Θέλω δε θέλω, σαν Έλλην, έμαθα να δίνω όρκο σε σένανε πατρίδα! Ο Διονύσιος Σολωμός έμεινε για πάντα στην ιστορία για τον Εθνικό ύμνο. Όρκο ο φαντάρος, χιλιάδες άσματα, χιλιάδες μελωδίες και τραγούδια… Τραγουδισμένα σε σένα αγαπημένη μου πατρίδα. Μην αγγίζετε αυτή τη χώρα, δεν έχει χώρο για κανέναν! Αιώνες, χρόνια υπάρχεις, με τόσα βάσανα και η ιστορία σου Ελλάδα δεν έχει σύγκριση, δεν περιγράφεται.
Πέρασες, πέρασες, αλλά πάλι (ξεμύτισες). Δίδαξες, και σε αντέγραψαν. Στοίχισες σε πολλούς, άφησες αναμνήσεις και έδωσες το χέρι σου ακόμα και σε εχθρούς σου! Τι Ενετοί και Τούρκοι, πόλεμος – μάχη. Έχασες πολλά από τα παιδιά σου, γέννησες όμως άλλα και σωτήρες. Τώρα ζεις σαν φωτεινός φάρος και το Α και το Ω της Δημοκρατίας. Αυτή είναι η Ελλάδα, η δική σου Ελλάδα, πάρε την αγκαλιά και δώσε της ότι ζητά!
Το πιο ωραίο της Ελλάδας ότι καμιά χώρα δεν μπορεί να της μοιάσει ή να έχει τα κάλλη της. Δεν μπορεί καμιά χώρα να έχει το στέμμα σου. Κράτα καλά, κι άγκυρα στο φορτίο σου να μην μπορεί κανείς να κλέψει κάτι ούτε κάτι τι!
Ας κλείσουμε την ΠΑΤΡΙΔΑ μέσα σε ένα γιγαντόσωμο δούρειο ίππο, μην αγγίζετε-απαγορεύεται.
Εσύ πατρίδα χωνεύεις τον πόνο, ξυπνάς από κάθε όνειρο και κάθε προσδοκία. Εσύ, εσύ ή χάθηκα κι όμως ο χώρος μ’ έβγαλε στο δικό σου χώρο. Έτρεξα κι ένα χέρι μού ‘δωσε την καλοσύνη σου. Πάτησα στεριά και ένας μπροστά μου με πήγε εκεί που γεννήθηκα. Μια παρέα φίλοι, φιληθήκαμε κι αυτή προσευχήθηκε. Κι είπε… αυτή είναι η χαρά. Ν’ αγαπιέστε αυτό θέλω. Πέρασα σε μια άλλη χώρα χωρίς ήλιος θάλασσα αλλά εκεί ο Θεός τα ‘κανε άνω κάτω τά ‘κανε θάλασσα. Πατριώτες στο δημοτικό σχολείο πριν και πριν είχαμε ένα ωραίο μάθημα την πατριδογνωσία, αυτό αν τόχα, θα το έκανα (στακωμένο) να μη χαλά! Θα ‘θελα να φιλούσα τους Έλληνες της ξενιτιάς.
Κλαίνε, ακούν, βλέπουν, ονειρεύονται, προσπαθούν για το πίσω έστω για λίγο. Πατρίδα, Ελλάδα. Παιδί μου, από νέα Υόρκη μάνα από Αλεξάνδρεια. Μέγα Αλέξανδρε, φυσικά ένας είναι ο γόρδιος δεσμός, που κρατά γερά! Για πάντα, την Ελλάδα. Άλλωστε η ιστορία γράφεται, διαβάζεται και συνεχίζεται.
ΥΓ. Ποιο νάναι τα’ άλλο θέμα;
Μπάμπης Τσικινάς
