Γενικός Επιθεωρητής Δ. Σχ. Κρήτης ήταν τότε ένας σωματώδης ηλικιωμένος και δύστροπος άντρας, που έφερε το επώνυμο   Σιγάλας. Κάποια μέρα ήρθε να επιθεωρήσει την Κατασκήνωση. Συνοδευόταν από τη Γραμματέα τουΑγλαϊα, που ήταν και ζωγράφος. Την «ευειδή και καλλιπάρειον» ανεψιά τουΡένα. Και φυσικά, κι από τον Επιθεωρητή Κ. Πετρίτη, που έφερε και τη σύζυγό του για παρέα των δυο συνοδών του κ. Γενικού. Η παρέα τους κατέλυσαν στον Ξενώνα του Μοναστηριού, γιατί δεν υπήρχε τρόπος να διανυχτερεύουν στην Κατασκήνωση.

Ο Αρχηγός είχε ειδοποιηθεί  πριν από τον ερχομό τους και χτύπησε συναγερμό στο προσωπικό. Ο κ. Γενικός, αυτό το ιδιότροπο γεροντοπαλίκαρο, φημιζόταν για την αυστηρότητα και τους κακούς τρόπους του. Γι’ αυτό έπρεπε να βρει το κάθε τι στην εντέλεια.

Με τη φροντίδα των Κοινοταρχών, την επίβλεψη και την εργατικότητα των ομαδαρχών, την πρόθυμη συμμετοχή των υπόλοιπων κατασκηνωτών, καθαρίστηκε με πιο μεγάλη προσοχή ο περιβάλλων χώρος των Κοινοτήτων, για τον …«περιβάλλοντα τον ουρανόν εν νεφέλαις»! Βέβαια!

Ιδιαίτερη επισήμανση γίνηκε από τους Κοινοτάρχες στους κατασκηνωτές σ’ ένα πρόβλημα, που βασάνιζε τον κ. Γενικό. Από τραύμα, όπως μας είπαν, που δέχτηκε αυτός ο άνθρωπος στο στόμα, έπαθε σημαντική κι ανεπανόρθωτη ζημιά στον ουρανίσκο. Από τότε του είχε μείνει κ επαναλάβαινε συχνά ένα ηχηρό ρουθούνισμα. Μας εξηγήθηκε λοιπόν κ έπρεπε να καταλάβομε πως, δε θά ‘πρεπε να βάλομε τα γέλια στο άκουσμα κατά την ομιλία του κ. Γενικού του ηχηρού αυτού ρουθουνίσματος…

Εμείς υπακούσαμε στις συστάσεις των Δασκάλων μας. Φρεσκάραμε και το άσπρισμα στις πέτρες-κράσπεδα των δρομίσκων την παραμονή της άφιξης στον καταυλισμό. Και το πρωινό της   ημέρας  επιθεώρησης

  17.10.2015 Οι βελανιδιές έχουν κυριαρχήσει κι αντικατέστησαν τις κουκουναριές

Σε μεγάλο ποσοστό. Διακρίνεται τμήμα της θέσης του κεντρικού χωματόδρομου, που διέσχιζε ανατολή-δύση τον καταυλισμό.

στρώσαμε προσεχτικά τα κρεβάτια μας. Παραταχτήκαμε σε δυο σειρές στ’ αυληδάκια μπροστά  από τις εισόδους των τσαντιριών μετά από την πρωινή γυμναστική, την κοινή Προσευχή, την έπαρση της Σημαίας, το  πρόγευμά μας, και περιμέναμε την επιθεώρηση. Όλα στην εντέλεια! Είχαμε κάμει και πρόβα στην «κραυγή» μας η κάθε ομάδα, που έπρεπε να φωνάξομε με το πρώτο βήμα που θα έκαναν οι Επιθεωρητές στο δρομάκι που οδηγούσε μπροστά στο τσαντίρι μας, ώστε να μη φανεί η «δική» μας χειρότερη από τις άλλες ομάδες…

Η Επιθεώρηση διεξήχθη ομαλώς! Όλοι ακούσαμε τα «μπράβο, παιδάκια»! «Τι ωραία τακτοποιημένα και καθαρά όλα»! Ακούσαμε και το «ρουθούνισμα» του κ. Γενικού και σφιγκόμαστε μέχρι σκασμού, για να μη μας πάρουν τα γέλια!

