Ένα από τα πρώτα χαρακτηριστικά της Βρετανικής κοινωνίας, το οποίο μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν έφυγα από την Ελλάδα πριν από χρόνια, είναι η μεγάλη και δυναμική παρουσία της ‘τρίτης ηλικίας’. Η χρήση των εισαγωγικών εδώ, οφείλεται στην επώδυνη κατανόηση μου, ότι η πλειοψηφία δεν αποδέχεται καν τον όρο.

Σε μια πρόσφατη συζήτηση με μια συνάδερφο ιστορικό, και μέσα στα πλαίσια αναζήτησης συνεντεύξεων για την ανάδειξη της τοπικής ιστορίας της πόλης, άθελα μου, χρησιμοποίησα τον όρο ‘τρίτη ηλικία’. Η σιωπή της συναδέλφου και το ανασηκωμένο φρύδι της, κατέφτασαν ολοταχώς προς απάντηση μου.

Εδώ γερνάς όταν θες. Αν θες. Ή όταν δεν έχεις άλλη επιλογή.

Οι Βρετανοί συνταξιούχοι σπουδάζουν, ασχολούνται με την τέχνη, τα κοινά, τον εθελοντισμό, ταξιδεύουν κι ερωτεύονται. Παλεύουν για μια ζωή ανεξάρτητη ως το τέλος. Πολύ δύσκολα θα δεχτούν παρατηρήσεις και πατρονάρισμα από κάποιον, του οποίου θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει κάποτε τις πάνες.

Δυστυχώς, έρχεται όμως καμιά φορά η ώρα που κάποια ασθένεια, άμεσα σχετιζόμενη με την ηλικία, αφαιρεί την πολύτιμη ανεξαρτησία. Σε μία πρόσφατη μελέτη, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακοίνωσε ότι, ο πληθυσμός της γης γερνάει ανησυχητικά και ότι, πρέπει να σταματήσουμε να προσπαθούμε να γιατρέψουμε αυτές τις ασθένειες. Αντιθέτως, πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι αναπόφευκτες και ότι ‘πάνε πακέτο’ με την ηλικία. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε σύμφωνα με τον Π.Ο.Υ., είναι να καθυστερήσουμε τις ασθένειες αυτές με το να αποκτήσουμε ‘υγιεινές συνήθειες’.

O Matt Ridley των Times όμως, θεωρεί ότι η στάση του Π.Ο.Υ. είναι μοιρολατρική και αναφέρεται στο νέο βιβλίο του Dr Fossel, ‘Η Επανάσταση των Τελομερών’. Σύμφωνα με τον πρωτοπόρο ερευνητή, γήρας δεν είναι η συσσώρευση φθοράς, αλλά η βράχυνση των τελομερών.

Δεν θα τολμήσω βέβαια να πατήσω καν στα εδάφη της επιστήμης, μόλις σήμερα το πρωί έμαθα κάτι ελάχιστα για τις αλληλουχίες DNA. Ο Ridley όμως, κάνει λόγο για το επιτυχές πείραμα του 1999, όπου οι επιστήμονες της εταιρείας Geron κατάφεραν να ανανεώσουν τα κύτταρα κάποιου ηλικιωμένου με τη χρήση τελομεράσης. Ο Dr Fossel θεωρεί ότι, το μόνο που μένει είναι η εύρεση ενός ασφαλούς τρόπου ανανέωσης των κυττάρων.

Φυσικά πιστεύω ότι κάτι τέτοιο είναι σχεδόν απίθανο.

Όμως για φανταστείτε. Ένα χάπι να γιατρεύει κάθε ασθένεια της ‘Τρίτη ηλικίας'. Το ρολόι να ξεκινά από την αρχή. Τα έξοδα περίθαλψης να μειώνονται δραματικά. Οι ενενηντάρηδες να δουλεύουν και άρα, οι συντάξεις να είναι είδος προς εξαφάνιση.

Ένα χάπι να ξαναφέρνει την χαμένη εφηβεία. Και άντε πάλι από την αρχή.

Εσείς τι λέτε? Θα πάρετε;