Η προεκλογική περίοδος που διανύουμε είναι ιδιόρρυθμη και λέγονται πολλά. Υπάρχουν δύο ερωτήματα: «Μήπως δεν έπρεπε να υπογράψουμε τη συμφωνία, να φύγουμε από την Ευρώπη και να γυρίσουμε σε εθνικό νόμισμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται;» ή «Κάναμε καλά που υπογράψαμε τη συμφωνία και παραμείναμε υπομένοντας το νέο μνημόνιο;». «Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα».
Ας πάρουμε τα γεγονότα από την αρχή. Η ελληνική οικονομία ήταν και παραμένει δεσμευμένη στον εξωτερικό δανεισμό. Γιατί; Μα εδώ και σαράντα χρόνια, μετά την μεταπολίτευση επικράτησε ο δικομματισμός και η πόλωση. Το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησε 20 χρόνια και η ΝΔ άλλα 15, ενώ τα υπόλοιπα 5 συγκυβέρνησαν οι αιώνιοι μονομάχοι αφού προηγουμένως δίχασαν τον Ελληνικό λαό, εξυπηρετώντας το πελατειακό τους σύστημα, ώστε να εναλλάσσονται στην εξουσία. Δεν εκπλήρωσαν ένα εθνικό όραμα, αλλά εφήμερες κομματικές βλέψεις. Γινόταν προσλήψεις προς τέρψη των κομματικών στρατών διογκώνοντας αναίτια το κράτος. Πακτωλός χρημάτων από επιδοτήσεις, χρηματοδοτήσεις και δάνεια μοιράστηκαν χωρίς έλεγχο. Οι επιδοτήσεις και χρηματοδοτήσεις δόθηκαν για να αναπτυχθούν οι παραγωγικοί τομείς αλλά λίγες αξιοποιήθηκαν, οι περισσότερες χαθήκαν. Όμως οι δανειστές επιθυμούν να πάρουν πίσω τα δανεικά και με τόκο. Τα συνθήματα «έξω από την ΕΟΚ», «έξω από το ΝΑΤΟ» τη δεκαετία του ΄80 ξεχάστηκαν μόλις διατέθηκαν τα χρήματα της ΕΟΚ για επενδύσεις (δημόσιες και ιδιωτικές) και ανάπτυξη. Ούτε έλεγχος υπήρξε, ούτε επενδύσεις γίνανε με προγραμματισμό και ορθολογικά. Μόνο σπατάλη, διαφθορά, ρουσφέτι, κομματική διαχείριση, πελατειακές σχέσεις κλπ. Ήταν άγνωστες οι λέξεις οργάνωση, σχεδιασμός, προγραμματισμός, αξιοκρατία, αξιοποίηση πόρων, έρευνα και ανάπτυξη. Κάποιες προσπάθειες έγιναν για μεταρρυθμίσεις στην οικονομία στις αρχές του 90 αλλά ήταν τόσο βολεμένο το σύστημα που αντέδρασε χωρίς να αντιληφθεί ότι το μέλλον δεν είναι ρόδινο. Η υπερχρέωση συνεχίστηκε ακόμη περισσότερο μετά την κρίση των Ιμίων το 1996 με στρατιωτικούς εξοπλισμούς περίπου 50 δις. Στη συνέχεια ήρθαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και αλλά 26 δις ευρώ έκαναν φτερά και άφησαν ερειπωμένες και αναξιοποίητες ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Επίσης άχρηστες αγορές τροχαίου υλικού για τον ΟΣΕ, υπερκοστολογημένες προμήθειες, δημόσια έργα ανολοκλήρωτα ή κακής ποιότητας χρέωσαν με αρκετές δεκάδες δις ευρώ τις επόμενες γενιές προς τέρψη των μερακλήδων πολιτικών αλλά και των εκδοτών φίλων τους που τα «έσπαγαν» στα μπουζούκια. Συν τοις άλλοις το 1999 το αμαρτωλό χρηματιστήριο μάζεψε το χρήμα που είχε αποταμιεύσει ο κοσμάκης εκμεταλλευόμενος την πρότερη θετική οικονομική συγκυρία.
Το 2008 οικονομική κρίση ξέσπασε στις ΗΠΑ με επίκεντρο το τραπεζικό σύστημα σε μία οικονομία που καθορίζει τους παγκόσμιους οικονομικούς δείκτες. Μετά από ένα χρόνο το 2009 οι δανειστές επηρεασμένοι από την διεθνή κατάσταση σταμάτησαν το δανεισμό, αφού ο Γιώργος Παπανδρέου ενέπλεξε το ΔΝΤ για να προβεί σε ενέργειες ελέγχου του χρέους στην Ελλάδα. Το χρέος διακρίνεται σε τραπεζικό, δημόσιο, επιχειρηματικό και στο χρέος των νοικοκυριών. Βρεθήκαμε απροετοίμαστοι, γιατί οι πολιτικοί πίστευαν ότι κάποια «κορόιδα» θα συνέχιζαν να μας δανείζουν, ενώ οι πολίτες ήταν βαθιά νυχτωμένοι για την λειτουργία της οικονομίας πεπεισμένοι από τους κυβερνώντες ότι υπάρχει «θεία από το Σικάγο». Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν διαφορετικά γιατί η ΕΕ τώρα αριθμεί 28 μέλη. Τα νεότερα προέρχονται από το πρώην Ανατολικό μπλοκ και τα μερίδια χρηματοδότησης μοιράζονται σε περισσότερα φτωχά κράτη. Η Ελλάδα έχασε την εύνοια του αδυνάτου που είχε όταν η ΕΕ αριθμούσε 15 κράτη. Οι πολιτικές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ καλλιέργησαν το κλίμα αναξιοπιστίας απέναντι στους ισχυρούς της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Βρετανία) ενώ τα 13 τελευταία κράτη διψούν για ανάπτυξη και επενδύσεις.
Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ βρέθηκε να αντιμετωπίσει στο εξωτερικό τις πιέσεις της ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ και Δανειστών και στο εσωτερικό ένα κρατικό μηχανισμό που προέρχεται από το χώρο ΠΑΣΟΚ/ΝΔ και τις ενδοκομματικές αντιρρήσεις. Δεν είχε υπολογίσει ότι στις διαπραγματεύσεις δεν υπερισχύει το δίκαιο αλλά προέχουν οι χρηματοπιστωτικές συναλλαγές. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήταν προκατειλημμένοι και δεν ήθελαν να έχουν στους κόλπους τους μία Κυβέρνηση συνεργασίας της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και ενός πατριωτικού κόμματος όπως οι ΑΝ.ΕΛΛ. που ήθελαν να καταργήσουν τα δύο μνημόνια. Ήταν και θέμα ισχύος. «Ή δέχεστε αυτά που ζητάμε ή φεύγετε» ήταν το τελεσίγραφο των Ευρωπαίων εταίρων μας, αγνοώντας ότι τα αποτελέσματα που έφεραν στην Ελληνική οικονομία τα προηγούμενα δύο μνημόνια ήταν καταστροφικά.
Η Ελληνική κρίση έχει πολλές πτυχές όπως πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, ηθικές, ανθρωπιστικές κλπ. Η θεωρητική γνώση δεν επαρκεί για να αντιμετωπιστεί το οικονομικό κατεστημένο στην ΕΕ που ελέγχεται από την Γερμανία. Η παραλαβή από μία νέα και άπειρη Κυβέρνηση ενός μη διαχειρίσιμου /βιώσιμου χρέους ως βαρύ φορτίο, με την ανεργία στο 30%, τη μείωση μισθών, συντάξεων, την αποσύνθεση της υγείας, τις μειώσεις δαπανών στην παιδεία, τη φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό από το 2009, την αποβιομηχάνιση με την μεταφορά των εργοστασίων από Ελλάδα σε άλλα Βαλκανικά κράτη, τη μείωση των αποθεμάτων χρυσού και συναλλάγματος. Σ’ αυτά προστίθενται οι τομείς της γεωργίας και κτηνοτροφίας που δέχονται μείωση των επιχορηγήσεων και φορολόγηση, οι αυξήσεις των φόρων σε επιχειρήσεις, ελεύθερους επαγγελματίες κλπ.
Ποιος Πρωθυπουργός θέλει να γίνει αντιπαθής βάζοντας αντιλαϊκά μέτρα προερχόμενος από αριστερή Κυβέρνηση συνεργαζόμενη με τους ΑΝ.ΕΛΛ. που βρέθηκε στη δίνη μιας πενταετούς κρίσης, με βίαιη κυβερνητική ωρίμανση; Ποια κόμματα θέλουν να επιβάλουν σήμερα κεφαλικούς φόρους ενώ ζητούν την ψήφο των πολιτών. Κανένα! Για να έκανε αυτή την ενέργεια ο Αλέξης Τσίπρας και να συμφώνησε ο Πάνος Καμμένος σημαίνει ότι υπήρξε το δίλημμα της χρεοκοπίας και της μετάβασης σε εθνικό νόμισμα ή της παραμονής στο ευρώ με ένα 3ο μνημόνιο που όμως δίνει τη δυνατότητα προσαρμογής, διαπραγμάτευσης για βελτίωση των όρων, ενώ θα συνεχίζεται η χρηματοδότηση για 3 ακόμα έτη. Ποια κυβέρνηση θέλει να σκοτώσει το λαό βάζοντας το κομματικό όφελος και το προσωπικό πείσμα πάνω από την διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας; Οι πιέσεις φάνηκαν έντονα στον Τουρισμό με σωρεία ακυρώσεων, στις εμπορικές συναλλαγές, στα έργα ΕΣΠΑ που πάγωσαν, στον κεφαλαιακό έλεγχο (capital control) που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κλπ. Η πραγματικότητα βασίζεται στο οικονομικό περιβάλλον και όχι σε θεωρητικές εικασίες για βοήθεια από την Κίνα και τη Ρωσία που αντιμετωπίζουν και αυτές οικονομικές πιέσεις, χωρίς να αποκλείεται μελλοντική συνεργασία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι μόνοι που θα χαίρονταν σε περίπτωση μετάβασης σε εθνικό νόμισμα, ήταν όσοι έχουν βγάλει χρήματα στο εξωτερικό.
Καθημερινά παρακολουθούμε συζητήσεις επί συζητήσεων στα ΜΜΕ. Ποιος είναι ο μεθοδευμένος σκοπός; Να κουραστούμε, να απηυδήσουμε με το πολιτικό σύστημα, να εκνευριστούμε και να απέχουμε; Το χειρότερο είναι το διχαστικό στοιχείο. Πρέπει να σκεφτούμε εάν θέλουμε το μέλλον μας να το διαχειριστούν νέες δυνάμεις που δεν έχουν φθαρεί ή παλαιές που μας υπόσχονται αυτά που θα μπορούσαν να έχουν ήδη πραγματοποιήσει και όμως μας έφερναν ως εδώ. Μόνο με σύνεση και νηφαλιότητα θα κάνουμε βήματα μπροστά. Η κάλπη θα γράψει τη δική της ιστορία και οφείλουμε όλοι να μετέχουμε σ’ αυτή.
Διαλέξτε φωτό αν και κατά τη γνώμη μου καλύτερη είναι η παρακάτω εάν το βάλετε.