Όλο το προσωπικό, μετά το τέλος της επιθεώρησης,  ανάσανε βαθιά! Ανασάναμε κ εμείς τα παιδιά  δυο φορές παραπάνω, απ’ όσο το Προσωπικό…

Για να ευχαριστηθεί ακόμη πιο πολύ ο κ. Γενικός είχε προγραμματιστεί και προετοιμαστεί μια εκδρομή και ξενάγηση της  παρέας. Αυτή τη δουλειά είχε αναλάβει ο Κων. Νικολουδάκης ως καλός γνώστης των   αρχαιολογικών κ ιστορικών μνημείων της ευρύτερης περιοχής. Κ επειδή  την παρέα συναποτελούσαν θαυμαστές του παρθένου μεγαλόπρεπου τοπίου του φυσικού περιβάλλοντος της Κρήτης,  κ  η Γραμματέα του κ. Γενικού ενδιαφερόταν ιδιαίτερα να δει  παλαιούς Βυζαντινούς Ναούς, οΝικολουδάκης οδήγησε την παρέα σε μια διαδρομή, που κάλυπτε τις επιθυμίες τους.

• Η κατασκήνωσηδιέθετε για το σκοπό αυτό δυο μεταφορικά ζώα με τους ιδιοχτήτες τους αγωγιάτες. Προσέφερε και το Μοναστήρι τρία μουλάρια. Τους συνοδούς ημιονηγούς συμπλήρωσαν δυο Δάσκαλοι και  προστέθηκα κ εγώ  πέμπτος. Η απόσταση δεν είναι μικρή κι ο δρόμος δεν ήταν τότε αμαξιτός. Γι’ αυτό κινήσαμε νωρίς το πρωί της επόμενης ημέρας από την Κατασκήνωση. Περάσαμε το Μοναστήρι κι ακολουθήσαμε πορεία προς τ’ ανατολικά, βαδίζοντας στα ριζά του Κορέ. Περάσαμε «τσοι Συκές», που κρατούν τα κλειδιά της ανατολικής πόρτας του Οροπεδίου. Πήραμε την κατηφοριά χωμένοι στο πράσινο, που ξεχείλιζε από το μονοπάτι! Το έδαφος ανώμαλο. Μορφολογία με αλλεπάλληλους λόφους, λοφίσκους, λαγκούς, νετοσυρμές. Κι όλ’ αυτά πνιγμένα στο πράσινο! Όλες οι αποχρώσεις του πράσινου εναλλασσόμενες!  Τοπίο μαγευτικό! Πολύ ευχάριστη κ η διαδρομή κ η παρέα.
• Έτσι μαγεμένοι από το πανώριο τοπίο, φτάσαμε στο Ναό της  Αγίας Παρασκευής, που βρίσκεται στη διαδρομή από Αρκάδι προς Βιράν Επισκοπή, μεταξύ του Μοναστηριού και της Αρχ. Ελεύθερνας.
• Θαυμάσιο το μνημείο. Ο Κ. Νικολουδάκηςξενάγησε. Η Αγλαϊα ζωγράφισε. Εγώ με τους εργάτες προσέχαμε τα μουλάρια. Ο Παπαγιαννάκης πρόσεχε μη στραμπουλίξει στις κακοτοπιές τον αστράγαλό του το Ρενάκι. Ο κ. Γενικόςόλο κι ανησυχούσε για την ανεψιά του. Και κατά τις διαδρομές και κατά τη διάρκεια  της  παραμονής μας στο μεθυστικό, ειδυλλιακό τοπίο έμπνευσης και δημιουργίας…
• Κ ύστερ’ απ’ όλ’ αυτά προσγειώθηκαν όλοι κάτω  από τον παχύ σκιανιό της πανώριας   βελανιδιάς.  Γύρω  από τον κορμό αυτού του γιγαντόσωμου δέντρου υπήρχε χτιστό πεζούλι και πέτρινο τραπέζι, με πέτρινα συμπληρωματικά καθίσματα γύρω του. Ο Νικολουδάκης είχε φροντίσει και το πεζούλι βρέθηκε στρωμένο με υφαντό κιλίμι. Κι όπου αυτό δεν επάρκεσε, συμπληρώθηκε κι από τα κιλίμια των σαμαριών. Ωστόσο είχε προετοιμαστεί και στρωθεί στο τραπέζι  μια ποικιλία φαγητών για ένα γερό, πλούσιο και περιποιημένο πρόγευμα, εμπλουτισμένο με ημίγλυκο μαρουβά. Ένα «πικ-νικ», όπως λένε τη σήμερον ημέρα οι παπαγάλοι  της δύσης, που όμως ευωδίαζε  Κρήτη κ έδενε με το φυσικό και το ανθρώπινο περιβάλλον…
• Σ’ αυτό προσκλήθηκαν κ οι δυο εργάτες κ εγώ.  Καθίσαμε στις πελεκητές πέτρες, απέναντι στους άλλους και σε πιο χαμηλό επίπεδο από το πεζούλι. Έτσι βλέπαμε και πάνω και κάτω από το τραπέζι…

