ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Οι άνθρωποι κάνουν πολλά πράγματα στη ζωή τους. Κάνουν φίλους στο σχολείο, κάνουν προβλέψεις για το μέλλον τους, κάνουν πολλές φορές τους χαζούς για να μην τσακωθούν και γενικά υποδύονται ρόλους ανάλογα με το κοινωνικό περιβάλλον ανάμεσα στο οποίο βρίσκονται. Κάνουν όμως τρία βασικά πράγματα ακόμη: υπομονή, όνειρα και εντύπωση. Όσον αφορά την υπομονή είναι βασικό προτέρημα του ανθρώπινου χαρακτήρα γιατί συνήθως όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Τα όνειρα, από την άλλη, είναι δωρεάν. Καθένας από εμάς δικαιούται να ονειρεύεται, να σχεδιάζει ένα καλύτερο αύριο για τον εαυτό του και τους ανθρώπους του, να ελπίζει γενικά. Δεν έχει σημασία αν τα όνειρα εκπληρωθούν ή παραμείνουν όνειρα. Σημασία έχει πόσο ο καθένας προσπάθησε, πόσο πολύ μάτωσε για να πετύχει. Το αποτέλεσμα δεν είναι πάντοτε το επιθυμητό, το ταξίδι δεν καταλήγει πάντα σε προορισμό, αλλά η διαδρομή είναι αυτή που μετράει. Και σε κάθε περίπτωση τα όνειρα είναι η μοναδική ευκαιρία απόδρασης από μια πραγματικότητα που δεν αντέχεται.
Πολλοί άνθρωποι κερδίζουν τις εντυπώσεις σε κάθε τους εμφάνιση, σε κάθε τους δραστηριότητα, σε κάθε τους κουβέντα. Υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας που ξεχωρίζουν, που έχουν το χάρισμα της γνήσιας επικοινωνίας με τους άλλους, άνθρωποι που δεν είναι δήθεν και η αλήθεια που εκπέμπουν τους κάνει ξεχωριστούς. Τα παιδιά συνήθως προσπαθούν να εντυπωσιάσουν τους γονείς και τους δασκάλους τους, οι έφηβοι αναλίσκονται στο να εντυπωσιάσουν κάποιο πρόσωπο του αντίθετου φύλου που τους ενδιαφέρει και οι μεγαλύτεροι -αυξανομένης της ηλικίας- σταματούν να εντυπωσιάζουν γιατί θεωρούν ότι ίσως να μην έχει νόημα, ίσως τελικά να μην αξίζει τον κόπο. Έτσι όσο ο άνθρωπος μεγαλώνει αρχίζει να κάνει περισσότερη υπομονή, λιγότερα όνειρα και ελάχιστη εντύπωση.
Κι όμως. Όπως σε κάθε κανόνα, έτσι και σε αυτόν υπάρχουν εξαιρέσεις. Η ηλικία δεν είναι πάντοτε κριτήριο, οι μεγάλοι δικαιούνται κι αυτοί να ονειρεύονται και να εντυπωσιάζουν. Δεν το συναντάς συχνά, αλλά πολλές φορές συμβαίνει. Κι είναι ωραίο να βλέπεις ηλικιωμένους να κάνουν σχέδια, να περιποιούνται τον εαυτό τους, να μιλάνε και να κρέμεσαι από τα χείλη τους, να αυτοσαρκάζονται σχετικά με τις ρυτίδες τους, να μην εγκαταλείπουν τις ελπίδες τους. Είναι όμορφο να βλέπεις καθαρά πρόσωπα μεγάλων ανθρώπων, οι οποίοι έχουν αφήσει πίσω τους καθαρή τη στράτα, να σε συμβουλεύουν και να νιώθεις την πείρα μιας ζωής να σου προσφέρεται απλόχερα. Είναι μεγαλειώδες να βλέπεις παππούδες να κρατάνε από το χέρι τα εγγόνια τους και να διασχίζουν το δρόμο, είναι ανεπανάληπτο να βλέπεις οικογένειες να μαζεύονται για να φάνε μαζί τις Κυριακές και είναι εξαιρετικά ανιδιοτελές και υπερβατικό το γεγονός ότι κάποιοι φυτεύουν δέντρα στον ίσκιο των οποίων δεν θα προλάβουν να καθίσουν.
Υπομονή, όνειρα κι εντύπωση λοιπόν φίλες και φίλοι. Γέλιο στην κακία των ανθρώπων, όνειρα μέσα στην απογοήτευση και στη μαυρίλα, εντύπωση μέσα σε ένα κόσμο που θέλει καλά κουρδισμένα στρατιωτάκια να ακολουθούν συγκεκριμένες διαδρομές και πορείες ζωής. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι αγέλαστοι και οι ξινοί άνθρωποι. Ποτέ δεν ζήλεψα εκείνα τα στρατιωτάκια, τα αμίλητα, τα ακούνητα, τα αγέλαστα. Κι ενώ παλιά δεν είχα υπομονή, τώρα απορώ που βρήκα μέσα μου τόση. Πικραίνομαι για τα όνειρα που κάποιοι μου τσάκισαν, λυπάμαι για τη ζωή μου που κάποιοι άλλοι θέλησαν να γκρεμίσουν. Και μέσα από τον ορυμαγδό της λυσσώδους λαίλαπας που εξαπέλυσαν κατάλαβα τούτο: ότι δεν μοιάζω με εκείνους, ότι μου κάνει εντύπωση η υπομονή μου, ότι τα όνειρα που μου σκότωσαν δεν με άλλαξαν. Με έκαναν ανθεκτικότερο και καλύτερο. Κι αυτό είναι που τους ενοχλεί. Η αναμεμειγμένη με μίσος απορία στο πρόσωπό τους όταν τους συναντάω, επειδή ονειρεύομαι, υπομένω κι εντυπωσιάζω μια στάλα ακόμη…
