ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Και άλλα πολλά. Η ακροτελεύτια φράση της γενικότητας. Και τα λοιπά. Η συμπύκνωση της αοριστίας. Υπάρχει και σε συντόμευση: κ.τ.λ. ‘Έτσι για υπόμνηση μια και περάσαμε από τον καιρό της δημιουργικής ασάφειας στην εποχή της σκληρής πραγματικότητας. Κάπως έτσι αφού αποφασίσαμε με το ζόρι να επιβεβαιώσουμε για μια ακόμη φορά την ευρωπαϊκή πορεία και ταυτότητα της χώρας. Και αυτό το λέμε εμείς και το πιστεύουν και πολλοί άλλοι ενώ το ασπάζονται και άλλοι πολλοί. Έτσι για να δώσουμε τόνο και πάθος στους ισχυρισμούς μας, για να δείξουμε ότι πίσω από εμάς κρύβονται μυριάδες, ότι με ένα μας νεύμα μπορούμε να ξεσηκώσουμε το λαό, ότι κουνώντας απλά και μόνο το μικρό μας δαχτυλάκι μπορούμε να κάνουμε επανάσταση. Στον φαντασιακό εξωτερικό εχθρό που κατασκευάσαμε φορτώνουμε όλα μας τα λάθη, όλες μας τις στραβές, όλα μας τα ανομήματα. Εμείς είμαστε τα θύματα που τα ανάγκασαν οι κακοί ξένοι να συνθηκολογήσουν, να υπογράψουν εν λευκώ. Μαζί με εμάς θύματα είναι και πολλοί άλλοι.
Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Η τελευταία φράση των παραμυθιών. Ναι, ένα από αυτά που ζήσαμε κι εμείς. Η χώρα ταλαιπωρήθηκε, οι πολίτες της θα πληρώσουν τα σπασμένα, οι πολιτικοί θα προσαρμόζονται στα καινούρια δεδομένα, το παραμύθι θα έχει δράκο και μάλλον απαίσιο τέλος. Όταν οι υπογραφές πέσουν, όταν το μελάνι στεγνώσει, όταν τα ντοσιέ κλείσουν, τότε θα είναι αργά. Όταν οι άρχοντες συνεδριάσουν και χωρίς να διαβάσουν θα δώσουν θετική ψήφο θα είναι αργότερα. Κι όταν οι υπογραφές των μέτρων αρχίσουν να παράγουν αισθητά κοινωνικά αποτελέσματα, τότε τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα.
Και η ζωή συνεχίζεται. Οι επικίνδυνοι λίγοι καθορίζουν τις ζωές των πολλών άλλων. Οι κλεμμένες από τον Λένιν επικλήσεις πως τάχα «οι συμβιβασμοί είναι στοιχείο της επαναστατικής τακτικής» προκαλούν γέλιο -αν όχι εμπτυσμό στο πρόσωπο- κάποιου που έχασε και το τελευταίο ίχνος ειλικρίνειας. Έρχονται στα προσκήνιο φανερά πλέον τα αποκρουστικά χαρακτηριστικά ενός ξεπερασμένου κυβερνητισμού με τη λάσπη να πετιέται πάνω στους συντρόφους που έμειναν πιστοί σε προγράμματα Θεσσαλονίκης, με την αποθέωση εκείνων που κατάπιαν αμάσητα πολλά λαχανάκια Βρυξελλών, με το «πολιτικό κεφάλαιο» που αντί να εξανεμίζεται λόγω πολιτικής και διαπραγματευτικής αφροσύνης, ισχυροποιείται και μεγαλώνει (άραγε πως;) και τέλος με κομματικές εκκαθαρίσεις των αντιφρονούντων από λυσσασμένους ψευτοαριστερούς καρεκλολάτρεις. Και η Ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά με την ευχή η επανάληψη να πάρει σάρκα και οστά ως φάρσα και όχι ως τραγωδία αυτή τη φορά.
Και ο κατήφορος είναι μπροστά μας, η λογική του είναι το χαμηλότερο σημείο, η εσχατιά της βύθισης, η απόλυτη ταπείνωση, ο πάτος στην τελική. Κι όταν προοπτική του κατήφορου γίνεται ο πάτος τα πράγματα δεν πάνε καλά. Μια πενταετία και βάλε βγαίνουμε από την κρίση, προχωράμε στην ανάπτυξη, βγαίνουμε στις αγορές, βγάζουμε τα μάτια μας. Ο οικονομικός στραγγαλισμός μόνο τις τράπεζες δεν αγγίζει, με δικά μας λεφτά θα ανα-κεφαλαιοποιηθούν και πάλι, οι μέτοχοί τους δεν θα εγγράψουν ζημίες και τα μαγαζάκια τους θα εξακολουθούν να παίρνουν τα σπίτια του κόσμου. Βροχή πλίνθων και κεράμων ατάκτως εριμμένων στα κεφάλια των Ελλήνων, επελθούσης της φθινοπωρινής επιστροφής στα άστεα, μακριά πλέον από παραλίες και ξαπλώστρες. Ποτέ στο παρελθόν τόσο λίγοι, σε τόσο λίγο χρόνο, δεν κατόρθωσαν να προκαλέσουν τόσο μεγάλη ζημιά σε τόσους πολλούς. Σε πολλούς άλλους. Οι «πολλοί άλλοι», οι οποίοι ασφαλώς και φταίνε κι αφού φταίνε θα πρέπει να πληρώσουν κι αυτοί κι εμείς μια και η πλειοψηφία έχει πάντα δίκιο. Για δυο λόγους: Γιατί πίστεψαν και γιατί ψήφισαν. Και για άλλους δυο ακόμη: Επειδή και θα ξαναπιστέψουν και θα ξαναψηφίσουν. Και άλλα πολλά.
