Μία αίθουσα γεμάτη Έλληνες.
Ένα μεγάλο τραπέζι που φιλοξενεί οικογένειες από όλες τις γωνιές της Ελλάδας και της Κύπρου.
Αν τους ρωτήσεις έναν- έναν, όλοι θα έχουν μια όμορφη περιγραφή για την ιδιαίτερη πατρίδα τους. Ένα ηλιόλουστο νησί, ένα ορεινό χωριό, ένας καταπράσινος κάμπος ή μια χαμένη Μικρασιατική πατρίδα. Όλα είναι φυλαγμένα στις Ελληνικές καρδιές των συνδαιτυμόνων της ετήσιας χοροεσπερίδας της Ορθόδοξης κοινότητας του Αποστόλου Ανδρέου του Windsor. Επικεφαλής της φιλόξενης αυτής κοινότητας, καθώς και της σημερινής γιορτής, είναι ο πρόεδρος της κοινότητας, κ. Σταμάτης Βασιλειάδης.
Το 1998, ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας κ.κ. Γρηγόριος, έδωσε άδεια στην Ελληνική κοινότητα της περιοχής του Windsor και περιχώρων να λειτουργήσει η εκκλησία του Αποστόλου Ανδρέου εντός της Αγγλικανικής εκκλησίας των St. Mary και St. Joseph της Ascot. Η Θεία Λειτουργία θα γινόταν δύο φορές το μήνα. Όπως συμβαίνει συχνά στη Μεγάλη Βρετανία δηλαδή, η κοινότητα του Αποστόλου Ανδρέου δεν είχε δική της στέγη. Η επιτροπή της κοινότητας συνέχισε να ψάχνει.
Τρία χρόνια αργότερα, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ελληνικής κοινότητας και του Runnymede Borough Council, του τοπικού Δημοτικού Συμβουλίου, απέδωσαν καρπούς. Το μικρό εκκλησάκι του κοιμητηρίου του Engelfield Green, το οποίο ήταν τότε η αποθήκη του κοιμητηρίου, ανακαινίσθηκε και από τότε φιλοξενεί την Ελληνορθόδοξη εκκλησία της περιοχής.
Όπως συμβαίνει συνήθως στις εκκλησίες της διασποράς όμως, η επιβίωση και η σταθερή λειτουργία της κοινότητας είναι ένα θέμα που αφορά όλα τα μέλη. Η σημερινή χοροεσπερίδα είναι μια ευκαιρία οικονομικής στήριξης της κοινότητας.
Αρκετοί από εμάς ζούμε σε διαφορετικές πόλεις. Μάθαμε να ζούμε χωρίς μερικές από τις μικρές αυτές λεπτομέρειες που φτιάχνουν το Ελληνικό οικοδόμημα. Χωρίς τον ήλιο, τη γαλάζια θάλασσα, το περίπτερο, την καλημέρα στο δρόμο με τους γνωστούς και τους φίλους, μια εκκλησία σε κάθε γωνιά, τα καφενεία, τα χωριά και τα Ελληνικά τραγούδια.
Πατρίδα όμως, είναι και κάτι εξίσου πολύ σημαντικό. Όπως γράφει και ο Πολέμης, είναι
Και κάτι που ‘χουμε μες την καρδιά
Και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
Κάπου μέσα μας, υπάρχει η πατρίδα που ζει στην Ελληνική ψυχή του νόστου. Η ωραιοποιημένη Ελλάδα. Ένας παράδεισος που δεν έχει σχέση με τις δυσκολίες που υψώνονται ολόγυρά μας σαν θεριά.
Λες και παίρνει σάρκα και οστά αυτή η πατρίδα όταν ανοίγουμε τη πόρτα του Αποστόλου Ανδρέου. Το ζεστό καλωσόρισμα του κ. Βασιλειάδη και ολόκληρης της επιτροπής, καθώς και η ακούραστη εργασία τους, μεγαλώνουν συνεχώς την μικρή αυτή κοινότητα.
Σαν οικογένεια μεγάλη μοιάζει η σημερινή μάζωξη. Ποιος να το περίμενε ότι θα βρούμε μια σπιθαμή πατρίδας πάνω στη μακρινή Αγγλία?