• Κατά την επιστροφή μας δε σημειώθηκε κάτι το εξαιρετικό. Όλοι χαρούμενοι κ ευχαριστημένοι!
• Ο κ. Γενικόςήταν ταλαιπωρημένος, με  φανερά τα σημάδια της κόπωσης. Δεν έχανε όμως το θάρρος και την ευθυμία του. Εκδήλωνε την ικανοποίηση που αισθανόταν. Κρατούσε με τα δυο του χέρια το μπροστινό σκαρβέλι του σαμαριού. Έριχνε μάλιστα προς αυτά μέρος από το βάρος του, για ν’ αλαφρώνει από τα τραντάγματα που δεχόταν τ’ ασυνήθιστα στην ιππασία πισινά του. Και το Ρενάκι! Για το Θεό το Ρενάκι!  Μην πέσει από το μουλάρι! Ο καημένος δεν είχε δική του οικογένεια κ η αδυναμία του στην ίσως και μοναδική διάδοχο-κληρονόμο του ήταν έκδηλη…  

• Προς το τέλος της κατασκηνωτικής περιόδου του δεύτερου καλοκαιριού που έκαμα διακοπές σ’ αυτή την κατασκήνωση, και συγκεκριμένα στις 8.1950,συνέβη ένα συνταραχτικό γεγονός, που παραλίγο ν’ αποτελέσει  αιτία για αιματοκύλισμα της Κρήτης!
• Ο Κώστας Κεφαλογιάννης, έκλεψε την Τασούλα,ενώ αυτή έβγαινε από τον καλοκαιρινό κινηματογράφο «Όαση» του Ηρακλείου.

