Εκεί, στου κόσμου την πλατεία ένοιωσα μόνος,
εγώ… και μάνα και σύζυγος και παιδιά,
τόσο μόνοι, αβοήθητοι, τρεμάμενα φύλλα,
ναι, στην πλατεία της ασπλαχνίας του κόσμου.
Και γύρω μου κλάματα και πόνος κι αναστεναγμοί,
καυτά δάκρυα πικρίας σε παιδικά μάγουλα,
βουβά αναφιλητά απόγνωσης και στέρησης,
ναι ,εκεί στην πλατεία της απονιάς του κόσμου.
Τι να κάνω, λοιπόν …πέστε μου…δώστε το χέρι σας…
για λίγο θάρρος, ένα ακούμπισμα στον ώμο φιλικό,
ένα χαμόγελό σας ,τη λάμψη των ματιών σας,
για τα παιδιά μου… για την αγάπη του Θεού σας !
Ακούστε με σας παρακαλώ…ακούστε …τώρα…
ακούστε την κραυγή της καρδιάς μου και διαβάστε…
ακούστε και των παιδιών μου, σας ικετεύω… ακούστε …
και διαβάστε τις λέξεις της προσφυγιάς…
Ναι , αφήστε την καρδιά σας να κατανοήσει…
έστω για ένα λεπτό…μια πράξη θυσίας είναι …
για μένα τον ξένο, τον ταλαιπωρημένο,
για μένα , που δεν έχει μια στιγμή ζωής…
Αλήθεια, πώς να σας το πω.. πώς να το εξηγήσω…
ποια γλώσσα αντέχει η κατανόησή σας,
μιλήστε ..ανοίξτε την πόρτα της καρδιάς σας,
για ένα χαμόγελο μόνο…για μένα …τον ξένο.
Ναι, ξένος ήμην και δε με φιλοξενήσατε …
δε χαρήκατε που με είδατε,
δεν ανοίξατε την αγκαλιά σας …
και κυνικά με θεωρήσατε βάρος στην άνεσή σας.
Ξένος ήμην, αυτό είναι το όνομα μου…
έτσι με γνωρίζει όλος ο κόσμος,
ένας ξένος τρεμάμενο φύλλο του φθινοπώρου,
φοβισμένος ,πάροικος, αποδιωγμένος, της θάλασσας σύντροφος.
Ναι, ξένος ήμην ,δίχως άλλα στοιχεία, δίχως όνομα…
ένας ξένος στην πλατεία της γραφειοκρατίας του κόσμου,
που ξέχασε ότι είμαι κι εγώ φίλος και αδελφός του…
ένας φτωχός και παραπεταμένος αδελφός του.
Ναι,ξένος ήμην ,όπως κι ο Χριστός !
Μτ 25.35
