Ο Νόμος 1739/1987 (Νόμος Πεπονή) για την διαχείριση των υδάτινων πόρων που ψηφίστηκε στη Βουλή και που η ισχύς του άρχισε το 1988, μαζί με την μετέπειτα οδηγία πλαίσιο 2000/60/ΕΕ της Κοινοτικής δράσης προστασίας των νερών, εισάγει μια σύγχρονη αντίληψη αντιμετώπισης των Υδατικών πόρων, με βασική διάταξη ότι το νερό χαρακτηρίζεται ΕΘΝΙΚΟ ΦΥΣΙΚΟ ΑΓΑΘΟ και κατοχυρώνεται ως μέσο για την εξυπηρέτηση των αναγκών του κοινωνικού συνόλου , ενώ προσδιορίζει ότι :
Η ύδρευση προηγείται όλων των άλλων χρήσεων.
Αναφέρεται επίσης, μεταξύ άλλων, στο δικαίωμα χρήσης και στον τρόπο διάθεσης με τα αντισταθμιστικά οφέλη, όταν προκύπτουν κ.λ.π., με βάση πάντα τις οικονομικές και περιβαλλοντικές παραμέτρους, αλλά και την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ.
Αφορμή της συνοπτικής υπενθύμισης των παραπάνω αποτελεί το υπόμνημα των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής του Πλατύ Ποταμού, που διάβασα κατά καιρούς στον τύπο με τα αιτήματα τους, παράλληλα με την ενημέρωση τους στο Δημαρχείο Αμαρίου από εκπρόσωπο των μελετητών, που παρακολούθησα, όπου επαναλαμβάνουν ότι η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ τους για την κατασκευή του φράγματος περνά αποκλειστικά και μόνο από την ικανοποίηση των γραπτών αιτημάτων τους.
Διαπίστωσα για άλλη μια φορά την έλλειψη ουσιαστικής και αντικειμενικής ενημέρωσης των, πράγμα που δίκαια διαμαρτύρονται, αλλά και την μέχρι πρότινος έλλειψη συντονισμού και αξιολόγησης των αιτημάτων τους, όπως έχω αναφερθεί γενικότερα και στο παρελθόν (Ρέθεμνος 11/05/03).
Διαπίστωσα επίσης την προκατάληψη που τους διακατέχει, φοβούμενοι την συμμετοχή των Ηρακλειωτών στην εκμετάλλευση, καθώς και το προς αποφυγή «κακό» προηγούμενο όπως ισχυρίζονται, με το φράγμα των Ποταμών Αμαρίου.
Θεωρώ θεμιτή την επιδίωξη των αντισταθμιστικών οφελών, πάντα στα πλαίσια της πραγματικής εκτίμησης και της κοινωνικής αναγκαιότητας, πέρα από ιδιοτελή συμφέροντα και κομματικές σκοπιμότητες, που ευτυχώς στην περίπτωση Πλατύ σήμερα δεν διαφαίνονται πλέον, αλλά και των οικονομικών δυνατοτήτων, χωρίς τον κίνδυνο ματαίωσης ή επιζήμιας καθυστέρησης κατασκευής του κυρίως έργου, διότι όπως λέγεται :
«Δεν αρκεί μόνο να έχεις δίκιο όταν δεν ξέρεις να το διεκδικείς»
Πιστεύω απόλυτα και το έχω ξαναγράψει (Ρ.Ν.24/08/04), ότι η συμμετοχή των Ηρακλειωτών στην εκμετάλλευση του έργου για να επωφεληθούν και αυτοί από το ΠΕΡΙΣΕΥΜΑ των νερών, με το αζημίωτο βέβαια, αποτελεί μια συμπληρωματική δύναμη για την επίσπευση κατασκευής του, προς όφελος βασικά των Αμαριωτών, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται αυτή την περίοδο με τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες που περνά η χώρα.
Ας μην ξεχνάμε ότι οι δέκα βουλευτές έχουν μεγαλύτερη … πειθώ από τους δύο.
Τολμώ να εκφράσω τον προβληματισμό μου για την πορεία του έργου, βασιζόμενος στην προσωπική μου πολύχρονη εμπειρία των εικοσιένα (21) χρόνων ΟΑΔΥΚ, που έζησα στο κέντρο γεγονότων με λάθος συμπεριφορές και αιτήματα, κυρίως των νερών Αργυρούπολης και του Φράγματος των Ποταμών, με τα επιζήμια οικονομικά και χρονικά αποτελέσματα, τόσο για το δημόσιο συμφέρον, τα ίδια τα έργα, αλλά και για τους ίδιους τους κατοίκους των ενδιαφερομένων περιοχών.
Όσο για το προς αποφυγή «κακό» προηγούμενο του Φράγματος Ποταμών, αφορμής δοθείσης, για όσους Αμαριώτες καλόπιστα το επικαλούνται, σίγουρα δεν γνωρίζουν ούτε φαντάζονται τους αγώνες ένταξης του σε οικονομικό πρόγραμμα με την ΜΕΡΙΚΗ ΕΣΤΩ χρηματοδότηση του για ξεκίνημα (η αρχή το ήμιση του παντός) για να μη χαθεί το έργο και την κατοχύρωση ολοκλήρωσης του στην συνέχεια, όπως και έγινε.