• Η Τασούλαήταν  η τρίτη θυγατέρα του Γιώργη Πετρακογιώργη, ονομαστού τότε οπλαρχηγού Κρήτης, με σημαντική δράση στο Αντάρτικο κατά και μετά τη Γερμανοκατοχή.
• Μετά την απελευθέρωση ο Πετρακογιώργης ψηφίστηκε Βουλευτής του κόμματος των Φιλελευθέρωνμε αρχηγό τότε το Σοφοκλή Βενιζέλο, που συνεργαζόταν και συγκυβερνούσε με την ΕΠΕΚ του Ν. Πλαστήρα και με τοΔΣΚ του Γ. Παπανδρέου.
• Ο Κουντόκωστας, όπως ήταν ευρύτερα γνωστός ο Κ. Κεφαλογιάννης στο Μυλοπόταμο, ήταν αδελφός του τότε Βουλευτή Ηρακλείου κ υστερότερα Υπουργού Μανόλη Κεφαλογιάννη, που ανήκε τότε στο Λαϊκό κόμμα του Κ. Τσαλδάρη.
• Συναγερμός στην Κρήτη!
• Ο Πετρακογιώργηςσυγκεντρώνει τους Αντάρτες του κι απειλεί.
• Ο Κεφαλογιάννηςσυγκεντρώνει τους πολιτικούς φίλους του έτοιμος ν’
• αντισταθεί.
• Ο Σοφ. Βενιζέλος, που είχε παραμερίσει το Ν. Πλαστήραστις 8.1950 κ είχε αναλάβει Πρωθυπουργός αναστέλλει εννιά (9) άρθρα του Συντάγματοςκαι κηρύσσει Στρατιωτικό Νόμο στους νομούς Ηρακλείου και Ρεθύμνης, για να προλάβει εμφύλιο στην Κρήτη.
• Ο Παπάγοςυστερότερα στέλλει ένα τάγμα στρατού κ ένα χωροφυλακής, για ενίσχυση των δυο Σωμάτων στους δυο νομούς.  Τα δυο Σώματα διατάσσονται ν’ ανεβάσουν δυνάμεις και να χτενίσουν τον Ψηλορείτη,προκειμένου να βρουν το παράνομο ζευγάρι και να συλλάβουν τον …Κλέφτη. Ο Τύπος παίρνει φωτιά.
• Η οικογενειακή ιλαροτραγωδία  κομματικοποιείται. Απειλείται νέος εμφύλιος ανάμεσα σε Λαϊκούς και Φιλελεύθερους αυτή τη φορά. Το θέμα περνά στη διεθνή επικαιρότητα.  Ακόμη κι ο πράχτορας της Βρετανίας Πάτρικ Λη Φέρμορ, γνωστός και συνεργάτης γαμπρού και πενθερού γράφει και στους δυο και προτείνει συμβιβασμό. Χαμός!...
• Καθώς, λοιπόν, εγώ  πηγαινοερχόμουν από την Κατασκήνωση στο Αρκάδι και μπαινόβγαιν’ από το πορτάκι, που βρίσκεται κοντά στη Ν/Α γωνία και βγάζει από τα «Μεσοκούμια» στη νότια πλευρά του συγκροτήματος, συνάντησα τρεις φορές πάνω από  τριάντα ένοπλους κατά τη διαδρομή. Τη μια φορά ήταν αραγμένοι στη σκιά της μεγάλης βελανιδιάς, που υπήρχε δυτικά του χωματόδρομου, στα νότια και  σε μικρή απόσταση από το Μοναστήρι. Την άλλη, στον ίδιο Τόπο είχαν κρεμάσει από κλάδο αυτού του μεγάλου δέντρου ένα σφαγμένο τράγο και δυο τρεις από αυτούς καταγινόταν με το γδάρσιμο και το κατάστεμα του σφαχτού. Την Τρίτη που τους είδα, είχαν μετακινηθεί στο ανατολικό πρανές των λόφων στα δυτικά του κάμπου, κ έμεναν κάπως κρυμμένοι μέσα στους θάμνους. Η παρουσία τους μ’ εντυπωσίασε, αλλά δε με θορύβησε. Εξάλλου δεν ήξερα ποια αιτία τους έφερε και για ποιο σκοπό έμεναν στον Τόπο. Ούτε φυσικά σε ποια παράταξη ανήκαν τα στρατά…
• Επαναπαυόμουν όμως, όντας σίγουρος πως θα ‘τανε γνωστοί και φίλοι του Διονύσιου. Και, ασφαλώς, αν δεν ήταν έτσι, δε θα βρισκόταν εκεί. Κι ούτε τράγο μοναστηρικό θα είχαν στη διάθεσή τους…

• 10.2015. Μέρος  από το δάσος του Κουκουναρέ, που κυριαρχούν τώρα βελανιδιές και καλύπτουν το ανατολικό τμήμα του χώρου της κατασκήνωσης. Λίγες είναι οι κουκουναριές που έχουν απομείνει. 

• Να σημειωθεί πως η κινητοποίηση στρατού, χωροφυλακής και το πάρσιμο των λοιπών έχτακτων μέτρων για την αποφυγή «εμφύλιου» στην Κρήτη, στοίχισε στο Ελληνικό Δημόσιο δυο δις (2.000.000.000) δραχμές του 1950, κατά τον τότε Υπουργό Εθνικής Άμυνας Κ. Καραμανλή, που ανακάλεσε τις ενισχύσεις από Ηράκλειο και Ρέθεμνος, μετά τη λήξη των έχτακτων μέτρων…
  • Γράφτηκε στις 29.10.2015.
• (Συνεχίζεται).