Ο γυρισμός στη καθημερινότητα είναι γεγονός. Τα σχολεία έχουν ανοίξει, και η ζωή μπήκε ξανά στη ρουτίνα. Εκείνη την άσπονδη φίλη που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι τρως μεσημεριανό κάθε τρείς ώρες. Ο χρόνος σε αγώνα ταχύτητας ξανά.
Όλοι μιλάνε για τις καλοκαιρινές διακοπές. Τις γεμάτες μπαταρίες, τα παραπανίσια κιλά και τα καινούρια μέρη που επισκέφτηκαν. Όλα πανέμορφα και μαγικά. Ζεστές μέρες, γαλάζιες θάλασσες, καλό φαγητό και εξερευνήσεις.
Ένας ολόκληρος χρόνος κυλάει για δύο καλοκαιρινές εβδομάδες, που υποτίθεται ότι πρέπει να είναι ξεχωριστές και αξέχαστες. Είμαστε πολέμιοι της καθημερινότητας, και φυτοζωούμε όλο το χρόνο για να ‘ζήσουμε’ δύο εβδομάδες. Λες και η καθημερινή ζωή είναι κάτι που πρέπει να αποφεύγεται.
Αυτός είναι ο παλιός τύπος τουρισμού.
Απ’ ότι ακούω όμως, η μόδα έχει αρχίζει και αλλάζει. Σύμφωνα με τους Times, η Ιαπωνία έχει παρουσιάσει στην ανθρωπότητα ένα νέο είδος τουρισμού. Τον θανατουρισμό.
Ναι, καλά διαβάσατε.
Ο ‘θανατουρισμός’ είναι ένα νέο παγκόσμιο φαινόμενο. Σκοπός του είναι να υπενθυμίσει τη μεγάλη αξία της καθημερινότητας και το κόστος του εφησυχασμού. Οι παραθεριστές βυθίζονται σκόπιμα στη μιζέρια, τη καταστροφή και το θάνατο. Το Γιαπωνέζικο περιοδικό Dark Tourism Japan αντικατοπτρίζει αυτή την τάση, και δημοσιεύει αφιερώματα σε ασυνήθιστους τουριστικούς προορισμούς όπως ένα τοπικό λεπροκομείο, την Τσετσενία, το κοιμητήριο της Fontanelle στη Νάπολη, το μουσείο Aceh της Ινδονησίας, το οποίο είναι αφιερωμένο στο τσουνάμι του 2004, και επίσης ημερήσιες εκδρομές στην κατεστραμμένη κι ερειπωμένη Fukushima. Μάλιστα, οι εκδρομές στη Fukushima συνοδεύονται από χάρτες της ερειπωμένης περιοχής και χρήση μετρητών Geiger, προς ανίχνευση ραδιενέργειας.
Οι Γιαπωνέζοι παραθεριστές επιστρέφουν μελαγχολικοί από τις μακάβριες διακοπές τους, που όπως είπαμε, στοχεύουν στην διορθωτική καθοδήγηση ενάντια στον εφησυχασμό. Πιστεύω όμως ότι, ένα τέτοιο είδος διακοπών ίσως λειτουργεί και σαν μια εσωτερική προσωπική δόνηση. Από εκείνες που υπενθυμίζουν ότι η καθημερινότητα μας, από την οποία προσπαθούμε μετά μανίας να ξεφύγουμε που και που, ίσως είναι πιο όμορφη απ’ ότι θέλουμε να πιστεύουμε. Ίσως να μας γονατίζει καμιά φορά με τα προβλήματα της, όμως αν κοιτάξουμε γύρω μας, πάντα υπάρχει κι ένα χειρότερο πρόβλημα από το δικό μας.
Χρειάζεται άραγε να παραθερίσουμε σε Γιαπωνέζικο λεπροκομείο ή την ερειπωμένη Fukushima για να εκτιμήσουμε την καθημερινότητα μας?
Η μητέρα με την οποία συνομιλώ έξω από το σχολείο, μόλις έχει γυρίσει από τις διακοπές της. Πήγε στη Γαλλία. Είδε ξακουστές ομορφιές και γέμισε τις μέρες της με δραστηριότητες. Όμως δεν γύρισε πιο ευτυχισμένη. Αντιθέτως. Βλέπετε, μαζί με τα καλοκαιρινά της, πακέταρε και τα προβλήματα της και τα κουβαλούσε στη Γαλλία για δεκαπέντε μέρες.
Ίσως έπρεπε να είχε πάει στην Ιαπωνία…