Η ΜΕΡΙΚΗ αξιοποίηση του μέχρι σήμερα, με τις μελλοντικές προοπτικές του, αποδεικνύει το τεράστιο μέγεθος των δυνατοτήτων για την πολλαπλή ανάπτυξη που μπορεί να προσφέρει στον τόπο, απλώς περιμένει την ΠΛΗΡΗ αξιοποίηση και την προστασία έργου και νερών από τυχόν παράνομες ανθρώπινες εκμεταλλεύσεις, για να ανταποκριθεί στην σκοπιμότητα και αναγκαιότητα κατασκευής του.
Προσωπικά, γνωρίζω και έζησα τις συμπληγάδες που πέρασε με τις κάθε είδους αρνητικές πολιτικές παρεμβάσεις και ανθρώπινες συμπεριφορές με αποτέλεσμα την αύξηση του χρόνου και του κόστους κατασκευής του.
Θεωρώ ότι αποτελεί επίτευγμα η ολοκλήρωση, βασικά του κυρίως Φράγματος, που με τις τότε συνθήκες πιστεύω ότι μόνο ένας ΟΑΔΥΚ με το προσωπικό του, με όποια λάθη και αν του χρεώνουν, θα άντεχε να το κατασκευάσει και το κατάφερε.
Τα βασικότερα «λάθη του», όχι αυτά που του χρεώνουν μερικοί πολέμιοι του για να το υποβαθμίσουν ακόμα και σήμερα, αφορούσαν το μέγεθος της κοινωνικής ανοχής (προσωπικά συνυπεύθυνος) προς όφελος των ιδιοκτητών γης, και η επαναδημοπράτηση αποπεράτωσης του κυρίως Φράγματος για λόγους διαφάνειας (Κ.Ε. 04/11/00).
Επανερχόμενος σε ότι αφορά το Φράγμα Πλατύ, ύστερα και από την πολύχρονη κυρίως πολιτική ταλαιπωρία και καθυστέρηση σύνταξης και χρηματοδότησης των μελετών, ας μην χαθεί και πάλι η ευκαιρία προώθησης του, παρερμηνεύοντας την έννοια της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ, με διχαστικές λεπτομέρειες, για να μην μετατραπεί σε ένα νέο… Αμαριώτικο δρόμο.
Μήπως κάποτε οι Αμαριώτες, έστω και με τους λιγότερους ψήφους στο Νομό, που αποτελούσε ένα από τα βασικά πολιτικά κριτήρια του παρελθόντος, αποφασίσουν να προβούν σε μια οργανωμένη Παναμαριώτικη συστράτευση διεκδίκησης, πάντα στα νόμιμα πλαίσια, αντί των μέχρι χθες Παναμαριώτικων Συνεδρίων και των τότε επιτροπών χωρίς συνέχεια; ( επιστολή μου, Ρέθεμνος 03/08/03)
Η φυσική ομορφιά και η Αμαριώτικη φιλοξενία δυστυχώς ΔΕΝ αρκούν από μόνες τους.
Μήπως θα ήταν ευκαιρία ένα από τα αντισταθμιστικά οφέλη να αφορά και την υλοποίηση του αιτήματος της Περιφέρειας Κρήτης προς το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης (1789/31-12-13) για την παραχώρηση χρήσης γης πέριξ της Σχολής Ασωμάτων για την δημιουργία του Ερευνητικού Μεσογειακού Αγροτοκτηνοτροφικού Κέντρου, με αποτέλεσμα την πολλαπλή ανάπτυξη, όχι μόνο του Δήμου Αμαρίου αλλά ολόκληρης της Κρήτης, πέρα από τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας;
Να ξαναναφερθώ στην επίκαιρη δήλωση (Ρ.Ν.03/07/14) του Γ.Δ. Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρου Ρακιντζή που λέει : «Είναι ανάγκη να ανακαλύψουμε όλοι μας σ’ αυτή τη χώρα τις έννοιες της ατομικής ευθύνης και του δημόσιου συμφέροντος, θεμελιώδεις έννοιες στήριξης κάθε οργανωμένης κοινωνίας και κάθε σοβαρού κράτους».
Για να κλείσω ξαναγράφοντας το σκεπτικό ότι :
«Κάθε χώρα είναι αντάξια του λαού της, σύμφωνα πάντα με τις συμπεριφορές και τις επιλογές του».
Υ.Γ. Οι παραπάνω προσωπικές μου απόψεις και ανησυχίες σχετικά με το έργο, δεν έχουν καμία κριτική πρόθεση σε προσωπικό, συλλογικό, ή κομματικό επίπεδο αλλά μόνο την υπενθύμιση προς αποφυγή ανθρώπινων λαθών συμπεριφοράς του παρελθόντος, για να μην χαθεί μια από τις σπάνιες ευκαιρίες ανάπτυξης του Αμαρίου, που δύσκολα θα ξαναπαρουσιαστεί στο μέλλον.
Μιχάλης Ηλιακάκης
Πρώην Προϊστάμενος Ο.Α.ΔΥ.Κ.
