Το μικρό αγόρι του σημερινού άρθρου μπήκε στο πτωχοκομείο του Lambeth το 1895, σε ηλικία μόλις έξι χρόνων. Ήταν ο γιος μιας τραγουδίστριας βαριετέ, η οποία ήταν σε διάσταση με τον αλκοολικό πατέρα του. Η δεύτερη τραγωδία ακολούθησε όταν εκείνη έχασε τη φωνή της, και κατά συνέπεια, το άνετο εισόδημα που της επέτρεπε μέχρι τότε να συντηρεί τα δύο της παιδιά. Η άνιση μάχη με την εξαθλίωση είχε ξεκινήσει.
Η άτυχη γυναίκα πουλούσε ένα- ένα τα υπάρχοντα της, και ξεκίνησε να εργάζεται σαν μοδίστρα. Τα χρήματα δεν ήταν ποτέ αρκετά. Για να συντηρήσει τους γιους της, μετακόμιζε σε ολοένα και φτωχότερα διαμερίσματα. Στο τέλος παραδόθηκε στο έλεος του πτωχοκομείου του Lambeth, στο Λονδίνο.
Τα αγόρια, που αρχικά είχαν ενθουσιαστεί με τις νέες ‘περιπέτειες΄, σύντομα προσγειώθηκαν απότομα στην σκληρή ζωή του πτωχοκομείου. Το ίδρυμα τα πήρε από τη μητέρα τους και τα μετέφερε στο ορφανοτροφείο του Hanwell. Το εξάχρονο, και μικρότερο, αγόρι, σύντομα χωρίστηκε από τον αδερφό του και υπέμενε καθημερινές σκληρές τιμωρίες.
Δώδεκα μήνες μετά, η μητέρα των αγοριών κατάφερε να τα πάρει ξανά κοντά της και, για μερικούς μήνες μόνο, να τα συντηρήσει μόνη της. Η ‘ευημερία’ ήταν εφήμερη. Πάσχουσα από βαριά κατάθλιψη πλέον, κατέρρευσε και μπήκε σε άσυλο. Το μικρό αγόρι τέθηκε υπό την προστασία του αλκοολικού πατέρα του, ενώ ο μεγαλύτερος αδερφός του ξεκίνησε εκπαίδευση για να βρει δουλειά στο Βρετανικό ναυτικό. Όπως ήταν αναμενόμενο, η ζωή του μικρού αγοριού δεν έγινε πιο εύκολη. Ο πατέρας του πέθανε μετά από μερικά χρόνια, από κίρρωση του ήπατος. Το ίδιο το αγόρι ξεκινούσε μια νέα περιπέτεια.
Δεν πρόκειται για άλλον από τον γνωστό σε όλους μας Charlie Chaplin, τον γνωστό ‘Σαρλώ’ των ασπρόμαυρων ταινιών, των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα.
Συχνά, η ιστορική έρευνα μπορεί να αποδειχτεί αρκετά οδυνηρή. Ιδιαίτερα όταν εξετάζονται ψήγματα περασμένων εποχών από ‘κάτω προς τα επάνω’. Όταν δηλαδή ψάχνουμε να απαθανατίσουμε τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, όχι όμως όπως τα καταγράφουν οι ‘άνωθεν’ ερευνητές ή σχολιαστές της εποχής, αλλά από τις μαρτυρίες των ίδιων των φτωχών.
Η άκρως αληθινή ιστορία του Carlie Chaplin είναι μια από τις πολλές, της σκοτεινής αυτής πλευράς του Βικτωριανού Λονδίνου. Ο τρόμος του πτωχοκομείου κατέρρευσε την πλειοψηφία των τροφίμων του. Πού και ένας όμως, σαν τον Chaplin, μετέτρεπε τον πόνο και την ανέχεια σε εφόδιο. Κανείς, για παράδειγμα, δεν θα μπορούσε να γράψει, να σκηνοθετήσει και να ερμηνεύσει καλύτερα την ταινία ‘Το Χαμίνι’, από τον Chaplin.
Παράθυρο στον κόσμο είναι η τέχνη. Κι ο κόσμος, παιδική χαρά δεν είναι…
