ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Έχω μια «κακή συνήθεια» από παλιά. Να κρατάω σημειώσεις, να γράφω τις δραστηριότητες της κάθε μέρας μου σε ημερολόγιο. Αυτό γίνεται εδώ και τέσσερις δεκαετίες περίπου. Από τότε που ένιωσα τον εαυτό μου σαν παιδί, από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο. Το χαρτί για μένα είναι το αλώνι που απλώνω τη χαρά μου, το μαντήλι που σκουπίζω τα δάκρυά μου, το σφουγγάρι που στραγγίζει σαν το μυαλό μου πολλές φορές, ο ώμος που βρίσκω παρηγοριά, ο αέρας όταν η αναπνοή μου σταματά. Και μέσα σε αυτές τις παλιές ατζέντες βρίσκω έναν εαυτό που έχω ξεχάσει, μια προσωπικότητα που έχω χάσει και μια αθωότητα που δεν λέει να με λησμονήσει. Μέσα στα φύλλα των χειρόγραφων αναμνήσεών μου βρίσκω το δρόμο, θυμάμαι την αφετηρία, καθορίζω εκ νέου το στόχο, αφήνομαι στο ταξίδι και επαναπροσδιορίζω το λιμάνι που θέλω να καταλήξω. Μέσα στις μνήμες μου θάβω το παρόν και φαντάζομαι το μέλλον. Γελάω και κλαίω, απορώ και θυμάμαι, ταξιδεύω και ονειρεύομαι, θαυμάζω και λυπάμαι, κάνω παρέα και μένω μόνος. Και ενθυμούμενος τα παλιά πότε με πιάνει η νοσταλγία και πότε με κυριεύει ο πόνος. Τελικά όταν μένω με τις ατζέντες μου δεν είμαι μόνος.
Προχτές το απόγευμα έβαλα μπροστά μου ξανά τα κομμάτια της ζωής μου. Τα άπλωσα στο γραφείο μου με θρησκευτική ευλάβεια και κατάνυξη. Τα έβαλα κατά χρονολογική σειρά μπροστά μου: λίγο μετά τη Μεταπολίτευση τα πρώτα ημερολόγια και λίγο πιο πίσω στο γραφείο τα πρόσφατα. Και άρχισα να ξεφυλλίζω, να διαβάζω με λαχτάρα, να ρουφάω με λαχτάρα τις λέξεις που διέκρινα μέσα από τα ορνιθοσκαλίσματά μου. Πάντα όταν ήμουν χαρούμενος έγραφα καλλιγραφικά και κάθε φορά που κάτι με είχε πειράξει ,τα γράμματά που άπλωνα στο χαρτί, δεν διαβάζονταν εύκολα ούτε από εμένα τον ίδιο. Μέρα-μέρα, μήνα-μήνα, χρόνο-χρόνο, ημερολόγιο-ημερολόγιο. Γεγονότα που με συντάραξαν, προσωπικές έγνοιες που με προβλημάτισαν, φόβοι που με τρομοκράτησαν, έρωτες που με ταξίδεψαν, επιτυχίες που με καθόρισαν, αποτυχίες που με πείσμωσαν, απώλειες που με ρήμαξαν. Και έτσι απορροφήθηκα, ξεχάστηκα, έκλαψα και ξαναβρήκα κομμάτια του εαυτού μου που ήταν για χρόνια κρυμμένα μέσα μου, όχι επιφανειακά, εδώ μιλάμε για πολύ βάθος.
Και είδα πως οι περιγραφές των γεγονότων στα πρώτα παιδικά μου ημερολόγια, έγιναν πιο πυκνές αναλύσεις καθώς μεγάλωνα, πιο σφαιρικές προσεγγίσεις καθώς ωρίμαζα, πιο βαθυστόχαστοι προβληματισμοί καθώς φτάνω κοντά σε μισό αιώνα ζωής. Και κατάλαβα πως η ζωή είναι μια ανάσα, ένιωσα πως γλιστράει μέσα από τα χέρια μας σαν άμμος, συνειδητοποίησα πως περνάει και χάνεται μεμιάς. Ναι, τώρα που μεγάλωσα και κοιτάζω πίσω μου βλέπω και από έξω, αλλά και από μέσα. Ψάχνω τη δική μου ματιά στο παρελθόν μου και νιώθω πόσο πολύ με επηρέαζαν οι γνώμες και οι άδικες κριτικές των άλλων. Πάσχισα χρόνια ολόκληρα να ξεφύγω από τους φόβους μου, να πνίξω τις εμμονές μου, να δαμάσω τα πάθη μου, να πετάξω τη σαβούρα όσων με βαραίνουν και να συνεχίσω με την αμβροσία όσων με ευχαριστούν και με κάνουν καλύτερο. Έτσι ξαλάφρωσα, ένιωσα καλύτερα, πήρα δυνάμεις και έχω πλέον τη διάθεση να προχωρήσω, έχω τη γνώση του τι πρέπει να κάνω, ξέρω με ποιους πρέπει να πάω και ποιους να αφήσω.
Σε κάθε μου χέρι κρατάω τώρα ένα ημερολόγιο, μια ολόκληρη χρονιά της ζωής μου. Αφήνω στο συρτάρι μου τα πένθιμα και τα λυπητερά. Έρχονται μέσα στο μυαλό μου όλα τα αγαπημένα πρόσωπα που λείπουν. Βαρύ το ζάλο, θολά και βουρκωμένα τα μάτια, θαμπός ο ορίζοντας μα έχω μια ελπίδα πως κάποτε-σύντομα ελπίζω- θα ξημερώσει…
