Της Βλασίας Μιχαηλίδου - Τριπολιτάκη Φιλολόγου
Ιστορικού M.Sc.
Το πρώτο κουδούνι για το ΕΕΕΕΚ Ρεθύμνου ήχησε μόλις πέντε εβδομάδες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Το μοναδικό ίδρυμα ειδικής αγωγής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για όλο το νομό και τυγχάνει κακής αντιμετώπισης, τόσο από την κεντρική διοίκηση, όσο κι από την τοπική αυτοδιοίκηση. Η πρώτη δεν φροντίζει εγκαίρως την πρόσληψη του αναγκαίου για την εύρυθμη λειτουργία προσωπικού κι η δεύτερη αδυνατεί να δώσει λύση στα χρόνια προβλήματα κτιριακών υποδομών.
Το ελάχιστο μόνιμο προσωπικό απαρτίζεται από εκπαιδευτικούς που αγαπάνε τόσο πολύ τους μαθητές τους, ώστε αγωνίζονται διαρκώς να δώσουν λύσεις στα προβλήματα και να εμπλουτίσουν τις δράσεις των εκπαιδευομένων, ώστε αυτοί να λάβουν όσο το δυνατόν περισσότερα εφόδια, απαραίτητες δεξιότητες για την καθημερινή τους διαβίωση και για πιθανή επαγγελματική αποκατάσταση.
Το έχω σημειώσει κι άλλες φορές πως δεν είναι εύκολη η ζωή για τις οικογένειες που έχουν παιδιά με ειδικές ανάγκες. Καθημερινά διεξάγουν έναν αγώνα με πολύ περισσότερες απαιτήσεις κι αντιξοότητες απ’ ό,τι γονείς που έχουν παιδιά τυπικής ανάπτυξης. Χαίρομαι ολόψυχα, βλέποντας πολλούς από τους πρώτους γονείς να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες αυτές με χαμόγελο, με εγκαρτέρηση, με αγάπη κι εκνευρίζομαι απίστευτα, με την αδιαφορία και την επιπολαιότητα που ανατρέφουν οι υπόλοιποι γονείς τα «φυσιολογικά» παιδιά τους, μετατρέποντάς τα σε τραμπούκους ή σε παράσιτα της κοινωνίας.
Λυπάμαι τον κάθε γονιό που δεν είναι άξιος να χαρεί το θείο δώρο της τεκνοποιίας κι αναλώνεται σε ανούσια πράγματα. Αγανακτώ, όμως, όταν βλέπω γονείς που αγωνιούν για το μέλλον των παιδιών τους και το κράτος, όχι μόνο δεν στέκεται αρωγός στον αγώνα τους, αλλά υψώνει και τείχη απομόνωσης.
Δεν μπορεί τα παιδιά αυτά, που χρήζουν ενισχυμένης εκπαίδευσης καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, για να αποκτήσουν δεξιότητες που για τα άλλα παιδιά είναι αυτονόητες, να μένουν κλεισμένα στο σπίτι τους, περιμένοντας την πολιτεία να εξοικονομήσει τους μισθούς των εκπαιδευτικών τους. Δεν μπορεί να ζούμε σε μία επαρχιακή πόλη με τόση ύπαιθρο και να μην μπορούν να βρεθούν εγκαταστάσεις με μόνιμη πρόσβαση για τους μαθητές του ΕΕΕΕΚ, όπου να αναπτύσσονται οι υπαίθριες δράσεις τους, οι οποίες αποτελούν σημαντικό παιδαγωγικό εργαλείο για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων της εκπαίδευσής τους. Αντιθέτως, οι μαθητές αυτοί είναι εγκλωβισμένοι σ΄ ένα ακατάλληλο κτίριο (στατικά και λειτουργικά), το οποίο μοιράζονται με τα παιδιά του Ειδικού δημοτικού σχολείου. (Παρόλα αυτά οι πολύ δημιουργικοί εκπαιδευτικοί τους μέχρι και τοίχο αναρρίχησης κατασκεύασαν πρόσφατα, για να ενισχύσουν τις κινητικές δεξιότητες των μαθητών τους).
Επιπλέον, ανεστάλη η λειτουργία του Ειδικού Επαγγελματικού Γυμνασίου, που ιδρύθηκε το Μάιο του 2013, μετά από αγώνες και προσπάθειες του Σωματείου ΑμεΑ Ρεθύμνου, προκειμένου οι μαθητές με αναπηρία να έχουν τη δυνατότητα εκπαιδευτικής και επαγγελματικής εξέλιξης, που έχουν κι οι υπόλοιποι μαθητές.
Όσο δύσκολες κι αν είναι οι οικονομικές συνθήκες, πάντα υπάρχουν δυνατότητες για εξεύρεση λύσεων. Αρκεί να διαθέτουν οι ιθύνοντες κι οι εμπλεκόμενοι καλή διάθεση, οργανωτική ικανότητα, ευελιξία σκέψης, βούληση για υλοποίηση. Αν, όπως ορθά τόνισε ο κ. Ξανθός σε επίσκεψή του στο ΕΕΕΕΚ, «η μέριμνα της Πολιτείας για τους μαθητές με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες αποτελεί δείκτη του βαθμού δημοκρατικής ωριμότητας και Πολιτισμού μιας κοινωνίας», τότε μετά λύπης μου θα σημειώσω πως ο βαθμός αυτός είναι πολύ χαμηλός. Κάτω από τη βάση!
