Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Ο κυκλικός χαρακτήρας της ιστορίας, γεγονότα που επαναλαμβάνονται, καθώς σχετίζονται με διαχρονικές καταστάσεις που αφορούν τον άνθρωπο, όπως η δικαιοσύνη, η ισχύς, η λογική και το πάθος, αναδεικνύει τη διδακτική αξία της γνώσης του ιστορικού παρελθόντος για τον άνθρωπο, προκειμένου να αποφύγει λάθη και να σχεδιάσει καλύτερα το μέλλον.
Ο Γερμανός φιλόσοφος Καρλ Μαρξ, έδωσε τη δική αντίληψη όσον αφορά αυτό τον κυκλικό χαρακτήρα, διατυπώνοντας το γνωστό απόφθεγμα «Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα». Πράγματι, οι διπλές εκλογές πριν από 100 ακριβώς χρόνια (Μάρτιο και Δεκέμβριο του 1915) εγκαινίασαν τον πρώτο εθνικό διχασμό του 20ου αιώνα, απότοκο του οποίου υπήρξε η μικρασιατική καταστροφή. Μνήμες από εκείνες τις μαύρες σελίδες της ιστορίας μας ξύπνησαν κατά τη θλιβερή επέτειο της περασμένης εβδομάδας. Το 2015 το τριπλό κάλεσμα στην κάλπη ποια εποχή θα εγκαινιάσει; Μία νέα τραγωδία, καθώς η διχαστική ρητορική φουντώνει ολοένα και περισσότερο; Μία φάρσα από εκείνους τους πολιτικούς που περιφέρονται ως γραφικές φιγούρες στους επικίνδυνους ατραπούς των ιδεοληψιών τους;
Ο κόσμος έχει κουραστεί με αυτές τις ψεύτικες ρητορείες, που βαθαίνουν την ύφεση, που πλαταίνουν τον ζόφο της απελπισίας. Υποσχέσεις, που δεν σχετίζονται με την πραγματική οικονομία και αναπόφευκτα μένουν απραγματοποίητες. Μεταρρυθμίσεις, που στηρίζονται σε φοροεπιδρομές και σε οριζόντιες απολύσεις και μοιραία οδηγούν σε αύξηση της ανεργίας και διόγκωση του χρέους. Πελατειακές σχέσεις, που παρά την όποια οικονομική δυσπραγία, συντηρούνται από τις κυβερνητικές επιλογές. Σκάνδαλα σε τράπεζες και σε κρατικές υπηρεσίες, τα νήματα της διαπλοκής που κινεί ένα ισχυρό καρτέλ εγχώριων συμφερόντων. Κι όλα αυτά τα βλέπουν οι ταλαίπωροι πολίτες να συμβαίνουν ξανά και ξανά, έχοντας την αίσθηση πως ζουν την ημέρα της Μαρμότας!
Η χώρα θα πρέπει επιτέλους να κυβερνηθεί. Αλλά να κυβερνηθεί μακριά από μικροκομματικά συμφέροντα και πολιτικές διχασμού. Να συσπειρωθούν οι δυνάμεις που θέλουν το καλό της χώρας και να δουν πώς θα αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της και τα προβλήματα της πραγματικής οικονομίας, έχοντας ένα ρεαλιστικό σχεδιασμό, που θα ευνοήσει νέες επενδύσεις. Η Ελλάδα θα μπορούσε να αποτελέσει κέντρο παγκόσμιου τουρισμού. Κι όμως αντί να ενισχυθεί αυτός ο πυλώνας της οικονομίας, δέχεται αλλεπάλληλα χτυπήματα (αύξηση φορολογίας, πολιτική αστάθεια, έλεγχος κεφαλαίων, προβλήματα τροφοδοσίας, εκφοβισμός για πιθανή χρεωκοπία), μετατρέποντας τον ελληνικό παράδεισο σε φοβερό εφιάλτη για όλους τους παράγοντες του τουρισμού.
Το νέο κυβερνητικό σχήμα (που εύχομαι να προκύψει μετά τις εκλογές και να μην συρθούμε σε μια νέα πολιτική δίνη αστάθειας) θα πρέπει να στοχεύσει στην πάταξη της γραφειοκρατίας, να εκσυγχρονίσει τις δομές του κράτους, να φτιάξει θύλακες αξιοκρατίας στον δημόσιο χώρο, ώστε κι οι πολίτες να πάψουν να βλέπουν το κράτος εχθρικά. Να καταστήσει ανταποδοτικούς τους φόρους και να δημιουργήσει ένα σταθερό φορολογικό περιβάλλον, για να επέλθει μία οικονομική ομαλότητα.
Τώρα, όμως, που διάγουμε άλλη μία προεκλογική περίοδο, με τα οικονομικά βάρη να γονατίζουν τις στρατιές των ανέργων, τους φόρους να συνθλίβουν τις εναπομένουσες υγιείς επιχειρήσεις, αυτό που επείγει είναι να δοθεί ένα τέλος στον λαϊκισμό, στα όμορφα λόγια που εκείνοι μας λένε και στα ωραίες υποσχέσεις, που εμείς θέλουμε να ακούμε. Σε περίοδο κρίσης ο λαϊκισμός εντείνεται και οδηγεί σε φανατισμό και σε πόλωση, οδηγώντας στην ολοκληρωτική κατάρρευση της οικονομίας και την αποδόμηση της κοινωνίας.
Σε μία αντίστοιχη καμπή της ιστορίας μας, πριν από 120 χρόνια, στις εκλογές του 1895 ο εκσυγχρονιστής, αλλά και συντελεστής του «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» Τρικούπης ηττάται από τον παλαιοκομματικό δημαγωγό Δηλιγιάννη, που βασιζόταν σε κομματάρχες και ρουσφέτια κι είχε προεκλογικά υποσχεθεί την ανακούφιση του λαού από τα άδικα φορολογικά μέτρα. Ο εκλογικός αυτό θρίαμβος του λαϊκιστή Δηλιγιάννη οδήγησε την Ελλάδα σ΄ ένα καταστρεπτικό πόλεμο εναντίον της Τουρκίας το 1897, στην εγκατάσταση του Διεθνούς Οικονομικού Έλεγχου και στην μετανάστευση 300.000 εξαθλιωμένων από την οικονομική ανέχεια επαρχιωτών προς την Αμερική.
Πρέπει, επιτέλους, να διδαχτούμε από τα λάθη μας. Διαφορετικά, κι αυτές οι εκλογές θα περάσουν στην ιστορία ως μία επαναλαμβανόμενη τραγική φάρσα.
