μπορούσε να τους εμποδίσει να συναντηθούν απόψε. Θυμίζει κάτι από τα παλιά αυτό το ζευγάρι που κάθεται δίπλα στο σβηστό τζάκι, υπάρχουν πολλοί σπινθήρες τριγύρω, λες και θα ανάψει μόνο του από στιγμή σε στιγμή. Αιωρείται μια ευλάβεια, μια κατάνυξη στην ατμόσφαιρα που καθηλώνει. Κερνάει από μακριά τους φίλους του και κανείς δεν τολμάει να διακόψει τη στιγμή γιατί όλοι βλέπουν τη μαγεία. Και ενώ εκείνη τον δικάζει, τον αθωώνει στο τέλος, γιατί πριν από καιρό έτρεχε με τέρμα τα γκάζια και την τρόμαξε. Δεν τον στέλνει τελικά φυλακή για τον ενδεχόμενο δόλο του λόγω προτέρου εντίμου βίου. Αδέκαστος κι αυστηρός κριτής των συναισθημάτων του κι όμως απόψε ξεχειλίζει από επιείκεια. Δεν θέλει να τελειώσει η βραδιά, λυπάται που θα πρέπει να φύγει. Αυτός εκπλήσσεται χωρίς να ξαφνιάζεται, βεβαιώνεται χωρίς να είναι σίγουρος, χαμογελάει την ώρα που τα μάτια του βουρκώνουν. Έπρεπε να περάσει καιρός για να τον πιστέψει, έπρεπε να ματώσει για να γιατρευτεί.
«Ότι ερωτευτείς», σκέφτεται. Μπαίνει Δεκέμβρης, κάνει κρύο. Την ξεπροβοδίζει με ένα δωράκι κι ένα πακέτο τσιγάρα. Ναι, τσιγάρα, σαν εκείνα που κρατάνε, όταν πάνε επισκεπτήριο στη φυλακή. Μια φυλακή μεγάλη είναι κι ο έρωτας άλλωστε. Ότι αγαπάει τον πληγώνει. Ότι υποστεί το τράβαγε ο οργανισμός του, αυτός το προκάλεσε. «Οι έρωτες σε μάραναν τώρα», μουρμουράει. «Καλά να πάθεις…!!». «Να μην εύχεσαι πράγματα που μπορεί και να πραγματοποιηθούν, να μην ζητάς ταξίδια που μπορεί και να γίνουν» της ψιθυρίζει. Ναι, ναι, έτσι είναι. « Ότι ερωτευτείς θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου….».
