ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Όταν ξεκινάς να φτιάξεις κάτι νέο, κάτι καινούριο που θέλεις να αργήσει να το αντιγράψει ο ανταγωνισμός, τότε δεν παίζεις, δεν κοροϊδεύεις τον κόσμο, δεν ανακυκλώνεις παλιά υλικά. Άμα θέλεις να φτιάξεις κάτι σωστό, κάτι εναλλακτικό, κάτι ξένο από το υπάρχον, δεν αντιγράφεις, δεν κουβαλάς ιδεοληψίες. Καις τα πλοία σου και προχωράς με θάρρος στη στεριά, πολεμάς, πληγώνεσαι, αντέχεις και νικάς στο τέλος. Όταν φτιάχνεις ένα πολιτικό σχηματισμό που φιλοδοξεί να αλλάξει την Ελλάδα και την Ευρώπη δεν επιλέγεις το ρατσισμό και τον αυταρχισμό. Δεν καλλιεργείς την εγωπάθεια, την αλαζονεία, την ιδιοτέλεια, την υποκρισία, την προπαγάνδα και το ψέμα. Αντλείς μέσα από την κοινωνία ότι καλύτερο διαθέτει, δεν λυγίζεις, δεν σπας.
Η αρνητική πλευρά της κοινωνίας θα είναι πάντα ισχυρή και παρούσα. Αν θέλεις να είσαι το νέο και όχι το παλιό την καταστέλλεις, την εκμηδενίζεις, την πολεμάς. Δεν πουλάς τσαμπουκά και μόλις σου τραβήξουν το αυτί υπογράφεις και γυρνάς πίσω σαν βρεγμένη γάτα, λανσάροντας μάλιστα ως επιτυχία την ήττα σου. Αν πραγματικά επιθυμείς να γράψεις Ιστορία, ενθαρρύνεις τους διστακτικούς, καλλιεργείς την αξιοκρατία, αναπτύσσεις τη συλλογικότητα, προωθείς την αλληλεγγύη, επιβάλλεις την πολυφωνία, δίνεις χώρο στη διαφάνεια, επικροτείς την αυτοθυσία, υιοθετείς την ισότητα, σέβεσαι την ελευθερία. Η ριζική αλλαγή αντιλήψεων γίνεται για σένα υπέρτατο καθήκον.
Όταν θέλεις να μετράς σαν πολιτική οντότητα φτιάχνεις τη δική σου προσωπική ταυτότητα. Χτίζεις στη βάση αρχών και αξιών που θα έπρεπε να έχεις. Όταν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας σε εμπιστεύεται, αγκαλιάζει το εγχείρημά σου και πείθεται από το επιχείρημά σου, τότε αυτούς δεν τους πουλάς. Όταν οι πολλοί στρίβουν Αριστερά εσύ δεν τους βγαίνεις από Δεξιά, δεν τους ρίχνεις τρία φάσκελα, ένα το Φλεβάρη, ένα τον Ιούλη κι ένα τον Αύγουστο. Είναι εκείνοι που σε στήριξαν με κόστος, είναι οι ίδιοι που υπέταξαν τους φόβους τους, είναι τα παιδιά που είπαν «Όχι» κόντρα σε Θεούς και Δαίμονες. Κι αυτό το «Όχι» είναι μετρήσιμο, δεν υπόκειται σε στρεβλώσεις και προφανώς δεν μπαίνει στο χειρουργείο για επέμβαση αλλαγής φύλου.
Σε αυτή την ιστορική στιγμή όμως εσύ έκανες πίσω. Μας πούλησες, μας πρόδωσες. Εμείς πανηγυρίζαμε στο Σύνταγμα κι εσύ ένα δρόμο πιο πάνω είχες κρεμάσει μαύρες πλερέζες. Και το χειρότερο; Έκανες κάτι που δεν πίστευες κι αφού το ξετέλεψες και δε σου βγήκε, το πρόδωσες. Και μετά είπες να κάνεις εκλογές προτού σε πάρουν χαμπάρι. Όχι, συγγνώμη, αλλά δεν πάει έτσι. Όταν ηγείσαι δεν παραιτείσαι. Όταν οδηγείς ένα λαό στην υποτιθέμενη αξιοπρέπεια που θα του χάριζες, δεν κιοτεύεις. Μένεις εκεί και παλεύεις μέχρι τέλους. Κι αν πέσεις, έπεσες. Στη χειρότερη περίπτωση θα σε θυμούνται, θα έχεις αποχωρήσει τουλάχιστον ένδοξα.
Τώρα λες ανερυθρίαστα πως δεν χαρίζεις το «Όχι» σε κανέναν. Ίσως επειδή το πούλησες. Ενώ τα ήξερες όλα τώρα αρνείσαι να ξέρεις. Μαζί σου αρνούνται να σε ξέρουν και οι σύντροφοί σου που έφυγαν και τώρα τους πετροβολάς γιατί αυτοί συνεχίζουν να λένε τα ίδια. Ήταν πολύ εγωιστικό να θέλεις να τους σύρεις στα μονοπάτια που έφτυνες πριν. Και τώρα που το στραπατσάρισμα των ξένων ήρθε να προστεθεί στη δική σου ιδεολογική κακοποίηση είναι αργά για δάκρυα. Το ψέμα ξέρεις, έχει κοντά ποδάρια. Κρίμα για την γνήσια Αριστερά, κρίμα για εκείνους που σας πίστεψαν. Δεν υπήρξατε ποτέ δύναμη αλλαγής, δεν τηρήσατε τίποτα από όσα υποσχεθήκατε, παίξατε με την κοινωνία, δεν ανταποκριθήκατε στις υποχρεώσεις σας, κάνατε μπάχαλο μια χώρα μέσα σε ένα εξάμηνο και τελικά μείνατε μετεξεταστέοι για το Σεπτέμβριο. Πολύ κακό για το τίποτα τελικά. Εδώ είναι Βαλκάνια σου το ‘πα, δεν είναι παίξε, γέλασε και σώπα…
